บ่วงนฤมิต
ตอนที่ 5
ปภาคินยิ้มแข็งข้อนิ่มๆ จนปฐมาอ่อนใจเดินคอแข็งออกไป แต่ที่หน้าห้องวรดาแอบฟังอยู่ พอแม่ออกไปก็เข้าไปหาพี่ชาย ขอให้ฟังตนหน่อย เมื่อปภาคินอนุญาต วรดาพูดความในใจกับพี่ชายว่า
“เรื่องครูฉัตรค่ะ ครูฉัตรเป็นคนดีจริงๆ น้ำใจดี น้องจะดีใจและภูมิใจมากหากพี่เลือกครูฉัตร”
วรดายังพูดถึงกนกแขว่าตนไม่ชอบเลย ทำตัวตีเสมอครูฉัตร ทั้งที่ตัวเองเป็นนักเรียน ช่างไม่เจียมตัวเลย
ปภาคินปรามเชิงเตือนน้องว่าไม่ใช่เรื่องของเด็ก ไม่ต้องไปวิจารณ์กนกแข แต่ก็ขอบใจที่บอกพี่
“พี่ใหญ่จะเลือกใครคะ” วรดาทำใจกล้าถาม
“เลือกคนที่พี่รัก พี่เชื่อว่ายุคนี้แล้ว ความรักมีความหมายมากๆ มันผูกพันคนสองคนไว้ด้วยกันได้
จนชั่วชีวิต” วรดายิ้มอย่างเดาใจพี่ชายได้ อวยพรให้พี่ใหญ่สมหวังในความรักแล้วออกไป ปภาคินนั่งลงหยิบสมุดบันทึกออกมาและเริ่มบันทึกความมุ่งมั่นจากหัวใจ “ไม่ว่าจะมีอุปสรรครักมากเพียงใด ความรักของเราจะเป็นประทีปนำทางชีวิตของเราให้มาอยู่รวมกันได้ในที่สุด”
ooooooo
ในการอ่านบทด้วยกันวันนี้ ขวัญอุมาอ่านถึงตอนที่โฉมเฉลากดดันปรานว่าเขาเทียวไปเทียวมาบ้านตนไม่กลัวว่าเสียงนินทาจะกระหึ่มสร้างความอับอายจนตนอยู่ที่นี่ต่อไปไม่ได้หรือ อ่านแล้วทำเสียงสยองว่า
“อูย...สมัยก่อนนี้ ผู้หญิงเขากดดันให้ผู้ชายแต่งงานด้วยแบบนี้มีแล้วหรือ” ลูกปลาบอกว่ามีทุกสมัยแหละ ขวัญอุมาถามธีรัชว่า “ถ้าผู้หญิงคนไหนมาพูดกับคุณอย่างนี้ ในฐานะที่คุณเป็นปราน คุณจะแต่งงานกับเขาไหม”
ธีรัชบอกว่าต้องดูว่าการแต่งงานเริ่มไปถึงไหนแล้วถ้าแจกการ์ดแล้วทุกอย่างเรียบร้อยแล้วก็ต้องแต่ง
ขวัญอุมาถามว่าแปลว่าแต่งงานตามหน้าที่ ธีรัชบอกว่าถ้าตกลงใจแต่งแล้วเลิกกลางคันมันจะเสียหายมากกว่า ส่วนแต่งไปแล้วชีวิตยุ่งยากก็จัดการได้ แล้วอ่านบทว่า
“โฉมอย่ากังวลไปเลย ผมจะแต่งงานกับโฉมเราจะจัดงานแต่งงานที่บ้านผม เชิญข้าราชการ พ่อค้าและแขกที่ครอบครัวผมนับถือมาจากกรุงเทพฯเลยทีเดียวโฉมจะเคียงข้างผมไปจนตลอดชีวิต”
“แล้วอีกไม่นานคุณก็เอาพิมพ์แขมาเป็นเมียอีกคน เพื่อนเราเผาเรือนจริงๆ” ขวัญอุมาหันไปพูดกับลูกปลา “แปลว่าปรานก็รักพิมพ์แขด้วยใช่ไหม รักมากกว่าโฉมเฉลาหรือเปล่า”
“ผมไม่ทราบ ผมไม่ได้เป็นปราน เราน่าจะหาความรู้สึกของปรานได้จากบันทึกของปภาคิน”
“อ๊ะๆ ยังอ่านต่อไม่ได้นะ เหลืออีก 8 ฉาก อ่านให้จบก่อน อย่าลืมว่าพรุ่งนี้จะถ่ายแล้ว” ลูกปลาขัดขึ้น
