บ่วงนฤมิต

“แต่คนเราจะเอาหัวใจไปรักใครมากกว่ารักตัวเองคงไม่ได้หรอกนะ เพราะมันอาจจะถึงวันหนึ่งที่เราจะตื่นขึ้นมาอย่างโดดเดี่ยว แล้วพบว่าไม่มีใครในโลกนี้ที่รักเราหลงเหลืออยู่เลย”

“จริงที่สุดเลยนะฉัตร คุณแม่พูดถูก มันอาจจะมีวันนั้นจริงๆก็ได้ เพียงแต่วันที่เราหลงอยู่กับความสุขของความรัก เราไม่เคยคิดว่ามันจะมีวันสิ้นรักตามมาด้วย”

ธนาพูดจนฉัตรชนกอึ้ง ถามว่า “ธนา เธอไม่คิดที่จะต่อสู้จนยิบตาเพื่อความรักของเธอหรือ”

ธนานิ่งไปอย่างเจ็บปวด จนนวลอนงค์เตือนฉัตรไม่ให้พูดต่อ ธนาบอกแม่ว่าไม่เป็นไร  ตนกับฉัตรคุยกันได้ทุกเรื่องอยู่แล้ว ชมว่า

“ฉัตรเป็นคนที่มีจิตใจมั่นคง ผู้หญิงไม่ได้มีหัวใจอย่างฉัตรทุกคน นั่นประการหนึ่ง อีกประการหนึ่งในความรัก หากจะต้องต่อสู้อุปสรรคของความรัก คู่รักจะต่อสู้ไปคนเดียวไม่ได้หรอกนะฉัตร”

“ถ้าคนสองคนรักกัน เราก็จะมีแรงที่จะต่อสู้กับทุกสิ่งทุกอย่างที่ขวางทางความรักของเราได้ใช่ไหม”

“ผมขอให้ฉัตรได้ชัยชนะ ผมเชื่อว่าคนใจมั่นคงอย่างฉัตรจะประสบความสำเร็จ”

“สำหรับความรักที่แท้จริง แม่เชื่อว่าไม่มีใครยอมถอยแน่นอน พลังแห่งความรักทำให้คนเราทำทุกอย่างได้ ขอแต่เพียงให้คนรักของเรามีจิตใจเข้มแข็งมั่นคงตลอดไปก็เพียงพอแล้ว”

“ค่ะแม่ ความรักที่แม่มีต่อฉัตรทำให้ฉัตรรู้ค่าแห่งความรักที่ไม่เคยเปลี่ยนแปร ฉัตรรักแม่และฉัตรก็เชื่อในพลังแห่งความรักค่ะ”

ฉัตรชนกพูดอย่างหนักแน่น มุ่งมั่น จนธนารู้สึกว่าตนไม่คู่ควรกับฉัตร ส่วนนวลอนงค์แอบซับน้ำตาเมื่อนึกถึงรักที่อาภัพของตัวเอง

ฝ่ายธนาเมื่อกลับถึงบ้านเจอป้าสมเจ้าของบ้านถือตะเกียงเจ้าพายุมาส่องดูที่บ้านด้วยความเป็นห่วงที่เห็นบ้านมืดไม่รู้ว่าเป็นอะไรหรือเปล่า ธนาบอกว่าตนไปบ้านฉัตรมา ป้าสมถามว่าได้ข่าวว่าหมอลูกนายพลปพนไปมาหาสู่ครูฉัตรอยู่ไม่ใช่หรือ ถามว่าแล้วครูจะยอมเขาง่ายๆหรือ

ธนาบอกว่าตนกับฉัตรเป็นเพื่อนกัน ถ้าฉัตรรักใครตนก็ยินดีด้วย ป้าสมถามว่าครูไม่ได้รักครูฉัตรหรือ

“รักสิครับ รักมากกว่าใครๆ จนเห็นว่าฉัตรคู่ควรกับคนที่ฉัตรรัก”

ป้าสมบอกว่าเดี๋ยวนี้บ้านครูฉัตรมีรถวิ่งเข้ามาบ่อยแต่ก่อนมีแต่คุณแขนานๆมาครั้ง พึมพำว่า

“ป้าสงสัยอยู่แล้วเชียวว่าทำไมมาบ่อยๆ ครูฉัตรโชคดีเหลือเกิน”

เมื่อป้าสมจะกลับ ธนาจึงเดินไปส่งคืนนี้นวลอนงค์เข้าไปในห้องนอนฉัตรชนก

ฉัตรชนกลุกขึ้นนั่งกอดเข่าถามว่าทำไมแม่ไม่เล่าเรื่องของแม่ให้ฟังเลย นวลอนงค์บอกว่าแม่ไม่มีอะไรจะเล่า

ฉัตรชนกถามถึงพ่อว่าเป็นใครทำไมแม่ไม่เคยเล่าให้ฟัง แม่บอกว่าเขาตายไปแล้วแม่ไม่อยากพูดพร่ำเพ้อถึงสิ่งที่ไม่มีอยู่จริง ฉัตรชนกไม่เซ้าซี้  โผกอดแม่ด้วยความรัก