บ่วงนฤมิต

ฝ่ายปภาคินคุยกับนวลอนงค์และธนาอยู่ในบ้าน พอรู้ว่านวลอนงค์ยังถีบจักรยานไปทำงานทุกวันก็ชมว่าดี ออกกำลังกายจะได้แข็งแรง ถามธนาว่านอกจากงานสอนแล้วยังทำอะไรอีกบ้าง

ธนาบอกว่าทำทุกอย่าง ปภาคินชมว่าตนนับถือคนที่เป็นครูทุกคน เพราะเราจะพัฒนาเหมือนชาติอื่นเมืองอื่นได้ก็เพราะการศึกษา ศรีราชาโชคดีที่มีโรงเรียน

พอดีกนกแขเข้ามาบอกปภาคินว่า ฉัตรชนกต้องล้างจานอยู่อีกสักพัก และให้ตนมาเรียนพี่ใหญ่ว่าเรากลับกันไปก่อนก็ได้ ปภาคินถามว่าแขไม่ถามเรื่องการเรียนกับครูฉัตรหรือ

“ฉัตรเขากลัวจะมืดน่ะค่ะ แล้วแขก็ไม่ได้ขอแม่ไว้ก่อน กลัวแม่จะเป็นห่วง ป่านนี้ซักตาชัยแย่แล้ว”

ธนาดูและฟังกนกแขเงียบๆ กนกแขรู้สึกตัวเลยหันไปไหว้ธนา บอกว่าครูฉัตรให้ครูธนารอก่อน ตนขอลากลับ ไหว้ลานวลอนงค์แล้วหันไปชวนปภาคิน

กลับเลย บอกปภาคินว่าฉัตรไม่ชอบให้ใครมายุ่งกับเขาเวลาทำงานว่าเหมือนมาคอยเร่งเขา ปภาคินจึงไหว้ลานวลอนงค์และจับมือลาธนา

กนกแขคว้ากระเป๋าเดินไปกับปภาคินไม่แม้แต่จะมองธนา ธนาได้แต่มองตามกนกแขไปอย่างน้อยใจ

พอขึ้นรถ กนกแขก็เป่าหูปภาคินว่าไม่อยากให้อยู่นานเพราะเหมือนว่าเรากำลังขัดคอเขาอยู่ เห็นปภาคินเงียบก็เป่าหูว่า

“ครูธนาเขารักกันกับครูฉัตรค่ะ ตามกันมาจากกรุงเทพฯ นี่เขาคงอยากจะคุยกัน”

“เรื่องนั้นไม่น่าจะเป็นเรื่องของเราจ้ะแขเรายังเด็กนั่นเขาเป็นครูแล้ว เป็นอันว่าพี่ไปส่งแขที่บ้านก่อนนะ”

“หือ แขกับฉัตรอายุเท่ากันค่ะ อ่อนเดือนกว่าเขาเท่านั้นเอง พี่ใหญ่ไปส่งแขเถอะค่ะ แขขอบพระคุณ

พี่ใหญ่มากๆ” กนกแขไหว้อย่างน่ารัก ทั้งที่ใจขุ่นมัวที่ถูกหาว่าเป็นเด็ก

ฉัตรชนกล้างจานเสร็จก็ยกเข้ามา ถามว่าคุณใหญ่กลับแล้วหรือ นวลอนงค์บอกว่าแขเขากลัวจะมืด เขาว่าฉัตรให้คุณปภาคินพาเขาไปส่งก่อน ฉัตรชนกงงแต่ไม่อยากพูดถึงเพื่อนในแง่ไม่ดี บอกว่าตนลืมไป แต่ธนายังอยู่นะ ธนาบอกว่ากินเสร็จยังไม่ได้ลาฉัตรเลยไม่กล้ากลับ ฉัตรชนกมองหน้าถามว่าธนาได้คุยกับแขบ้างหรือเปล่า บอกว่าแขอาจกลัวคุณใหญ่ทราบเพราะแม่เขาสนิทสนมกัน

ธนาข่มความน้อยใจบอกว่าแขเขาคงเปลี่ยนใจแล้ว คุณปภาคินทั้งหล่อทั้งรวยและยังเป็นหมอเรียนจบมาจากเมืองนอกอีก ฉัตรชนกบอกว่าแม่คุณใหญ่อยากได้แข เป็นลูกสะใภ้ แต่เรื่องจิตใจของคนสำคัญที่สุด ถ้าความรักของเรามั่นคง ก็ไม่ควรจะเกรงกลัวอะไร

“แต่ต้องเตรียมใจกันเอาไว้บ้าง” แม่เตือน

“แม่คะ ยุคนี้แล้ว หมดยุคเรื่องคลุมถุงชนแล้วค่ะ คนทุกคนมีสิทธิ์ที่จะเลือกแต่งงานกับคนที่เรารัก”