บ่วงนฤมิต

ขวัญอุมาบอกว่าที่ตนอินกับเรื่องนี้มากกว่าเรื่องอื่นคงเป็นเพราะว่ามันเป็นเรื่องจริง แต่ไม่เป็นความจริง อย่างที่เขียนในบท อย่างที่เขียนนิยาย ฉายฉานถามว่าขวัญพูดเหมือนรู้ความจริงหรือ ขวัญอุมาบอกว่าตนแค่สงสัย เพราะบางเรื่องพอผ่านคนหลายๆคน

คนผิดอาจกลายเป็นถูก คนถูกอาจกลายเป็นผู้ร้าย

ฉายฉานติงว่าเรื่องนี้มันก็แค่นิยายน้ำเน่าเรื่องหนึ่ง ขวัญอุมามองฉายฉานเต็มตา พูดจริงจังว่า

“ถ้าเราไม่ใช่คนที่จะแก้ไขได้ เราคงไม่ต้องสนใจมัน แต่ถ้ามีแต่เราเท่านั้นที่จะให้ความยุติธรรมกับคนในอดีตที่ไม่มีโอกาสจะแก้ตัวได้ ทำไมเราจะไม่ทำล่ะคะ”

“มีอะไรจะให้ผมช่วย ขวัญบอกผมได้เลย ผมอยากเห็นโลกนี้มีความยุติธรรมสำหรับทุกคน ไม่ว่าเขาจะยังอยู่หรือตายไปแล้ว”

“ขอบคุณฉาย ขอบคุณมาก ฉายดีกับขวัญเสมอ”

ขวัญอุมาดีใจ จับแขนฉายฉานอย่างคนใจเดียวกัน ฉายฉานยิ้มให้เธออย่างมีกำลังใจ

ดังนั้นเมื่อถ่ายฉากที่โฉมเฉลากลับจากกรุงเทพฯรู้ข่าวว่าปรานเปลี่ยนใจไปรักพิมพ์แข ธนกฤตจึงเข้าหา โฉมเฉลาเพื่อถามความจริง ปรานเข้าใจว่าธนกฤตกับโฉมเฉลารักกันและตนถูกสวมเขามาตลอด จึงเป็นฉากที่ผู้ชายสองคนจะต่อยกัน

คเชนทร์ทบทวนบทแล้วให้เข้าฉาก แต่กลับกลายเป็นปรานชกธนกฤตฝ่ายเดียว คเชนทร์บอกให้ฉายฉานสู้ไปตามคิว ฉายฉานถามงงๆว่า

“คือผมยังงงนิดนึงครับพี่คเชนทร์ คือจริงๆแล้วผมรักใครกันแน่ระหว่างโฉมเฉลากับพิมพ์แข ที่มาตรงนี้คือเพราะผมรักโฉมเฉลาใช่ไหม” คเชนทร์ตอบมึนๆว่า...ใช่ “แล้วพิมพ์แขล่ะครับ ตอนที่ 6 ผมยังบอกรักพิมพ์แขเลย หรือว่ารักทั้งสองคนเหมือนปราน”

“คือฉายครับ...อันนี้ให้ธนกฤตต่อยกับปรานไปก่อนครับ ประเดี๋ยวโฉมเฉลาจะได้เดินออกมาประคองคุณแล้วฉากนี้คุณก็จะได้แสดงความรักที่คุณมีต่อโฉมเฉลายังไงล่ะ”

ฉายฉานงงๆเพราะคเชนทร์ตอบไม่ตรงคำถาม แต่ขวัญอุมาเข้ามาบอกฉายฉานว่า “ตามนั้น...”

“โอเค...ขวัญ ผมจะร่วมมือกับคุณ” ฉายฉานตอบอย่างที่บอกขวัญอุมาไว้ว่าจะร่วมมือกันหาความจริง

ooooooo

ฉากย้อนไปที่ศรีราชาในปี 2474 เป็นฉากที่กนกแขตีตัวออกห่างจากธนาเพื่อกันฉัตรชนกกับปภาคินที่รักกันมากจนจะแต่งงานกัน วันนี้กนกแขถือกระเป๋านักเรียนไปยืนรอรถที่จะมารับ ธนาจึงขี่จักรยานไปหาเข้าไปใกล้แล้วจึงเรียก ถามว่ามีเวลาคุยกันหน่อยไหม กนกแขอ้างว่าช่วงนี้ถูกคุณแม่จับตาดูทุกฝีก้าว ถ้ามีโอกาสเมื่อไหร่ตนจะเอาใบนัดใส่สมุดจดงานไปให้เหมือนเคย หรืออาจจะบอกผ่านฉัตรก็ได้ ธนาบอกว่าตนรอแขเสมอ มีอะไรให้ช่วยไหม