บ่วงนฤมิต
ตอนที่ 5
“บันทึกของปราน...”
“ปรานเป็นชื่อที่คุณพ่อตั้งเพื่อใช้ในนิยายค่ะ ชื่อจริงของคุณปู่คือ ปภาคิน”
“ปภาคิน...” ธีรัชทวนชื่อแล้วหยิบหนังสือขึ้นดู เอ่ยขอบันทึกนี่ได้ไหม ขวัญอุมาบอกว่าตนขอคุณภารดีไว้แล้ว พลางเอื้อมมาดึงบันทึกจากมือธีรัช แต่เขาจับไว้แน่น “โอเค เพื่อไม่ให้บันทึกนี้เสียหาย ผมจะขอเอาไปถ่ายสำเนาได้ไหมครับ แล้วต้นฉบับจะเอามาคืนคุณภารดี”
“ได้ค่ะ” ภารดีบอกขณะเดินมาส่งทั้งสามที่รถว่า “มีข้อมูลอื่นๆคืบหน้าจะบอกไปนะคะ...” เมื่อขวัญอุมาขอบคุณ ภารดีบอกว่า “ฉันอยากให้ละครเรื่องนี้ออกอากาศเร็วๆจัง”
เมื่อมาขึ้นรถ ขวัญอุมาถามธีรัชว่าขับรถไหวไหม ธีรัชยืนยันว่าตนไม่ได้เป็นอะไรและขอบันทึกจากขวัญอุมา เธอบอกว่าขออ่านก่อน ธีรัชไม่ให้อ่านเพราะอ่านในรถเดี๋ยวตาลาย พลางเปิดเก๊ะหน้ารถจะเอาหนังสือเก็บ
“เฮ้ย...นี่นิยายรอยอดีตนี่” ลูกปลาร้องขึ้นเมื่อเห็นหนังสือรอยอดีตในเก๊ะ
“นายมีหนังสืออยู่ตลอดหรือ” ขวัญอุมามองธีรัชขวับถามอย่างเอาเรื่อง ธีรัชทำเฉไฉรีบออกรถไปเลย
ooooooo
อรนภาขับรถกลับถึงบ้านก็ตกใจและแปลกใจเมื่อเห็นแต้วแร้วเอนหลังอยู่ที่โซฟา แม่บ้านบอกว่าคุณแต้วแร้วมารอคุณเอ้ตั้งแต่เมื่อวานเย็นแล้ว
แต้วแร้วชี้แจงว่าตนไม่รู้ว่าเมื่อวานมีถ่าย โทร.หาก็ไม่รับสายตั้งแต่เช้านึกเป็นห่วง แต่พอตอนบ่ายเห็นข่าวปกป้องมีอุบัติเหตุเลยรีบมา ถามว่า “คุณเอ้เป็นยังไงบ้าง แล้วนี่ไปไหนมา”
“ไปศรีราชา...ศรีราชาคือโลเกชันใหม่ของ
รอยอดีตไง” บ่นแต้วแร้วว่าดูคิวนักแสดงยังไงกันถึงไม่รู้ว่าเขาเปลี่ยนสถานที่ไปแล้ว แต้วแร้วแก้ตัวไปตามประสา แม้อรนภาจะบ่นแต่ก็รู้สึกว่า ในเมื่อมีแต้วแร้วแล้ว ก็ควรจะมาเป็นเพื่อนตายของตน ปรามว่า “แล้วคราวหน้าอย่าพลาดนะ แล้วไปกองน่ะ ต้องสำนึกเสมอว่า
มาดูแลฉัน อะไรที่ไม่ถูกต้อง ต้องจัดการให้ด้วย”
“ค่า...มีรบกับใครเป็นพิเศษหรือคะ” อรนภาบอกว่าก็พวกอยากเป็นนางเอกแข่งกับตนไง แต้วแร้วหัวเราะร่า “โอเคค่ะ เรื่องไม่ให้ใครดีกว่าเรานี่ แต้วแร้วถนัด”
ooooooo
เมื่อธีรัชถ่ายสำเนาทั้งนิยายและบันทึกมาให้ขวัญอุมาปรากฏว่าหน้าแรกของบันทึกหายไป ขวัญอุมาหงุดหงิดถามว่าทำไมไม่เช็กก่อนออกจากบ้านคุณภารดีที่ลพบุรี
ธีรัชบอกว่าตนไม่แน่ใจว่าเขาจะรู้หรือไม่ เขาอาจ
จะไม่รู้ ไม่ทันได้สังเกตก็ได้ เลยถูกเสียงเข้มใส่ว่าอย่าเดา เดี๋ยวโทร.ถามว่าเขารู้ไหมว่ามันหายไปไหน
