บ่วงนฤมิต

“ผมว่าแผ่นแรกนี่คงมีเรื่องสำคัญอยู่แน่นอน แต่ผมว่าตอนนี้เรามีกันคนละฉบับแล้วต่างคนต่างอ่าน”

ลูกปลาถามว่าแล้วเขาจะพร้อมสำหรับการปิดกล้องในอีกสองวันนี้ไหม ธีรัชบอกว่าต้องถามคุณครู แล้วบุ้ยใบ้ไปทางขวัญอุมา เธอค้อนหมั่นไส้ปรามว่า

“ต้องกลับไปซ้อมให้หนักมากๆ สำหรับคุณ

ยังอีกไกล ฉันบอกตามตรง”

ธีรัชฮึดถือดีขึ้นมา ขวัญอุมามองและยิ้มอย่างท้าทาย

ขวัญอุมาอ่านสำเนาบันทึกอย่างตั้งใจแต่ดูเหมือนไม่สบอารมณ์นัก บอกลูกปลาที่เข้ามาว่าวันนี้จะทำการบ้านทั้งวันเลยหรือ

“กำลังแกะลายมือคุณปภาคินอยู่น่ะสิ ใช่แล้ว ผู้หญิงคนนั้นในชีวิตจริงชื่อฉัตรชนก ส่วนโฉมเฉลาเป็นชื่อในนิยาย” ลูกปลาถามว่าแล้วพิมพ์แขล่ะ ขวัญอุมาบอกว่าคือ “กนกแข”

ลูกปลาถามว่าแล้วอ่านนิยายหรือยัง ขวัญอุมาบอกว่าไม่ต้องอ่านแล้ว มันเหมือนบท อย่างที่เขาพูดกัน

“แต่เจ็บใจที่ตารัชอ่านนิยายหมดแล้ว แล้วมาโกหกว่าไม่ได้อ่าน” ลูกปลาผสมโรงว่าผู้ชายก็อย่างนี้แหละโกหกเป็นไฟ “พูดไม่จริงแล้วยังตีความทุกอย่างเข้าข้างตัวเอง ในบันทึกนี่เห็นชัดเลยนิยายนี่ก็เหมือนกัน ตีความเข้าข้างผู้ชาย ไม่ยุติธรรม”

ลูกปลาถามว่าอ่านจบแล้วหรือ ขวัญอุมาบอกว่ายัง แต่เท่าที่อ่านมาก็เป็นแบบนี้แหละ สรุปว่า “ผู้ชาย...เข้าข้างตัวเองวันยังค่ำ” ลูกปลาถอนใจทำปากมุบมิบว่า ดีใจจัง

ที่ไม่ได้เป็นผู้ชาย

ฝ่ายธีรัชนั่งอ่านบันทึกอยู่เหมือนกัน เขาอ่านออกเสียงเบาๆ...

“ทุกวันจะร้อนใจจนอยู่บ้านไม่ได้ ต้องออกไปรับฉัตรที่โรงเรียนและพาไปส่งบ้าน อานุภาพของความรัก ที่ต้องพบหน้าเธอให้ได้ทุกวัน...”

และความจริงเวลานั้นคือ...ปภาคินเริ่มรักกับ

ฉัตรชนกใหม่ๆ เขาขับรถไปรับฉัตรชนกจากโรงเรียนมาส่งบ้านทุกวัน แต่วันนี้พอเขาจอดรถแล้วลงมาประคองฉัตรชนกพาเข้าบ้าน รถของกนกแขก็ปราดเข้ามาจอด กนกแขลงจากรถพุ่งเข้าไปแทรกกลางระหว่างปภาคินกับฉัตรชนกทันที ฉอเลาะว่า

“แขไม่รู้ว่าพี่ใหญ่จะพาฉัตรมาบ้าน ไม่อย่างนั้นจะขอติดรถมาด้วย”

ปภาคินบอกว่าไม่รู้ว่าแขมีธุระอะไรกับครูฉัตรด้วย

“แขมักจะมาหาครูฉัตรเรื่องเรียนน่ะค่ะ จบแล้วแขอยากเรียนมหาวิทยาลัย”

“เก่งอย่างแข ขยันอย่างนี้ ต้องเรียนได้แน่ๆ”

ฉัตรชนกได้แต่มองอย่างอึดอัดกับท่าทีที่ไม่ปกติของกนกแข

ooooooo

เมื่อเข้าไปในบ้าน นวลอนงค์จัดอาหารอยู่บนโต๊ะทักว่ามากันตั้งหลายคน ฉัตรชนกบอกว่าคุณใหญ่ขอมาส่ง ตนเลยชวนคุณใหญ่กับแขกินข้าวเย็นด้วยกันได้ไหม

“ได้จ้ะ วันนี้ทำสเต๊กไว้ แต่นายห้างได้รับเชิญไปบ้านท่านเจ้าคุณ นายเลยให้แบ่งกลับมาส่วนหนึ่ง แม่เห็นว่าวันนี้ฉัตรอยู่ก็เลยรับมา”