บ่วงนฤมิต
ตอนที่ 5
“ขึ้นมาเถอะ แกงสายบัวน่ะหนูแขเอามาให้แล้ว แม่ให้เขาตั้งโต๊ะสำรับกลางวันแล้วด้วย”
พอมาถึงบ้านขณะกำลังจะก้าวถึงทางขึ้นบ้าน ปฐมาก็เดินเข้าไปขวาง บอกหน้านิ่งว่า
“สายบัวนั่นไม่ต้องเอามาแล้วพ่อใหญ่ แกงสายบัวนี่หนูแขเอามาตั้งโต๊ะแล้ว ไปกินได้เลย ครูฉัตรจ๊ะ วันนี้ยัยดาไม่อยู่ไปบ้านเพื่อน ว่าจะกลับเย็นๆ ครูไม่ต้องรอนะจ๊ะ” ปภาคินบอกว่าฉัตรเป็นแขกของตน ตนไปรับเธอมาเอง ปฐมาแก้เกี้ยวว่า “แม่ก็ไม่ได้คิดอะไร รู้แต่ว่าครูฉัตรเป็นครูยัยดาเท่านั้น”
กนกแขเร่งว่าโต๊ะจัดเรียบร้อยแล้ว เดี๋ยวอาหารจะเย็นหมด แล้วทำเป็นชวนฉัตรชนกไปด้วยกัน
“ไม่เป็นไรจ้ะแข เราบอกแม่ว่าแวะมาประเดี๋ยวเดียว เดี๋ยวแม่เป็นห่วง”
ปภาคินมองฉัตรชนกอย่างเห็นใจ แล้วเดินไปควงแขนปฐมาอย่างเอาใจชวนแม่ไปกินข้าวกัน
พออยู่กันลำพัง กนกแขก็บอกฉัตรชนกว่าอย่าเข้าใจผิดตน แม่บังคับให้ตนมา เอาแกงสายบัวมาให้ ย้ำกับฉัตรชนกว่า
“ฉันบอกเธอหลายหนแล้วไง ว่าป้าปฐมาอยากได้ฉันเป็นลูกสะใภ้ แต่ทุกครั้งที่ฉันมา ฉันก็คอยบอกท่านเสมอว่าเธอเป็นคนดีและพยายามจะขอโอกาสให้เธอเสมอนะฉัตร”
“ขอบคุณมากแข เรื่องอย่างนี้มันอาจต้องใช้เวลา ฉันเข้าใจทุกคนดี...ขอบคุณ เธอเป็นเพื่อนที่ดีของฉันเสมอ” ฉัตรชนกโผเข้ากอดกนกแขอย่างซาบซึ้งในน้ำใจ
ปฐมากับปภาคินเดินไปแล้ว แต่ปฐมาหันมองมาทางสองสาวอีก ถามปภาคินอย่างไม่พอใจว่า
“สองคนนั้นอะไรกัน”
“เขาก็เพื่อนรักกันครับคุณแม่ ผมไปเรียกคนรถให้ไปส่งฉัตรก่อนนะครับ” แล้วปภาคินก็แยกไป
เมื่อมาถึงโต๊ะอาหาร ปฐมาถามกนกแขว่า “แม่คนนั้นคุยอะไรกับหนู” กนกแขตอบตะกุกตะกักว่า
ไม่มีอะไร “หนูแข...อย่าปดป้า หนูโกหกไม่เก่งหรอก มีอะไรสำคัญนักหนาถึงกับดึงกันเข้าไปกอดอย่างนั้น”
“ไม่มีอะไรจริงๆค่ะ ฉัตรเขาแค่ขอให้ไม่พบกับ
พี่ใหญ่อีก แล้วแขเองก็เห็นด้วย” กนกแขปั้นน้ำเป็นตัวได้หน้าตาเฉย แล้วหลบตา “แข...กลัวว่า ถ้าไม่ทำอย่างนั้น คนที่เจ็บก็จะเป็นแขเอง”
“บ้ากันใหญ่แล้ว” ปฐมาตบโต๊ะปัง “เรื่องแบบนี้ไปตกลงกันเองได้ยังไง”
“ได้โปรดเถอะค่ะคุณป้าขา ฉัตรกับแขเป็นเพื่อนรักกันไม่ควรมีปัญหาเพราะเรื่องผู้ชาย”
“ตักข้าว!” ปฐมาสั่นกระดิ่งเรียกคนใช้อย่าง
ไม่พอใจมาก พอดีปภาคินกลับมาเห็นอาการของทั้งสองแล้วอึดอัดทำท่าจะกินข้าวไม่ลงกันเสียแล้ว...
ooooooo
