บ่วงนฤมิต

ขวัญอุมากับธีรัชไปอ่านบทกันที่สนามหลังบ้านวิยาดา แต่ธีรัชยังไม่ตั้งใจอ่านบทนัก ยังอ่านไปตามตัวหนังสือ ทั้งที่ในบทเป็นการตอบโต้อย่างเจ็บปวดระหว่างโฉมเฉลากับสามีที่นอกใจ

แต่ธีรัชเหมือนไม่เข้าใจบท จนขวัญอุมาถามว่านี่คนหรือหุ่นยนต์ แล้วให้ซ้อมใหม่ ชี้ที่ตัวเองถาม

“นี่ใครคะ”

“ใคร อะไร ไม่รู้หรือว่าตัวเองเป็นใคร คุณเป็นนางเอกละครยอดนิยม ขวัญอุมา จันทรารักษ์ ไง”

“โอ้ย...” ขวัญอุมาร้องเหมือนอยากตาย “นี่เราซ้อมละครกันอยู่ไม่ใช่หรือ ตอนนี้ฉันเล่นเป็นโฉมเฉลา ฉันเป็นเมียคุณนะคะ แต่งงานกับคุณแล้วแต่พอฉันไปอยู่กับแม่แค่สองอาทิตย์ คุณก็พาผู้หญิงอื่นเข้ามาในบ้าน พอฉันกลับมาเห็นว่าเพื่อนฉันเป็นเมียคุณอีกคน คุณจะตอบว่ายังไงคะ”

“ก็ใครทิ้งไปก่อนล่ะ คุณทิ้งผมไปก่อนไง ทำไมเราจะต้องคอยซื่อสัตย์กับคนที่ทิ้งเราไปก่อนด้วยล่ะ”

“คุณเองก็เชื่ออย่างนั้นหรือ” ขวัญอุมาจิกตาแค้น ธีรัชพยักหน้า ขวัญอุมาทรุดลงร้องไห้อย่างเจ็บใจ

“ขวัญ...เป็นอะไร ตั้งใจมากไปหน่อยหรือเปล่า โธ่คุณ...ไม่ต้องจริงจังขนาดนี้ก็ได้...” ขวัญอุมาร้องไห้ไม่หยุด ธีรัชพยายามปลอบ “ไม่เอาน่า...อย่าร้องไห้ เป็นอะไร เกิดอะไรขึ้น”

“ฉันสงสารโฉมเฉลาจริงๆ คนรอบข้างเป็นคนทรยศทั้งหมดเลย” ขวัญอุมาร้องไห้อย่างเจ็บใจที่ความจริง

ในอดีตถูกบิดเบือน แต่ธีรัชที่อ่านตามบทอย่างไม่เข้าใจอะไรเลย อยากปลอบขวัญอุมาแต่ก็ไม่รู้จะปลอบอย่างไร

ooooooo

เพราะสืบจนทราบว่าภารดีเป็นหลานสาวของผู้เขียนบันทึกที่คุณพ่อเธอเอามาแต่งนิยายรอยอดีต ขวัญอุมากับลูกปลาจึงให้ธีรัชขับรถไปหาภารดีที่บ้าน

ภารดีเอาบันทึกที่อุตส่าห์ไปค้นจนเจอมาให้ ภารดีวางบันทึกลงบนโต๊ะ

“นี่ค่ะ บันทึกของคุณลุง ที่คุณพ่อใช้เขียน

นิยายเรื่องนี้”

“ลุงของคุณพ่อก็เป็นรุ่นปู่ของคุณภารดีน่ะสิ หือ... ของเก่าจริง” ลูกปลาทึ่ง

ทันทีที่ภารดีวางหนังสือบนโต๊ะ ธีรัชที่นั่งดูอยู่ด้วยก็รู้สึกเหมือนมีพลังลึกลับดึงดูดเข้าไปสู่เรื่องราวที่บันทึกนั้น เขาคล้ายกับถูกบีบอัดจนร่างโงนเงนแทบจะฟุบลง ข้างนอกก็เกิดลมพัดกรูเกรียวประตูหน้าต่างกระแทกปึงปัง

ขวัญอุมาเห็นอาการผิดปกติของธีรัชหันมา

จับตัวเขาไว้ถามว่าเป็นอะไรหรือเปล่า ภารดีถามว่าขับรถมาไกลเหนื่อยเกินไปหรือเปล่า ขวัญอุมาหยิบผ้าเช็ดหน้าจากกระเป๋ารินน้ำจากแก้วที่มีน้ำแข็งเช็ดหน้าให้ถามว่าเป็นยังไงบ้าง ธีรัชบอกว่าตนไม่เป็นไร พยายามพยุงตัว มองสมุดบันทึกตรงหน้าเอื้อมมือมาสัมผัส พึมพำ