บ่วงนฤมิต

“แขไม่รับนะคะ ไม่ชอบอาหารเหลือ”

นวลอนงค์อึ้ง รู้ว่านิสัยกนกแขเป็นอย่างนี้จึงไม่รู้สึกอะไร แต่ปภาคินบอกว่าตนต้องขอชิม อยากกินข้าวกับฉัตรและคุณน้า นวลอนงค์บอกว่าที่รับมาไม่ใช่อาหารเหลือแต่แบ่งมาส่วนที่ทำเผื่อไว้ไม่ได้เอามาตั้งโต๊ะ

นวลอนงค์เชิญทุกคนเข้านั่ง แม้กนกแขจะ

ไม่กินแต่ก็เชิญเข้ามานั่งด้วยกัน

จู่ๆธนาก็ขี่จักรยานเข้ามา นวลอนงค์ชวนมากินสเต๊กด้วยกัน ธนาบอกว่าตนมาหาฉัตร มีแขกหลายคนตนคงไม่กวน

ฉัตรชนกบอกว่าไม่กวนเลยพอดีวันนี้มีอาหารมากชวนมากินด้วยกันไม่อย่างนั้นตนก็คงต้องเอาไปให้เขาที่บ้าน นวลอนงค์หยิบจานของกนกแขไปให้ธนา ธนาถามว่าแล้วแขล่ะ กนกแขบอกว่าของตนเป็นผลไม้

“อ้าว...แล้วไม่กินสเต๊กหรือครับ”

“ไม่ค่ะแขไม่กินของเหลือ เชิญครูธนาตามสบาย” แล้วมองหน้าปภาคินอ้อนกันท่าธนา “กินเสร็จแล้ว พี่ใหญ่ไปส่งแขเลยนะคะ” ปภาคินถามว่าแขไม่อยู่ถามครู

เรื่องเรียนหรือ “มากันหลายคนแขกลับดีกว่าค่ะ ค่ำมืดมากพ่อกับแม่จะรอ”

ธนาน้อยใจ รู้สึกว่ากนกแขกำลังตีตัวออกห่างตน ส่วนกนกแขทำเป็นนั่งแทะผลไม้เล่นฆ่าเวลา

ooooooo

ฉัตรชนกเก็บจานชามไปล้าง กนกแขถือจานผลไม้ไปยืนใกล้ๆแล้วสาดผลไม้ไปข้างหน้าฉัตรชนก ฉัตรชนกรู้สึกว่ากนกแขสาดผลไม้รดหัว แต่ยังถามเสียงปกติว่า อิ่มแล้วหรือ

กนกแขคุยว่าตนไม่ต้องกินอิ่มหรอก เดี๋ยวกลับไปบ้านพ่อแม่คงคอยกินข้าวอยู่ แม่รู้ใจว่าตนชอบอะไรก็จะให้ทำเอาใจทุกมื้อเยาะว่า “ไม่ใช่กินไปตามที่เหลือจากที่ไหน” เห็นฉัตรชนกสะอึกก็พูดต่อว่า

“แม่บ่นอยู่เรื่อยว่าป้าปฐมา คุณแม่ของพี่ใหญ่ชอบมาเร่งเร้าแม่จะให้หมั้นหมายกันไว้ก่อน ดูคุณป้าปฐมาอยากจะได้แขไปเป็นลูกสะใภ้เหลือเกิน แขเองก็อึดอัดใจ” ฉัตรชนกถามว่าแล้วธนาล่ะ “เหมือนผู้ใหญ่จะเห็นความเหมาะสมสำคัญกว่าความรัก ถ้าความรักของเรามันสวนทางกับความเหมาะสมตามที่ผู้ใหญ่มองไว้ ก็คงจะต้องเตรียมตัวน้ำตาเช็ดหัวเข่าไว้ได้เลย”

กนกแขคุยอวดเชิงปราม พอเห็นฉัตรชนกอึ้ง ก็ทำเป็นพูดว่า

“นี่ถ้าฉัตรไม่ใช่เพื่อนรักของเรา เราไม่พูดนะ เราไม่อยากให้ฉัตรเสียใจไปมากกว่านี้” เห็นฉัตรชนกพูดเหมือนไม่สะเทือนเตรียมรับทุกอย่างที่จะเกิดขึ้น ก็ตอกย้ำว่า “ผู้ชายที่รวย รูปหล่อแสนดีอย่างพี่ใหญ่ใครได้ไปครองแค่ข้ามคืนก็คุ้มค่าแล้ว ถ้าได้ความรักจากเขา อย่างเธอจะให้ทุ่มเทเท่าไรจะแลกกับอะไร ก็ต้องได้ทุกอย่างนะฉัตร ฉันเอาใจช่วยเธอ เพียงแต่อยากจะเตือนไว้เผื่อใจไว้เจ็บบ้าง เพราะเห็นแล้วว่ารักของเธอมีขวากหนามเต็มไปหมด”

“ขอบใจจ้ะแข...” ฉัตรชนกเสียงเริ่มปร่า พอกนกแขเดินกลับไป ก็มองตามน้ำตาคลอ...