บ่วงนฤมิต

ปภาคินนั่งลงตรงข้ามกับฉัตรชนกดูเธอล้างผัก อดไม่ได้เลยหยิบผักมาแกว่งกับน้ำในร่องสวนบ้างแต่ดินร่องสวนลื่นเขาเลยไถลลงในร่องสวน ฉัตรชนกตกใจที่เสื้อผ้าเขาเปื้อนหมดบอกให้ขึ้นมาเปลี่ยนเสื้อผ้าเสีย ปภาคินรู้สึกผิดที่ทำให้ผักเสียหาย บอกให้ส่งผักมาอีกตนจะช่วยล้าง แล้วนั่งพิงร่องผักสบายๆล้างผักอย่างคล่องแคล่ว

กลายเป็นสองคนช่วยกันล้างผัก และฉัตรชนกก็รับผักที่ล้างแล้วจากปภาคินมาจัดเรียงไว้ในตะกร้ากันอย่างมีความสุข

ความไม่คุ้นเคยกับชีวิตในชนบท พอถึงสะพานเล็กๆที่จะข้ามไปเข้าบ้าน ปภาคินก็ลังเล ฉัตรชนกจึงรับตะกร้าผักมาถือเอง กระนั้นเขาก็ยังตกน้ำจนได้

วรดาได้ยินเสียงตกน้ำวิ่งออกมาดู เห็นพี่ชายยืนอยู่ในน้ำหัวเราะเขินๆ พอตะกายขึ้นมาได้ก็จะมาช่วยถือตะกร้าผักอีก ฉัตรชนกบอกว่าตนถือเองได้

นวลอนงค์ในชุดพร้อมออกไปขายผัก ออกมาเห็นฉัตรชนกกับปภาคินช่วยกันถือตะกร้าผักคนละข้างหัวเราะกันร่าเริงก็นิ่งคิด

เมื่อฉัตรชนกมาช่วยแม่มัดตะกร้าผักกับจักรยาน นวลอนงค์เตือนลูกว่า

“ฉัตร...ระวัง รักษาตัว รักษาใจเราให้ดีนะ”

“โธ่แม่ ไม่มีอะไรหรอกค่ะ คงมาเที่ยวดูบ้านเมืองเฉยๆ เพิ่งกลับจากเมืองนอก คงไม่เคยเห็นสวนผัก ดูสิคะ ตกน้ำตกท่าเป็นหลายหน”

“ไม่เคยเห็น ไม่เคยมี เพราะเขาต่างจากเรา

พอต่างเขาก็สนใจเพราะมันแปลก ฉัตรต้องสัญญากับแม่นะว่าจะระมัดระวังใจของเราให้ดี ไม่ให้เผลอไปกับเขา” ฉัตรชนกบอกว่าตนเพิ่งรู้จักเขาได้ไม่กี่วันเอง แม่อย่ากังวลไปเลย “แม่ต้องกังวล แม่ห่วงทุกเรื่องนั่นแหละ ฉัตรก็รู้ แม่ไม่มีใครนอกจากฉัตร”

“แม่คะ...ฉัตรก็ไม่มีใครนอกจากแม่เหมือนกัน” ฉัตรชนกจับมือแม่เหมือนสัญญา นวลอนงค์ถอนใจแล้วขี่จักรยานออกไป

ooooooo

การถ่ายละครในฉากที่บ้านของโฉมเฉลาเริ่มขึ้นแล้ว คเชนทร์ถือบทกำกับโดยมีปกป้องและฉายฉานประคองอยู่ข้างๆและขวัญอุมายืนถือตะกร้าไข่คล้องแขนอยู่คนเดียว

“ตอนนี้โฉมเฉลาพยายามจะเรียกร้องความสนใจจากผู้ชายสองคนนี้นะ ถึงได้ชวนไปกินข้าวในบ้านว่า ‘ไปกินข้าวกันไหมคะ ไข่นี่โฉมเพิ่งเก็บมาจากเล้าเป็ด ยังอุ่นอยู่เลย’...”

“ในบทมีด้วยหรือคะ เรื่องเก็บไข่” ขวัญอุมาทักท้วง

“ก็ตอนที่คนเขียนเขาเขียน เขาไม่รู้ว่ามีเล้าเป็ดนี่จ๊ะ ตอนนี้มีเล้าเป็ดแล้วพี่ก็เติมให้ไง โฉมหยิบไข่เป็ดออกมาโชว์ด้วยนะ”

ปกป้องกับฉายฉานคุยกันจุ๊กจิ๊ก คเชนทร์เตือนให้มีสมาธิกันหน่อยแล้วกำกับต่อ