บ่วงนฤมิต

“เราไม่น่าพบกันเลย...นังแม่มด นังตัวร้าย ตัวซวย”

ธีรัชเดินออกมาจากด้านใน...อีกมิติหนึ่งปภาคินก็เดินออกมาต้อนรับฉัตรชนก ภาพธีรัชกลายเป็นปภาคินเหมือนกับธีรัชเดินข้ามไปในอดีต ปภาคินมองฉัตรชนกด้วยแววตาชื่นชมดั่งต้องมนตร์ พริบตาเดียวภาพนั้นก็กลับมาเป็นปัจจุบัน!

ทันใดนั้นคล้ายเกิดพายุปั่นป่วนในสมองของธีรัชจนเขาทรุดตัวลง วิยาดาเห็นพอดีร้องเรียกและวิ่งเข้าประคองเขาไว้ถามว่าเป็นอะไร ธีรัชพยายามสลัดภาพแปลกๆนั้นไปจากสมองแต่ก็ยังยืนโคลงเคลง วิยาดาบอกให้เข้าไปนอนพักก่อน ให้แม่ตามหมอไหม

“ผมไม่ได้เป็นอะไรครับแม่” วิยาดาถามว่าไม่ได้เป็นอะไรแล้วล้มลงไปได้ยังไง พรุ่งนี้ต้องไปตรวจร่างกายแล้ว “ผมไม่เป็นไรจริงๆครับแม่ เหมือนผงอะไรมันเข้าตา ตอนนี้หายแล้ว แม่มีอะไรหรือเปล่าครับ”

“ตามหาลูก จะชวนไปกินของว่างไง น้ำชาตอนบ่าย” วิยาดาบอกพลางสังเกตอาการของเขาด้วย

วิยาดาพาธีรัชไปนั่งดื่มน้ำชาข้างรูปที่วาดค้างไว้แต่ถูกเลื่อนไปเหมือนจะหยุดวาดไว้ก่อน จัดเป็นที่นั่งดื่มชากันแทน ธีรัชหยุดมองไม่เดินตามเข้าไป วิยาดาชวนดื่มน้ำชากันตรงนี้ดีไหม

“ผมเห็นจะกินไม่ลงครับแม่” วิยาดาถามว่าเป็นอะไร “ผมเบื่อหน้ายัยคนนี้ ผมว่าเขา...จริงๆแล้วผู้หญิงคนนี้เป็นคนไม่ดี” วิยาดาตกใจถามว่าไปว่าเขาอย่างนั้นได้ยังไง ไปรู้จักมักจี่ตัวจริงเขาที่ไหน “คนดีหรือไม่ดี เรารู้สึกได้ไม่ใช่หรือครับ คนที่หลอกลวงหว่านเสน่ห์ ใครไปตกหลุมเข้าจะซวยไปตลอดชีวิต”

“รัช...เครียดเกินไปหรือเปล่าลูก เพิ่งเคยเห็นเขา จะเที่ยวไปตัดสินเขาอย่างนั้นไม่ได้นะ อีกอย่างเขาเป็นดารา ถ้าเราไม่อยากยุ่งกับเขาก็อย่าไปยุ่ง ถ้าไปพูดถึงเขาในแง่ไม่ดี ใครได้ยินเข้าเราอาจจะเป็นคนเสียหาย

มากกว่าเขา” ธีรัชฮึดฮัดบอกแม่ว่าเลิกวาดรูปเขาเถอะ วิยาดาติงว่า “ถ้าไม่ชอบเขาก็เลิกสนใจเขา วันนี้เราพูดถึงขวัญอุมามากไปแล้วนะ”

ธีรัชรู้สึกตัว หลบสายตาแม่ที่มองอย่างสังเกต รู้สึกสับสนแต่ไม่สามารถอธิบายอะไรได้

ooooooo

ในงานวันเกิดของปภาคิน กนกแขอกแทบแตกเมื่อเห็นปภาคินเต้นรำกับฉัตรชนกอย่างมีความสุข ธนาจึงชวนกนกแขออกไปเต้นรำกัน กนกแขประชดว่าครูธนาคงอยากเต้นรำกับฉัตรชนกมาก ตนยินดีเต้นเป็นเพื่อน