บ่วงนฤมิต

รุ่งขึ้นแดดส่องจ้าแล้ว ขณะลูกปลาในชุดพร้อมเดินทางกำลังค้นหาบทละครที่จะถ่ายวันนี้ที่ห้องทำงานบ้านขวัญอุมาอยู่ ขวัญอุมาในชุดนอนก็ถือโทรศัพท์เข้ามา บอกว่าพี่ตวงโทร.มา

ลูกปลารับโทรศัพท์ไปบ่นว่าโทร.มาตามแต่เช้า แต่พอพูดโทรศัพท์ก็กลายเป็นว่า ตวงโทร.มาบอกว่าเมื่อคืนไฟไหม้โลเกชันบ้านปรานวอดทั้งหลังต้องหาโลเกชันใหม่ การถ่ายละครจึงต้องเลื่อนไปก่อน

ลูกปลาเลยชวนขวัญอุมาว่าว่างสามวันเราไปเที่ยวต่างจังหวัดกันดีไหม ถามว่าจะไปไหนดี ขวัญอุมาเสนอให้ไปศรีราชา ลูกปลาโอเคทันที

วันเดียวกันนี้ บ้านวิยาดาที่ศรีราชาก็เกิดเรื่องตกอกตกใจเมื่อธีรัชนอนไม่ตื่น วิยาดาไปเคาะประตูก็ไม่มีเสียงตอบรับประตูก็ล็อก จึงบอกให้สุดใจไปตามช่างพงษ์ลูกชายลุงหวายให้เอาบันไดมาปีนหน้าต่างที่เปิดอยู่

ที่แท้ธีรัชกำลังฝันถึงเรื่องราวในอดีต ในฝันธีรัชที่กำลังหลับถูกทับซ้อนโดยร่างของปภาคินที่กำลังกระสับกระส่ายหน้าตาหมองคล้ำผมเผ้าหนวดเครารุงรังอย่างไม่ได้ดูแลตัวเองเพราะต้องมนตร์ดำที่กนกแขทำใส่

ปภาคินรู้สึกมีผ้าขาวชุบน้ำวางบนใบหน้าและลูบไล้อย่างแสนรัก ทะนุถนอม เขาเพ้อ

“ฉัตร...สุดที่รัก...ฉัตร” พลันก็เหมือนมีอะไรบางอย่างทำให้เขาเพ้อเป็น “แข...แขมาหาพี่ก่อน...แข”

แต่พอลืมตากลายเป็นวิยาดากำลังเช็ดหน้าให้อยู่ พอวิยาดาถาม “เป็นยังไงบ้างลูก” ธีรัชก็เหมือนถูกเรียกกลับมา แต่ยังรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นใครอีกคนหนึ่ง เขาลุกขึ้นแต่ยังเวียนหัวจนเอามือกุมหัวไว้

วิยาดาเข้าประคองบอกว่าเดี๋ยวจะให้ลุงหวายเอารถออกพาไปหาหมอ ธีรัชบอกว่าตนไม่เป็นอะไรเพียงแต่นอนเพลินไปหน่อยเท่านั้น วิยาดาติงว่าเพลินอะไรแม่เรียกเท่าไหร่ก็ไม่ได้ยินจนต้องให้ตาพงษ์เอาบันไดมาปีนหน้าต่างเข้ามาเปิดประตู

“อย่างนั้นหรือครับ...นอกจากตาพงษ์แล้วมีใครเข้ามาในห้องนี้อีกไหมครับ”

ธีรัชงงๆเพราะรู้สึกว่ายังมีใครอีกคนที่อยู่กับตน แต่พอวิยาดาบอกว่าไม่มี ก็บอกแม่ว่าตนไม่เป็นอะไร

วิยาดาบอกว่าลูกตัวร้อนมากซ้ำยังเพ้อเรียกชื่อแข...ถามว่าเป็นใคร

“ชื่อมันแว่บเข้ามาในหัวเอง อะไรบางอย่างทำให้ผมคิดถึงชื่อนี้ขึ้นมา แต่ผมไม่รู้ว่าคนคนนี้เป็นใคร”

วิยาดาถามว่าหรือจะเป็นพิมพ์แขจากรอยอดีต “รอยอดีตหรือฮะแม่...รอยอดีต”

วิยาดาจับตัวธีรัชเพื่อให้ได้สติ แต่แล้วก็แปลกใจเอามืออังหน้าผากอุณหภูมิกลับเป็นปกติอย่างน่าแปลกใจ ธีรัชถามว่า “เป็นอะไรหรือฮะแม่”

“เหมือนไข้จะหายไปหมดแล้วนะ” คำตอบของวิยาดาทำให้ทุกคนมองกันไปมาอึ้ง