บ่วงนฤมิต

ขวัญอุมาดูทางสายตาเหลือบเห็นเป็นตึกเย็น บ้านของวิยาดา บอกลูกปลาให้หยุด แล้วเปิดประตูรถพรวดออกไปที่หน้าบ้านกดออดเรียก ลูกปลาบ่นว่าบ้าไปแล้วบ้านใครก็ไม่รู้

วิยาดาออกมาเปิดประตู พอเห็นขวัญอุมาก็ตาโตดีใจเรียก “คุณขวัญอุมา” ลูกปลารีบขอโทษบอกว่านึกว่าเป็นบ้านเพื่อนแล้วเร่งขวัญอุมาให้ไปกันเถอะ

วิยาดาเชิญเข้าบ้านให้ไปดูรูปที่ตนวาดสักหน่อย บอกว่าตนเป็นคนวาดรูปขวัญอุมาที่แสดงในเรื่องรอยอดีต กำลังคิดอยู่ว่าถ้าได้เห็นคุณขวัญตัวจริงจะวาดให้สวยกว่าเดิม

พอขวัญอุมาเข้าไปดูรูป สุดใจที่เป็นแฟนคลับตัวจริงดีใจมากจัดขนมข้าวต้มมาต้อนรับมากมาย ขวัญอุมาถามวิยาดาว่าจะให้ตนเป็นแบบตอนไหนดี วิยาดาว่าสะดวกตอนไหนก็วาดตอนนั้นเลย ถามว่าวันนี้จะพักที่ไหนกันถ้าไม่รังเกียจที่บ้านมีห้องพักแขกว่างอยู่สองห้อง ตนจะได้ให้คนเตรียมอาหารเย็นไว้ให้จะได้แก้งานให้เสร็จเพราะจะต้องขอแสงตอนเช้าด้วย ขวัญอุมาบอกว่าให้ตนนอนห้องเดียวกันก็ได้ แล้วชวนลูกปลาไปดูห้องกัน

ระหว่างเดินไปดูห้อง บังเอิญสวนกับธีรัชพอดี พอเจอหน้ากันก็เกิดปฏิกิริยาทันที ธีรัชถามว่าสองคนมาที่นี่ทำไม สุดใจรีบแนะนำว่าธีรัชเป็นลูกคุณวิยาดา ขวัญอุมาเสียความรู้สึกมากชวนลูกปลากลับ ลูกปลาบอกให้สุดใจพาไปดูห้องก่อน บอกขวัญอุมาว่าใจเย็นๆ เข้าไปคุยกันในห้องก่อน แล้วดึงขวัญอุมาตามสุดใจไปเลย

ขวัญอุมาจะกลับแต่ลูกปลาติดใจเสียแล้ว กล่อมว่าเราเป็นคนของประชาชนและเขาก็ต้อนรับเราอย่างดีขนมก็กินแล้วน้ำชาก็ดื่มแล้ว มาถึงตอนนี้แล้วทำอะไรไม่ได้นอกจากเดินหน้าต่อไป

ขวัญอุมาบ่นว่าทีแรกนึกว่าธีรัชเป็นเมสเซนเจอร์ส่งของ ไม่คิดว่าจะมีสง่าราศีเป็นถึงลูกเจ้าของคฤหาสน์ ถ้ารู้แต่แรกก็ไม่รับคำชวนเป็นแบบให้วาดรูป ไม่ยอมรับคำชวนให้พักค้างคืนที่นี่หรอก

ลูกปลาหว่านล้อมว่าเมื่อเราออกเดินทางมาเส้นนี้แล้วเพราะฉะนั้นเราต้องเดินหน้าต่อไปไม่ถอยหลัง

ฝ่ายธีรัชก็ไปโวยกับแม่ว่าทำไมให้ยัยคนนี้มาพักที่บ้าน วิยาดาบอกว่าตนเคยบอกแล้วว่าอยากได้ขวัญอุมามาเป็นแบบให้ เมื่อเขามาแล้วจะไม่ให้แม่ต้อนรับและขอให้เป็นแบบให้แม่ทำงานอย่างที่ต้องการหรือ และเมื่อขวัญอุมายอมเป็นแบบแม่เลยชวนค้างเพราะแสงตอนเช้าตรงนี้สวยมาก กล่อมธีรัชว่า

“ลูกลองเปิดใจกว้างสักหน่อย ลองฟังเสียง... พรหมลิขิต ขวัญอุมาอาจเป็นสิ่งที่ชะตาชีวิตกำลังจะบอกอะไรเรา” ธีรัชสวนทันทีว่าบอกว่าเราจะซวย “แต่แม่ไม่เชื่ออย่างนั้น เรามาดูกันไหม...”

ooooooo