บ่วงนฤมิต

ขวัญอุมาถามว่าแล้วเขาลงมาที่นี่ทำไม ธีรัชบอกว่าตนได้กลิ่นดอกราตรี กลิ่นอ่อนๆแต่แรงมากเหมือนตนยืนอยู่กลางซุ้มราตรี แล้วกลิ่นก็ห่างออกไป พูดเหมือนอยู่ในความฝันว่า...

“ผมตามกลิ่นดอกไม้นั่นมาจากห้องนอนผมชั้นบน แล้วผมก็เห็นคุณยืนอยู่กลางสนาม พูดถึงกลิ่นราตรีเหมือนกัน...ผมถามคุณมั่งได้ไหม ออกมาพูดถึงกลิ่นราตรีตรงนี้ทำไม สนามนี้ไม่มีราตรีสักต้น”

“มันเคยมีอยู่ตรงนี้...ตรงนี้...นี่ด้วย” ธีรัชถามว่ารู้ได้ไง “ฉันรู้สิ มันแว่บขึ้นมาเอง ถ้าไม่เคยมี แล้วกลิ่นมันมาจากไหน”

ธีรัชบอกว่ามันเคยมีแต่ตอนนี้มันไม่มี แล้วกลิ่นมันจะมาจากไหน ขวัญอุมาผวาพรวดมายืนข้างเขาทันทีบอกว่าอย่ามาหลอกกัน ธีรัชถามว่าเธอเคยมีชื่ออื่นไหม ขวัญอุมาบอกว่าไม่เคยมี ตนใช้ชื่อจริงในการแสดง

“พรุ่งนี้แม่จะวาดรูปคุณอีก ไปนอนเสียเถอะนะ นอนน้อยพรุ่งนี้ตาจะไม่สวย...มา ผมพาคุณไปส่งห้อง” ธีรัชโอบหลังพาขวัญอุมากลับเข้าบ้าน เมื่อถึงหน้าห้องพักเขาเอ่ย

“หลับให้สบายนะคุณ กู๊ดไนท์” แล้วจูบที่หน้าผากเธอ เหมือนพี่ชายที่แสนดี ภาพแว้บขึ้นมาเหมือนปภาคินจูบหน้าผากฉัตรชนกในการเต้นรำงานวันเกิดปภาคิน ...ธีรัชถอยออกไปปิดประตูห้องให้แล้วแต่ตัวเองยังยืนเอามือแตะที่ประตูนิ่ง...

 ooooooo

ขวัญอุมาเข้าห้องแล้วยืนพิงประตู รู้ตัวว่าไม่ควรปล่อยไปอย่างนั้น ต่อสู้กับความรู้สึกอยากเปิดประตูออกไป ในที่สุดก็กดล็อกประตู ธีรัชได้ยินเสียงล็อกประตูก็ลดมือลง ตัดใจเดินกลับไปที่ห้องตัวเอง

ฝ่ายปภาคินกับฉัตรชนก ชี้ให้คนงานปลูกต้นราตรีตรงจุดที่ขวัญอุมาชี้ให้ธีรัชดูเมื่อคืน ปภาคินบอกว่าวันไหนที่ราตรีออกดอกจะขออนุญาตชวนฉัตรมาดูแต่ถ้าฉัตรไม่ไว้ใจ ตนก็จะไปขออนุญาตคุณแม่ พาฉัตรมา

เมื่อปลูกต้นราตรีแต่งสวนเสร็จ ปภาคินพาฉัตรชนกเดินชมเอ่ยอย่างปีติว่า ฉัตรรู้ใจตนเหมือนนั่งอยู่กลางหัวใจ ต่อไปฉัตรคงต้องมาที่รมย์ฤดีบ่อยๆเพราะราตรีแทนใจ แทนความรัก แทนความผูกพันกันชั่วนิรันดร