บ่วงนฤมิต

เมื่อวิยาดาเอาน้ำต้มผักมาให้กินจะได้ชื่นใจ ธีรัชถามแม่ว่าตนเป็นอะไรหรือเปล่า ตนเองก็ไม่รู้ตัวตอนนี้มันก็เลือนๆไปแล้ว คงฝันไปว่าตัวเองป่วยมาก เป็นอะไรก็ไม่รู้ เหมือนอะไรบางอย่างที่ร้ายกาจมันเข้ามาเกาะกุมทำให้สับสน วิยาดาสังหรณ์ถามว่า

“นึกถึงผู้หญิงจากเรื่องรอยอดีตน่ะหรือลูก” สุดใจพึมพำว่าเหมือนโดนเสน่ห์ “เสน่ห์อะไรกันมันเรื่องนิยายไม่ใช่คนจริงๆสักหน่อย” สุดใจชี้ไปที่รูปขวัญอุมาบอกว่าคุณคนนั้นเป็นคนจริง

วิยาดาดุว่าเพ้อเจ้อ ขวัญอุมาเป็นนักแสดงจะมาทำเสน่ห์ใส่ธีรัชทำไม สุดใจบอกว่าอาจเป็นรูปลงอาคมเหมือนในลิเก วิยาดาเอ็ดว่าบ้าไปใหญ่แล้ว รูปนั้นตนเขียนเองใครจะไปลงอาคมล่ะ สุดใจเลยถามว่าแล้วจะให้ลุงหวายไปนิมนต์พระที่วัดอยู่ใช่ไหม

“ใช่...ไปเดี๋ยวนี้เลย” ธีรัชถามว่าพระอะไร “จะให้รัชไปถวายสังฆทานที่วัดหน่อยไงลูก”

ธีรัชฟังแล้วครุ่นคิดอะไรบางอย่าง เขาเดินไปที่ห้องวาดรูป ดูรูปขวัญอุมาที่ชำรุด บอกแม่ว่า

“รอยอดีต...น่าแปลกนะครับแม่ ในฝันของผมผู้หญิงคนนี้ไม่ยักร้ายกาจเหมือนโฉมเฉลาในนิยาย เธอมีความเยือกเย็น ไม่รุ่มร้อนอย่างนี้สักนิด” วิยาดาติงว่าลูกเคยบอกว่าไม่ชอบเขา “จริงครับแม่ เขาอาจจะหน้าซื่อใจคดก็ได้”

“โฉมเฉลาในนิยายก็เป็นคนอย่างนั้นจริงๆ จริงไหม หลอกผู้ชายรอบข้างให้รักเธอได้ทุกคน ทั้งปราน และธนกฤต ยอมทำทุกอย่างเพื่อเธอได้ทั้งสิ้น”

ธีรัชรู้สึกถึงความเจ็บปวดเหมือนแผลกรีดใจที่เจ็บปวดได้ทุกเวลา...

ลูกปลาขับรถพาขวัญอุมาบ่ายหน้าไปศรีราชา ระหว่างทางขวัญอุมาหลับฝันร้ายจนร้องกรี๊ด พอตื่นก็ถามว่าตอนนี้เราอยู่ที่ไหน ลูกปลาถามว่าเป็นบ้าอะไรอีกแล้วล่ะ ขวัญอุมาบอกว่าไม่รู้ฝันเลอะเทอะอีกแล้ว ฝันซ้ำๆ ลูกปลาถามว่าท่องบทมากไปหรือเปล่า บอกให้ลุกนั่งดีๆและช่วยดูทางให้หน่อย

ooooooo