บ่วงนฤมิต

ฝ่ายขวัญอุมากลับมานอนแล้วแต่ไม่อาจข่มตาให้หลับได้ รำพึงเหมือนตกอยู่ในภวังค์ “กลิ่นราตรี...ดอกราตรี...” ลูกปลารู้สึกตัวไอขึ้น ขวัญอุมาถามว่า ได้กลิ่นดอกราตรีไหม ลูกปลาไม่ได้กลิ่นอะไรเลย ซ้ำยังถามว่าเป็นกลิ่นน้ำยาปรับผ้านุ่มหรือเปล่าแล้วชักผ้าห่มคลุมนอนต่อ ขวัญอุมาก็พยายามจะหลับ...

รุ่งเช้าขวัญอุมามาที่ระเบียงเตรียมให้วิยาดาวาดรูป ลูกปลาก็ได้รับโทรศัพท์จากคเชนทร์ถามว่าอยู่ไหน

พอรู้ว่าอยู่บ้านคุณวิยาดา คเชนทร์ตื่นเต้นเพราะไม่เคยมาบ้านวิยาดาเลยถามพิกัดอย่างละเอียด

เพียงตอนบ่ายคเชนทร์ก็มาถึงบ้านวิยาดา เขาอุทานว่าไม่เคยรู้มาก่อนว่าบ้านวิเป็นอย่างนี้ นี่มันโลเกชัน บ้านพระเอกเลยนะ เหมือนอย่างกับเขียนเพื่อใช้ที่นี่เลยทีเดียว

คเชนทร์เจรจาขอวิยาดาใช้เป็นสถานที่ถ่ายทำละคร พอธีรัชรู้ก็แย้งว่าจะเกิดความเสียหายและเสียความเป็นส่วนตัวไป วิยาดาบอกว่าวันเสาร์อาทิตย์ที่ลูกกลับมาก็จะไม่ให้เขาถ่ายแต่ถ้าทีมงานของเขาน่ารักอย่างหนูขวัญกับลูกปลาแม่ก็ไม่รังเกียจที่จะให้เขาใช้

ธีรัชอึ้ง แล้วภาพปภาคินเต้นรำกับฉัตรชนก ภาพปภาคินโอบเอวฉัตรชนที่กลางซุ้มราตรีก็แว่บเข้ามา ธีรัช รู้สึกมึนหัวจนโงนเงน แต่เขาก็หันไปหยิบกระเป๋าจะกลับกรุงเทพฯ วิยาดาบอกให้พักที่นี่ก่อนถ้าไม่มีอะไรค่อยให้ลุงหวายขับรถไปส่ง วันนี้อยู่กินข้าวเย็นกับแขกแม่นะ คเชนทร์ไปดูโรงแรมที่พักเย็นนี้จะกลับมากินข้าวกัน ธีรัชจึงจะอยู่อีกวันเพื่อให้แม่สบายใจ

วันนี้ขวัญอุมากับวิยาดากำลังช่วยกันกำกับการปลูกต้นราตรีที่สวน ธีรัชเดินผ่านมาจึงหยุดดูห่างๆ ได้ยินเสียงขวัญอุมาบอกให้ปลูก “ตรงนี้กับตรงนี้ด้วยค่ะ” ขวัญอุมา รู้สึกว่ามีคนยืนดูอยู่ พอหันไปมองก็สบตากับธีรัช

ธีรัชรู้สึกเหมือนกำลังถูกดูดเข้าไปในห้วงสัมพันธ์ในอดีต พยายามฝืนแต่ก็สุดจะต้านทานได้

ขวัญอุมาเหมือนได้พบคำตอบของปริศนาที่มองหา ความรักเข้ามาห่อหุ้มทั้งสองไว้ราวกับพบโลกใหม่

ooooooo