บ่วงนฤมิต
ตอนที่ 3
ธีรัชทำตามคำขอร้องของแม่ ค่ำนี้เขาจึงเข้าครัวทำอาหารมื้อเย็นต้อนรับขวัญอุมากับลูกปลา มีทั้งอาหารไทยและอาหารฝรั่ง วิยาดาบอกขวัญอุมาว่าเลือกตามใจชอบเลย
ลูกปลาถามว่าคุณธีรัชเป็นพ่อครัวด้วยหรือ วิยาดา บอกว่าพ่อครัวสมัครเล่นเพราะตอนอยู่เมืองนอกก็ทำอาหารกินเอง แล้วเชิญไปที่ห้องอาหารกันเลย
เมื่อไปถึงห้องอาหาร ลูกปลาชมว่าบรรยากาศเหมือนย้อนยุคเลย เหมือนในวังเก่า วิยาดาเล่าว่าบ้านหลังนี้คุณตาซื้อมาจากเจ้าของเดิมเพราะรำคาญพวกก่อสร้างตึกแถวโรงแรมที่กรุงเทพฯเลยขายเสียเลย แล้วออกมาอยู่ต่างจังหวัด ส่วนตารัชยังเรียนอยู่ก็ให้อยู่หอพัก พอทำงานก็ไล่ขึ้นคอนโดไปเสีย ขวัญอุมาชมว่า
“บ้านเก่าแต่สภาพบ้านยังดีอยู่เลยนะคะ”
“พอดีคุณตาเป็นช่างเลยเรียกให้เขามาดูมาซ่อมไป ตึกนี่สร้างตั้งแต่สมัยปลายรัชกาลที่ 6 หรือต้นรัชกาลที่ 7 โครงสร้างยังแข็งแรงอยู่มาก” ขวัญอุมามองไปรอบๆ บอกว่าเหมือนยังมีชีวิตอยู่ในอดีต “เป็นเสน่ห์ของตึกเก่า สร้างบ้านเพื่ออยู่จริงๆ...พรุ่งนี้จะเดินชมให้ทั่วเลยทีเดียว”
ธีรัชเข้ามาถามว่าอาหารถูกปากไหม ลูกปลาชิงตอบว่าอร่อยมาก ยอดเยี่ยมมากทั้งอาหารและที่พักจนอยากอยู่ยาว ธีรัชถามขวัญอุมาว่ามีความเห็นยังไงเกี่ยวกับสเต๊กปลาของตนบ้าง
“อร่อยมาก จนฉันรู้สึกเหมือนย้อนยุคไปกินอาหารที่ไหนสักแห่ง ดีที่ไม่มีเรื่องลึกลับอะไร”
“ดีที่คุณนางเอกชอบ” ขวัญอุมาบอกว่าตนชื่อขวัญอุมาจะเรียกว่าขวัญเฉยๆก็ได้ ธีรัชบอกว่าตนชื่อธีรัชบอกว่าให้เธอเรียกตนว่ารัชเฉยๆก็ได้เพราะเป็นคนคุ้นเคยกัน ลูกปลาเลยขอแจมด้วยว่าตนชื่อลูกปลาเป็นชื่อที่คนสนิทเรียกกันในวงการ ชื่อเดียวไม่มีชื่ออื่น ทุกคนเลยหัวเราะกันอย่างมีความสุข
คืนนี้ลูกปลานอนหลับปุ๋ยอย่างมีความสุข แต่ขวัญอุมาพลิกตัวไปมาเพราะได้กลิ่นดอกไม้ในความฝัน
เธอลุกขึ้นเดินตามกลิ่นดอกไม้ไปเหมือนต้องมนตร์
เธอเดินมองหาที่มาของกลิ่นดอกไม้มุมโน้นมุมนี้ หยุดที่หนึ่งซึ่งเคยปลูกซุ้มราตรีในอดีต ขวัญอุมาหลับตาสูดกลิ่นพึมพำ
“ราตรี...ใช่แล้ว...ดอกราตรี...กลิ่นราตรี”
“ใช่...กลิ่นราตรีจริงๆ” เสียงธีรัชดังขึ้นก่อนตัวมาถึง ขวัญอุมาตกใจถามว่าคุณมาจากไหน “กรรม...บ้าไปแล้วเหรอคุณ นี่มันบ้านผม”
