สะใภ้อิมพอร์ต

พิธานตกใจพูดอะไรไม่ออก หัวใจเต้นรัวด้วยความหวาดกลัว...

สักพัก ลดากลับมาพร้อมกาแฟที่เพิ่งชงใหม่ๆ เห็นมือวิชัยเลือดอาบก็ตกใจถลาเข้ามาถามว่าเกิดอะไรขึ้น เขาโทษว่าแก้วกาแฟของเธอบางไปหน่อย บีบนิดเดียวก็แตกคามือแล้ว ของไม่ดีแบบนี้เธอควรโยนทิ้งอย่าไปเสียดายแล้วปรายตามองพิธานที่มองตอบด้วยสีหน้าหวาดหวั่น

“ค่ะๆ ดาจะทิ้งให้หมดเลยค่ะ แย่จัง ดาต้อง ขอโทษนะคะเดี๋ยวดาไปเอายามาทาให้”

“ไม่ต้องครับ แผลนิดเดียว ผมกลับก่อนนะครับ แล้วผมจะแวะมาอีก” วิชัยมองพิธานสีหน้าจริงจัง “สิ่งที่ผมบอกคุณไป อย่าคิดนานนะครับ ผมเป็นคนใจร้อน” พูดจบเขาลุกออกไป ลดาหันมาทางพิธาน

“เสี่ยบอกอะไรกับลูกงั้นเหรอ”

“ก็เรื่องที่ชวนผมกลับไปทำงานนั่นแหละครับ”

พิธานจำเป็นต้องโกหกเนื่องจากไม่อยากให้แม่รู้ความจริง ลดานึกว่าวิชัยเป็นคนดีจึงยุลูกส่งไม่ต้องไปคิดให้เสียเวลา รับปากไปเลย วิชัยเป็นคนกว้างขวางถ้าลูกอยู่กับเขาอนาคตของลูกต้องดีแน่นอน พิธานได้แต่ยิ้มเจื่อนๆ

ลิซ่ายังจับตามองรตีอยู่ตลอด รอจนฝ่ายนั้นเสิร์ฟอาหารให้ลูกค้าเสร็จจะกลับครัว แกล้งปรี่ไปชนเต็มแรง รตีเสียหลักจะทรุด ลิซ่าคว้าแขนข้างที่มีรอยข่วนแล้วบีบสุดแรงเกิด รตีเจ็บมากแต่ต้องฝืนเอาไว้

“ขอโทษนะคะ ฉันนี่ซุ่มซ่ามจริงๆ เดินไม่ระวัง คุณรตีเจ็บตรงไหนไหมคะ”

“ไม่ค่ะ” รตีขยับจะไป ลิซ่าจับแขนไว้ไม่ยอมปล่อย

“แน่ใจนะคะว่าไม่เจ็บ”

รตียืนยันคำเดิมว่าไม่เจ็บ ลิซ่าไม่เชื่อเพราะดูจากสีหน้าของเธอแล้วดูไม่ดีเลย เธอเจ็บแทบทนไม่ไหวแต่จำต้องกัดฟัน ย้ำอีกครั้งว่าตัวเองไม่เป็นอะไรจริงๆ ช่วยปล่อยแขนเธอได้แล้ว ลิซ่ายื่นหน้าเข้าไปกระซิบข้างหู

“เจ็บแขนใช่ไหม ฉันไม่ได้โง่ ฉันรู้ว่าเมื่อคืนคุณคือคนที่แอบเข้ามาทำร้ายฉันในร้าน ฉันข่วนแขนของคุณ เช้านี้คุณก็เลยเอารองพื้นทาปิดรอยแผลเพื่อไม่ให้ฉันรู้...ฉันพูดถูกหรือเปล่า”

“คุณพูดอะไรฉันไม่เข้าใจ ปล่อยฉันไปเถอะนะคะ ฉันต้องไปทำงาน” รตีตีหน้าซื่อ

“ไม่ยอมรับก็ไม่เป็นไร งั้นก็อดทนแสร้งเป็นคนดี ต่อไป อย่าหลุดก็แล้วกัน ฉันจับตาดูคุณอยู่ตลอดเวลา”

ลิซ่าปล่อยมือแล้วเดินออกจากร้าน รตีมองแขนที่ถูกบีบจนแดงด้วยความแค้นใจ...

ลิซ่าแวะไปหาดลที่ออฟฟิศเล่าเรื่องที่พูดกับรตีให้ฟัง เขาตกใจไม่น้อยที่เธอไปเผยตัวขนาดนั้น เธออ้างไม่อยากตีสองหน้าอีกแล้วก็เลยพูดให้รู้เรื่องกันไปเลยดีกว่า ไม่อย่างนั้นรตีอาจคิดว่าเธอเป็นไอ้หน้าโง่

“โอ้โห โง่เต็มหน้าผมเลย คุณหงายไพ่ขนาดนี้ต่อไปก็ต้องระวังตัว รตีไม่ยอมให้คุณเล่นงานฝ่ายเดียวแน่”

“งั้นก็ดี ร้ายๆมาฉันจะได้ร้ายๆกลับ ไม่ต้องมาแอ๊บเป็นคนดีอยู่แบบนี้”

ดลยกตำแหน่งโหดตัวแม่ให้ลิซ่าไปเลย ระหว่างนั้นพิธานเดินหน้าเครียดเข้ามา พอเห็นเธออยู่ด้วยก็ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนบอกดลว่ามีเรื่องจะคุยด้วย เขาให้พูดมาได้เลย เขากับลิซ่าไม่มีความลับต่อกัน เธอเห็นพิธานอึกอักไม่สบายใจ ก็เลยบอกให้ทั้งคู่คุยกันตามสบายแล้วขยับจะไป

 “ไม่ต้องไป ผมอยากให้คุณรู้ทุกเรื่องที่เกิดขึ้น ว่ามาเลยพิ”

“โอเค เมื่อเช้าฉันเห็นคนของวิชัยมาป้วนเปี้ยนแถวด้านหลังฟาร์ม ฉันไม่ไว้ใจ กลัวมันจะส่งคนมาทำอะไร ก็เลยจะบอกแกให้รู้ตัวก่อน แต่ยังไงฉันจะไปดูลาดเลาพวกมันให้เอง”

“ไม่ได้...ถ้าไปก็ต้องไปด้วยกัน”