สะใภ้อิมพอร์ต
ตอนที่ 12
วิชัยปล่อยคอเสื้อสมคิดอย่างเจ็บใจ สักพักพิธานตามมาสมทบ
“ดลกับลิซ่าหนีเข้าไปในป่า คงยากที่จะหาทางออกมา ถึงไม่ตายตอนนี้แต่ถ้าพวกมันหลงป่า อีกสองสามวันก็คงจะตายเพราะอดข้าวอดน้ำ เสี่ยสบายใจได้ ไอ้ดลจะไม่มาให้รกหูรกตาเสี่ยอีก”
“ถึงอย่างนั้นฉันก็ไม่ไว้ใจ ไอ้สมคิด นี่เป็นโอกาสที่แกจะแก้ตัว ตามหาพวกมันให้เจอแล้วฆ่าทิ้งทั้งสองคน ฉันไม่ยอมปล่อยพวกมันไปแน่ ถ้ามีฉันต้องไม่มีไอ้ดล”
ooooooo
ดลเห็นว่าปลอดภัยจึงหยุดพักหยิบมือถือขึ้นดูแต่ไม่มีสัญญาณ หันไปเห็นลิซ่ากำลังดูมือถือของตัวเองไม่มีสัญญาณเช่นกัน ดลเสนอให้รีบออกจากป่าก่อนมืดไม่อย่างนั้นเราลำบากแน่ แล้วชวนเธอเดินต่อ
ลิซ่าเจ็บที่ท้องก็เลยขอหยุดพักก่อน เขาหันมาเห็นหน้าเธอซีดๆถามว่าเป็นอะไรหรือเปล่า
“อยู่ๆก็รู้สึกเจ็บที่ท้อง”
ลิซ่าเอามือกุมท้องพอดึงมือออกพบว่ามีเลือดเปรอะ ดลตกใจรีบเปิดเสื้อดูถึงได้รู้ว่าเธอถูกยิง
ลิซ่าเพิ่งนึกออกว่าน่าจะโดนยิงตอนดวลปืนกับสมุน ตอนนั้นเธอยิงถูกมันแต่ไม่รู้ว่าตัวเองโดนยิงไปด้วย เธอเสียเลือดไปเยอะเริ่มไม่ไหวมือเท้าเย็นจะเป็นลม ดลรีบประคองเธอไว้
“คุณดล ฉันเจ็บ ฉันกลัว...ฉันกลัวตาย”
“ไม่ต้องกลัว ผมไม่มีวันให้คุณตายแน่ ผมจะรีบพาคุณออกไป”
ดลอุ้มลิซ่าขึ้นมาแล้วมองพระอาทิตย์ ก่อนวิ่งไปทิศทางตรงข้ามกันซึ่งเป็นที่ตั้งของฟาร์ม มาได้พักเดียวลิซ่าเริ่มไม่ไหว ดลต้องวางเธอให้นั่งพิงต้นไม้ ถอดเสื้อของเขามากดแผลเอาเข็มขัดรัดไว้อีกทีเพื่อห้ามเลือด เธอขอโทษเขาด้วย เขาไม่เข้าใจขอโทษทำไม
“ที่ฉันทำให้คุณทำตามพินัยกรรมไม่ได้ ฉันว่าฉันคง...ไม่รอดออกจากป่าหรอก”
“ไม่ ผมบอกแล้วไงว่าผมไม่มีวันยอมให้คุณตายคุณต้องได้เป็นแม่ของลูกผม ผมให้คุณเป็นคนเดียวเท่านั้น ผมจะไม่มีวันยอมสูญเสียคนที่ผมรักไปอีก ไม่มีวัน”
ดลกอดลิซ่าเอาไว้ แต่รู้สึกได้ว่าเธอนิ่งไป รีบผละออกพลางร้องเรียกให้รู้สึกตัว บอกว่าอย่าเพิ่งหลับให้อยู่คุยกันก่อน พยายามชวนคุยถึงความหลังเมื่อครั้งแรกที่เจอกัน เธอฝืนคุยด้วยแค่ไม่กี่คำก็หมดสติ ดลกอดเธอไว้น้ำตาไหลกลัวจะเสียเธอไป...
อึดใจต่อมา ดลอุ้มลิซ่าจะเดินทางต่อ มีเสียงมือถือของเขาดังขึ้นดลดีใจมากรีบวางเธอไว้ที่เดิมแล้วรับสาย หมอหมีโทร.มาหา เขารีบส่งพิกัดที่ตัวเองอยู่ไปให้
ครั้นวางสายหันไปเห็นสมคิดยืนมองอยู่ก็แค้นมากพุ่งเข้าหา สมคิดไม่ทันตั้งตัวจะชักปืนแต่ไม่ทันเขาถึงตัวเสียก่อนจับแขนบิดปืนหล่น แล้วประเคนกำปั้นใส่ไม่ยั้งจนสมคิดทรุดลงไปกองกับพื้น เขาหยิบปืนจ่อหัวมันพร้อมลั่นไกได้ทุกเมื่อ สมคิดกลัวมาก
“อย่า...อย่าฆ่าฉัน”
ดลโกรธจนสั่นไปหมด พยายามบังคับตัวเองไม่ให้ฆ่าสมคิด ถีบมันนอนแผ่ไปกับพื้นถอดกระสุนปืนเก็บ
“ฉันจะปล่อยแกกลับไปเพื่อให้แกกลับไปบอกนายของแก”
ooooooo
ที่ชายป่า วิชัยยืนรอการกลับมาของสมคิดอย่างใจจดจ่อ พิธานที่ยืนรออยู่ด้วย ถามเขาว่าทำไมถึงอยากได้ฟาร์มไพรรักษามากมายขนาดต้องฆ่าไอ้ดล ฟาร์มนี้มีความสำคัญอะไรกับเขานักหรือ
“หลังจากไอ้ดลตาย คุณก็จะได้รู้”
พิธานมองวิชัยไม่เข้าใจ จังหวะนั้นสมคิดเดินออกมาจากป่าในสภาพสะบักสะบอม เดินไม่กี่ก้าวก็ล้มฟุบ วิชัยกับพิธานตกใจมากรีบเข้าไปประคองให้ลุกขึ้น สมคิดรีบรายงานเจ้านาย
“เสี่ย ไอ้ดล...มันมีข้อความให้ผมฝากมาบอกเสี่ย”
