สะใภ้อิมพอร์ต
ตอนที่ 12
ที่มุมเปลี่ยวและมืดของฟาร์ม พิธานเดินอย่างระแวดระวังมาตามทาง เจอสมคิดรอท่าอยู่ก่อนหน้า ถามว่ามีอะไรถึงเรียกเขาออกมากะทันหัน สมคิดแจ้งว่าพรุ่งนี้เขาต้องพาดลไปป่าด้านหลังฟาร์มคนเดียว พิธานสงสัยสมคิดต้องการจะทำอะไร มันสั่งไม่ให้ถามมากความ แค่ทำตามที่วิชัยสั่งเป็นพอ
“แต่ผมต้องรู้ ถ้าไม่บอกผมก็ไม่ทำ”
“ญาติคุณรนหาเรื่อง มันถึงเวลาที่ต้องจบทุกอย่างแล้ว”
“ฝากบอกว่าอย่ายุ่งกับครอบครัวของผม ผมมีวิธีที่จะทำให้ไอ้ดลยอมแพ้ ถ้าไม่เชื่อเสี่ยจะไม่ได้อะไรเลย”
“นี่คุณคิดจะทรยศเสี่ยงั้นเหรอ ลืมไปแล้วเหรอว่ามันจะเป็นอย่างไร” คำเตือนเชิงข่มขู่ของสมคิดทำให้พิธานนึกย้อนไปถึงเหตุการณ์ตอนที่วิชัยฆ่าสมุนทรยศตายต่อหน้าเขาก็อดสยองขวัญไม่ได้ สมคิดเหมือนจะล่วงรู้ความคิดของเขา ขยับเข้ามาใกล้
“ถ้าไม่อยากตาย ก็ทำตัวเป็นหมาที่เชื่อฟังเจ้านาย จะได้อยู่ด้วยกันไปนานๆ” พูดจบสมคิดเดินจากไป
ooooooo
รินกับลิซ่ามองเหล่รตีที่เช้านี้สวมเสื้อแขนสั้นมาที่ร้านสเต๊กเฮาส์ รินตั้งข้อสังเกตถ้าพี่รตีเป็นคนที่ลอบทำร้ายพี่ลิซ่าเมื่อคืนจริงก็ต้องมีรอยข่วนที่แขนให้เห็น แต่นี่ไม่มีแม้แต่น้อย หรือจะไม่ใช่เธอ
“มอร์นิ่งค่ะ” รตีเดินเข้ามาทักอย่างอารมณ์ดี สองสาวทักตอบตามมารยาท ยัยตัวแสบเห็นอีกฝ่ายไม่ได้สงสัยอะไรก็แอบถอนใจโล่งอกก่อนเดินไปหลังร้าน ลิซ่ามองตามสงสัย
“ยังไงวันนี้พี่ต้องจับโป๊ะคุณรตีให้ได้”
ด้านรตีหลบเข้าไปในครัว ลอบมองลิซ่าไม่วางสายตา มั่นใจว่ามันไม่มีทางจับผิดตัวเองได้เพราะเธอใช้รองพื้นกันน้ำทาปกปิดรอยเล็บข่วนฝีมือลิซ่าที่ฝากไว้เมื่อคืนจนมิด...
ขณะที่ลิซ่าพยายามจับผิดรตีอยู่ที่ร้านสเต๊กเฮาส์ พิธานลงมาจากห้องต้องตกใจเมื่อเห็นวิชัยนั่งดื่มกาแฟอยู่กับแม่ที่ห้องรับแขก วิชัยทักทายเขาแล้วยกกาแฟขึ้นจิบก่อนหันไปทางลดา
“กาแฟสด อร่อยมากแถมยังหอมอีกด้วยนะครับ”
“ถ้าเสี่ยชอบก็แวะมาดื่มบ่อยๆได้นะคะ”
“แม่ครับพูดแบบนี้จะทำให้เสี่ยอึดอัดนะครับเพราะเสี่ยงานยุ่งคงไม่มีเวลามาที่นี่”
“ถึงผมจะงานยุ่งแต่ถ้าเจอคนที่คุยกันถูกคอ ได้ลิ้มรสกาแฟที่ถูกใจ ผมก็ยินดีทิ้งงานมาได้ทุกเมื่อ เว้นเสียแต่ว่าคุณลดาจะไม่ต้อนรับผม”
“ไม่เลยค่ะ บ้านนี้ยินดีต้อนรับเสี่ยเสมอ” ลดายิ้มอย่างจริงใจเพราะไม่รู้เรื่องอะไรด้วยแล้วหันไปทางพิธาน “แม่เพิ่งรู้จากเสี่ยว่าลูกเคยทำงานกับเสี่ยมาก่อน ทำไมไม่เคยเล่าให้แม่ฟัง”
“มันเป็นแค่ช่วงเวลาสั้นๆน่ะครับ”
“ที่ผมมาหาคุณก็เพราะเรื่องนี้ ผมอยากให้คุณกลับมาทำงานกับผม คุณเป็นคนเก่ง ผมเสียดายที่ต้องเสียคนอย่างคุณไป” วิชัยจ้องหน้าพิธานเขม็ง ลดาเห็นกาแฟของวิชัยหมดอาสาจะไปชงมาเพิ่มให้แล้วลุกออกไป ทันทีที่เธอพ้นสายตา พิธานเสียงแข็งใส่วิชัย
“เสี่ยมายุ่งกับแม่ผมทำไม”
“ฉันมาเตือนความจำของแกอีกครั้ง...แกควรจะรู้ตัวว่าแกอยู่ในฐานะอะไร แกไม่มีสิทธิ์มาต่อรอง หน้าที่ของแกคือทำตามที่ฉันสั่งเท่านั้น” วิชัยตะคอก พลางบีบแก้วกาแฟจนแตกคามือเลือดอาบแล้วชูให้พิธานดู “วันนี้แกได้เห็นเลือดของฉัน แต่วันหน้า ถ้าแกยังทำตัวเป็นม้าพยศ ฉันจะเอาเลือดแกออก”
