สะใภ้อิมพอร์ต

ทางด้านรตีสวมบทนางเอกแสนดีลุคใหม่ของตัวเองไว้อย่างดีไม่มีหลุดคอนเซปต์ เห็นพอลล่าเอาไม้ม็อบจะมาถูพื้นร้านสเต๊กเฮาส์ ปรี่เข้าไปอาสาจะจัดการเอง บอกให้อีกฝ่ายไปรับลูกค้าแล้วคว้าไม้ม็อบจากมือไปถูพื้นอย่างตั้งอกตั้งใจ พอลล่ามองตาม ก่อนหันไปทางโก้

“ไปโดนตัวไหนมาวะ จู่ๆก็พูดจาดี๊ดี”

โก้ยักไหล่ไม่รู้เหมือนกัน อีกมุมหลังเคาน์เตอร์ขนม รินกับลิซ่ามองรตีที่กำลังถูพื้น งงไม่แพ้พอลล่าเช่นกัน รินถึงกับออกปากหรือพี่รตีจะเปลี่ยนไปแล้วจริงๆ ลิซ่าเตือนอย่าเพิ่งไว้ใจอะไรง่ายๆ บางทีรตีอาจจะแสดงละครตบตาเราอยู่ จังหวะนั้นมีเด็กตัวน้อยถือแก้วน้ำหวานวิ่งมาชนรตีน้ำหวานหกใส่รองเท้าเธอเต็มๆ ลิซ่ากับรินลุ้นตัวโก่งว่าเธอจะว่าอย่างไร เธอกลับยิ้มแย้มย่อตัวลงมาหาเด็กน้อย ถามว่าเจ็บตรงไหนหรือเปล่า

แม่เด็กที่วิ่งตามลูกมาด้านหลังย่อตัวลงข้างๆ “ตายจริง ต้องขอโทษด้วยนะคะ”

“ไม่เป็นไรค่ะคุณแม่ เรื่องเล็กค่ะ”

แม่เด็กยิ้มให้ก่อนพาลูกกลับโต๊ะ รตีเก็บแก้วน้ำที่หล่นพื้นคว้าไม้ม็อบเดินแยกไปอีกทาง ลิซ่ากับรินมองหน้ากันประหลาดใจมาก โดยเฉพาะรินถามลิซ่านี่ตัวเองไม่ได้ตาฝาดใช่ไหม ลิซ่าส่ายหน้าเธอไม่ได้ตาฝาดเพราะตนก็เห็นเหมือนกันว่ารตีไม่วีนแตกใส่เด็กน้อย...

รตีเข้าห้องน้ำได้รีบล็อกประตู หยิบมือถือมาเปิดเพลงเสียงดังสุดแล้วตะโกนระบายความอัดอั้น

“อีเด็กบ้า อีพ่อแม่ไม่สั่งสอน...อ๊าย” รตีตะโกนจนสาแก่ใจก็รีบสงบสติอารมณ์ ปิดเพลงเดินออกมาด้วยใบหน้ายิ้มแย้มเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ooooooo

ระหว่างดลกับพิธานกำลังจะเดินไปที่ออฟฟิศของฟาร์ม วิชัยกับสมคิดปรี่เข้ามาหา ดลยิ้มยียวนให้

“เสียใจด้วยนะเสี่ยที่เราอดเป็นเพื่อนบ้านกัน”

วิชัยโมโหจัดชักปืนออกมาเล็งดล พิธานรีบเข้าไปขวางเตือนว่าขืนทำอะไรเขาไม่รอดคุกแน่ ดลบอกให้พิธานหลบไป พิธานไม่ยอมหลบ ตนตายดีกว่าเขาตาย คนที่นี่ขาดเขาไม่ได้

“เลิกเสียสละกันสักที เห็นแล้วอยากจะอ้วก ถ้าอยากตายกันนักก็จะจัดให้พร้อมๆกัน”

“เอาสิ ถ้าเสี่ยกล้าก็ยิงมาตรงกลางกบาลผมนี่เลย ยิงสิ” ไม่พูดเปล่าดลจับมือวิชัยข้างที่จับปืนมาจ่อหัวตัวเอง วิชัยมองเขาสายตากร้าวก่อนจะเอามือลง

“ไม่ใช่ว่าไม่กล้า แต่ฉันไม่อยากให้มือเปื้อนเลือดของแก ถ้าฉันจะกำจัดแกสองคน สู้ฉันทำลับๆดีกว่า จำไว้ให้ดี การที่แกแย่งของที่เป็นของฉัน สักวันฉันจะพรากสิ่งที่แกรักมากที่สุดไป” วิชัยเก็บปืนแล้วหันหลังจากไป สมคิดรีบตามไปติดๆ พิธานจับไหล่ญาติผู้พี่ของตัวเองบอกว่ามันเอาจริงแน่

“ฉันไม่กลัว” ดลมองตามวิชัยที่เดินไปขึ้นรถด้วยสายตาเอาเรื่อง

“แกไม่กลัวแต่แกต้องระวัง แกไม่ได้ยินเขาพูดเหรอ ฉันเป็นห่วงคุณลิซ่า” คำเตือนของพิธานพลอยทำให้ดลเป็นกังวลไปด้วย...

ร้านสเต๊กเฮาส์ปิดแล้ว รินเคลียร์งานส่วนของตัวเองเสร็จเดินออกมาเห็นลิซ่านั่งเคลียร์บิลอยู่เข้ามาถามว่าเสร็จหรือยัง จะได้กลับพร้อมกัน เธอยังทำงานไม่เสร็จบอกให้รินกลับก่อนได้เลย รินส่ายหน้าไม่กลับจะอยู่เป็นเพื่อน จังหวะนั้นหมอหมีเดินเข้ามา ลิซ่าแกล้งทักว่ามาหาเธอหรือ เขาหน้าเหลอหลาไปไม่ถูก เธอหัวร่อคิก