สะใภ้อิมพอร์ต
ตอนที่ 12
“เพราะอย่างนี้ไงล่ะ ฉันถึงต้องให้เธอช่วย”...
ครู่ต่อมา ทับทิมให้คนไปตามตัวรตีมาพบ เพื่อแจ้งกับเธอว่าท่านอยากให้เธอไปช่วยงานลิซ่าที่ร้านอาหาร เพราะท่านเห็นว่าเธอเคยทำงานที่นั่นมาก่อนน่าจะช่วยลิซ่าได้เป็นอย่างดี ท่านคุยกับลิซ่าให้แล้ว
“ลิซ่าไม่มีปัญหาอะไรใช่ไหม”
“ค่ะคุณยาย...ลิซดีใจด้วยซ้ำที่จะได้คนงานเพิ่ม”
“คนงาน?”
“อุ๊ย ฉันคงใช้คำผิดไป ฉันหมายถึงคนมาช่วยฉันเพิ่มน่ะค่ะ”
จากนั้นไม่นาน ลิซ่าพารตีเข้ามาในร้านสเต๊กเฮาส์ ริน พอลล่าและโก้หันมาเห็นรตีพากันแปลกใจ รตีรับปากกับลิซ่าว่าจะช่วยงานเธอเต็มที่ไม่ต้องเป็นกังวล ตนรู้ดีว่าต้องทำอะไรบ้าง ลิซ่าทักท้วงว่ารตีจะไม่ได้ทำงานในตำแหน่งเดิมเพราะตอนนี้เธอเป็นผู้จัดการที่นี่ รตีหยุดกึกไปอึดใจก่อนยิ้มหวานให้
“ไม่เป็นไรค่ะ ให้ฉันเป็นผู้ช่วยคุณก็ได้”
“ไม่ได้ค่ะ น้องรินทำหน้าที่นั้นอยู่”
“ถ้าอย่างนั้นคุณจะให้ฉันช่วยทำงานอะไร”
ลิซ่ายังไม่รู้เหมือนกัน ขอคิดดูก่อนแล้วหยิบชุดฟอร์มของฟาร์มส่งให้รตีไปเปลี่ยนชุดก่อน ยัยตัวแสบชะงักมองชุดฟอร์มเพราะเป็นชุดแบบเดียวกับที่พอลล่าสวม จำต้องอดกลั้นฉีกยิ้มให้รับชุดฟอร์มแล้วเดินออกไป
ทันทีที่รตีไปพ้นสายตา ริน พอลล่ากับโก้ถลาเข้ามาหาลิซ่า แข่งกันถามว่าเกิดอะไรทำไมรตีถึงมาที่นี่ ลิซ่าเล่าให้ฟังว่าคุณยายอยากรู้ว่ารตีเปลี่ยนได้จริงอย่างที่ปากพูดหรือเปล่า จึงวานให้เธอช่วยพิสูจน์
“คุณยายของรินฉลาดสุดๆไปเลยค่ะ”
“สมกับเป็นตัวแม่” พอลล่าผสมโรง
“แล้วพี่ลิซ่าคิดว่าพี่รตีดีแล้วจริงๆหรือเปล่าคะ”
“พูดตรงๆว่าพี่ไม่เชื่อ คนอย่างคุณรตีพี่เคยเจอมาแล้ว คนประเภทนี้เป็นพวกเจ้าคิดเจ้าแค้น ต้องการเอาชนะ ไม่เคยรู้สึกผิดและมักจะโทษว่าเป็นความผิดของคนอื่น เขาไม่มีทางกลับตัวกลับใจ พี่จะทำให้เขาแสดงธาตุแท้ออกมาให้ได้ เราจะได้รู้ว่าการที่เขากลับมาที่นี่อีกครั้ง เพราะต้องการอะไรกันแน่”
ooooooo
ดลพาพิธานมาพบกับชาวบ้านกลุ่มที่วิชัยมาติดต่อขอซื้อที่ดินโดยมีผู้ใหญ่บ้านอยู่ในกลุ่มนี้ด้วย
“ผมอยากมาขอโทษคุณลุงคุณป้าทุกคน ที่ตอนนั้นผมตกเป็นเครื่องมือของเสี่ยวิชัยมาเจรจาขอซื้อที่ ผมทำพลาดที่ไปช่วยเหลือคนแบบนั้น หวังว่าทุกคนจะให้อภัยผมนะครับ” พิธานรู้สึกผิดตามที่พูดจริงๆ
“คนไม่รู้ย่อมไม่ผิด พ่อหนุ่มกล้ามาขอโทษ พวกเราก็พร้อมให้อภัย”
“ขอบคุณครับ” พิธานยิ้มให้ทุกคนอย่างสบายใจขึ้น ดลถามถึงเรื่องที่วิชัยมาขอซื้อที่ดิน ทุกคนตกลงใจว่าอย่างไรบ้าง ลุงชาวบ้านมองหน้า คนอื่นๆก่อนจะตอบคำถามของดล
“อย่างที่คุณดลรู้ว่าพวกเรามีหนี้ต้องจ่าย พวกเราก็เลยคิดว่าจะขายที่ให้กับเสี่ยวิชัยครับ”
การตัดสินใจของชาวบ้านทำเอาดลหน้าเครียดขึ้นมาทันที...
เมื่อได้คำตอบจากชาวบ้าน ผู้ใหญ่บ้านโทร.หาวิชัยซึ่งเห็นเบอร์โชว์หน้าจอก็ยิ้มดีใจคิดว่าได้รับข่าวดี แต่ต้องหัวเสียเมื่อผู้ใหญ่บ้านแจ้งว่าดลขอซื้อที่ดินจากชาวบ้านตัดหน้าเขาไปเรียบร้อย วิชัยยอมไม่ได้ สั่งให้สมคิดวกรถกลับไปที่ฟาร์มไพรรักษาอีกครั้ง...
