สะใภ้อิมพอร์ต

พลันเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ไม่นานผุดขึ้นมาในความคิดของสมคิด ตอนนั้นเขาเสียทีถูกดลแย่งปืนไปได้ ถีบเขาลงไปนอนแผ่กับพื้น ถอดกระสุนออกจากปืนเก็บไว้

“ฉันจะปล่อยแกกลับไปเพื่อให้แกไปบอกนายของแก...ว่าต่อไปนี้ให้ระวังตัวเองไว้ทุกฝีก้าว เพราะฉันไม่ปล่อยนายแกเอาไว้แน่ คนอย่างฉันไม่เคยทำร้ายใครก่อน แต่ถ้าใครที่มันกล้ามายุ่งกับฉัน ฉันจะกัดไม่ปล่อย กัดให้ถึงตาย”

ดลพูดจบโยนปืนคืนสมคิด แล้วอุ้มลิซ่าเดินจากไป

สมคิดนึกถึงคำพูดของดลแล้วอดสยองไม่ได้บอกวิชัยว่าดลเอาจริงแน่ๆ มันแค้นวิชัยที่เมียของมันถูกยิง

“ก็ดี จะได้เลิกเล่นละครกันสักที ในเมื่อมันอยากเปิดเกม ฉันก็พร้อมจะลงเล่น” วิชัยเสียงกร้าว...

จากนั้นไม่นานลิซ่าซึ่งนอนไม่ได้สติเสื้อผ้าเปรอะเลือดเต็มไปหมดถูกนำตัวมาส่งห้องฉุกเฉิน ดลจะตามเข้าไปด้วยแต่พยาบาลห้ามไว้ บอกให้ญาติรอด้านนอก เขาแทบบ้าเป็นห่วงเธอมาก กลัวจะเสียเธอไปตลอดกาล...

ลิซ่าถูกนำตัวเข้าห้องผ่าตัดอย่างเร่งด่วน อาการของเธอสาหัส ประกอบกับเสียเลือดมากทำให้หัวใจหยุดเต้นระหว่างผ่าตัด หมอต้องเอาเครื่องมาปั๊มหัวใจช่วยชีวิตเธอกันวุ่นวาย

ที่หน้าห้องผ่าตัด ดลร้อนใจมากเดินไปเดินมาเป็นกังวลไปหมด ชะเง้อมองเข้าไปในห้องแต่ไม่เห็นอะไร เดินมาทรุดตัวลงนั่งน้ำตาไหลพราก...

วิชัยขับรถมาจอดหน้าฟาร์มไพรรักษา หยิบรูปถ่ายใบหนึ่งขึ้นมาดูด้วยสายตาอาฆาตแค้น เป็นภาพถ่ายของคุณสุเทพ ไพรรักษา กับผู้หญิงคนหนึ่งและเด็กชายวัย 10 ขวบ

ooooooo