สะใภ้อิมพอร์ต

เสร็จธุระกับชาวบ้าน วิชัยแวะมาหาอรที่บ้าน เธอเห็นเขาก็ดีใจจนออกนอกหน้า ยิ่งเขาชมว่าเจอกันทีไรเธอดูสาวและสวยขึ้นกว่าเดิม เธอแทบตัวลอย

“คุณอรรู้ไหมครับว่าเวลาที่ผมมาบ้านคุณอรทีไร ผมรู้สึกเหมือนว่ามันเป็นบ้านของผม...ผมรู้สึกคุ้นเคยและอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก” สีหน้าของวิชัยทั้งเสียใจและโมโหขึ้นมาแวบหนึ่งก่อนจะปรับเป็นปกติ

“เสี่ยพูดแบบนี้เหมือนอยากมาอยู่ที่นี่เลยนะคะ”

“แล้วถ้าผมจะมาอยู่คุณอรจะอนุญาตไหมล่ะครับ” วิชัยพูดทีเล่นทีจริง

“เสี่ยอ่ะ พูดแบบนี้อรคิดลึกนะคะ เสี่ยจีบอรหรือเปล่า...ว่าแต่เสี่ยมาหาอรถึงบ้านคงไม่ได้มาพูดเรื่องนี้หรอกมั้งคะ”

วิชัยยังไม่ทันบอกสาเหตุที่มาที่นี่ ดลกับพิธานเข้ามาขัดจังหวะเสียก่อน โดยเฉพาะดลไม่ค่อยไว้ใจวิชัยนัก ปราดเข้าไปกั้นกลาง เสียงเขียวใส่ว่ามาทำไม เขาแค่จะมาฝากเนื้อฝากตัวกับแม่ของดลเพราะว่าเรากำลังจะกลายมาเป็นเพื่อนบ้านที่ดีต่อกัน อร มองเขางงๆหมายความว่าอย่างไร

“ผมกำลังจะซื้อที่รอบๆฟาร์มน่ะครับ เพิ่งไปคุยกับพวกชาวบ้านมาเมื่อครู่นี้”

“จริงเหรอคะเนี่ย ดีจังเลย อรจะได้เจอเสี่ยทุกวันทั้งวัน” อรส่งตาหวานให้ ดลหงุดหงิดมากไม่เห็นจะดีตรงไหน อรแอบกระซิบกับลูกว่าเอาอีกแล้ว อย่าเพิ่งปากเสียได้ไหม ดลไม่สนใจหันไปประจันหน้ากับวิชัย

“คุณต้องการอะไรกันแน่ถึงเที่ยวกว้านซื้อที่รอบฟาร์มของผม”

“คุณดลนี่เป็นคนคิดมากนะครับ ผมรู้ข่าวว่าที่ดินทำกินของพวกชาวบ้านถูกไฟไหม้ ผมก็แค่อยากช่วย”

“ข่าวรู้ถึงหูของเสี่ยเร็วจังเลยนะครับ หรือว่า...เสี่ยเป็นคนวางเพลิง”

อรตกใจฟาดแขนลูกหนึ่งที เอ็ดซ้ำพูดจาแบบนี้กับเสี่ยได้อย่างไร แล้วหันไปขอโทษเขาที่ลูกชายของเธอเสียมารยาท เขาไม่ถือสา ออกจะชินกับนิสัยนี้ของดลด้วยซ้ำ แต่ถ้าเจอกันคราวหน้าแล้วดลพูดใส่ร้ายเขาโดยไม่มีหลักฐาน เขาคงต้องพึ่งกฎหมายให้เตือนดลว่าไม่ควรทำ

“งั้นคราวหน้าผมก็จะพึ่งกฎหมาย ให้เตือนคุณเหมือนกันว่าคุณไม่ควรทำอะไรบ้าง”

สองหนุ่มมองหน้ากันท้าทาย พิธานรีบเข้ามายืนข้างญาติผู้พี่ ขอร้องให้วิชัยกลับไปก่อนจะดีกว่าเพราะถ้าเกิดอะไรขึ้นตนคงไม่มีแรงห้าม วิชัยหันไปทางอรขอตัวกลับก่อนแล้วจะมาอีก มองดลอย่างเอาเรื่องก่อนเดินออกจากบ้าน อรตำหนิลูกกับหลาน เสี่ยแค่มาเยี่ยมท่าน แต่ดูที่ทั้งคู่ทำเหมือนกับเขาเป็นผู้ร้าย ดลมั่นใจว่ามันเป็นผู้ร้ายชัวร์ อรปรามถ้าเขามาได้ยินเขาฟ้องเราแน่ ดลไม่กลัว

“ก่อนที่เขาจะฟ้อง ผมจะแฉเขาก่อนแล้วตอนนั้นแม่จะได้รู้ว่าผมมองคนไม่ผิด” พูดจบดลผละไป อรถามพิธานว่าคิดเหมือนดลไหม เขาพยักหน้ารับคำ เตือนท่านอย่าไปเชื่อวิชัยมากนัก คนคนนี้ทำได้ทุกอย่างเพื่อให้ได้สิ่งที่ต้องการ ตนเคยทำงานกับมันมาก่อนถึงจะแค่ช่วงสั้นๆแต่ก็ทำให้ตนรู้จักมันดี

ooooooo

ที่บ้านทับทิม ลิซ่าเห็นสีหน้าเป็นกังวลของทับทิมก็ร้องทักทำไมทำหน้าแบบนั้นทั้งที่ท่านควรจะสบายใจที่รตีกลับมาอยู่ด้วย

“มันก็ใช่ ฉันควรจะสบายใจแต่ฉันกลับระแวงยังไงบอกไม่ถูก มาคราวนี้ยัยรตีเปลี่ยนไปมากจากหน้ามือเป็นหลังมือ ดีซะจนฉันไม่อยากจะเชื่อ”

“ลิซเข้าใจค่ะ สันดานคน...เอ๊ย ลิซหมายถึงนิสัยคนเรามันเปลี่ยนกันยากโดยเฉพาะคุณรตีที่เออ...”

“ไม่ปกติ”