สะใภ้อิมพอร์ต
ตอนที่ 12
“ผมอุตส่าห์ทำแผลให้ ก็ช่วยพูดกับผมดีๆหน่อย”
“ถ้าอุตส่าห์ก็ไม่ต้อง ฉันทำเอง” ลิซ่ากระชาก ยามาจากมือเขาจะทาเอง ดลกระชากคืน แค่นี้ต้องทำเป็นน้อยใจไปได้หัวก็ไม่ล้านสักหน่อย เธอขี้เกียจต่อปากต่อคำด้วยสะบัดหน้าหนี เขาก็เลยต้องง้อทำให้เธอยิ้มออกมาจนได้ ดลจึงทำแผลต่อจนเสร็จ แล้วถามเธอว่าไม่เห็นหน้าคนร้ายหรือ
“ไม่...ตอนนั้นมันมืดมาก แล้วมันก็ใส่ฮู้ดปิดหน้าปิดตาเอาไว้”
ดลคิดถึงคำขู่ของวิชัยที่ว่าสักวันมันจะพรากสิ่งที่เขารักมากที่สุดไปเหมือนที่เขาแย่งของของมันขึ้นมาทันที ลิซ่าเห็นเขานิ่งไปถามว่าเงียบทำไมคิดอะไรอยู่
“กำลังคิดว่าเป็นฝีมือใครน่ะสิ คุณสงสัยใครไหม”
“ฉันว่าฉันพอเดาได้...คุณรตี แต่คุณอย่าเพิ่งพูดไปฉันจะรอดูพรุ่งนี้ ถ้าใช่คุณรตีจริงแขนต้องมีรอยแผล”
“ลิซ่า ผมเป็นห่วงคุณ” ดลวางอุปกรณ์ในมือแล้วจับมือลิซ่าไว้
ลิซ่าคุยโม้จะห่วงทำไม เธอเก่งจะตายไป ดลเตือนจะประมาทไม่ได้ ถ้าคืนนี้เป็นฝีมือรตีจริง เขาก็สบายใจ แต่ถ้าไม่ใช่ก็น่าเป็นห่วง เธอสงสัยว่า มีอะไรหรือเปล่า เขาประกาศสงครามกับวิชัยแบบเต็มตัวแล้ว มันขู่ว่าจะทำร้ายคนที่เขารักซึ่งนั่นก็คือเธอ
“ฉันรับปากว่าฉันจะดูแลตัวเองไม่ให้ใครมาทำอะไร”
“ผมรู้ว่าคุณดูแลตัวเองได้ แต่คนพวกนั้นมันโหดเหี้ยม ไม่รู้ว่ามันจะมาไม้ไหน ลิซ่า คุณไม่ต้องไปทำงานที่ร้านแล้วได้ไหม” ดลกระชับมือเธอแน่นขึ้น เธอจับใบหน้าเขาไว้ บอกว่าเขากำลังหลงกลแผนของวิชัยซึ่งต้องการให้เขากลัว และถ้าเขากลัวให้มันเห็นมันจะได้ใจ และจะรู้ว่าจุดอ่อนของเขาคืออะไร ตอนนี้เราต้องเข้มแข็ง เราต้องช่วยกันดูแลและปกป้องฟาร์มไพรรักษาให้ดีที่สุด
“คุณแม่มองคนไม่ผิด คุณคือคนที่เหมาะสมที่สุดที่จะเป็นสะใภ้ไพรรักษา” ดลมองลิซ่าตาหวาน ก่อนจะยื่นหน้าเข้าไปหอมหน้าผากแล้วกอดเอาไว้ “ลิซ่า คืนนี้มานอนด้วยกันนะ”
ooooooo
น้ำเสียงและสายตาเว้าวอนของดลทำให้ลิซ่าใจอ่อน ยอมให้เขานอนบนเตียงด้วย แต่ไม่วายเอาหมอนข้างกั้นไว้ตรงกลาง เขาพยายามยื่นมือมาหาเธอตีแขนเขาดังเพียะ เขาตัดพ้อจะอยู่กันแบบนี้ทั้งคืนจริงๆหรือ
“ก็คุณพูดเองว่าให้มานอนด้วยกันนะ นี่ไง นอน...ด้วย...กัน”
“บทจะเป็นสาวซื่อก็ซื่อซะ รอให้ถึงเวลานั้นก่อนเถอะ คุณจะต้องเรียกหาผมทั้งวันทั้งคืน”
“บ้าสิคุณดล นอนได้แล้ว ฉันเหนื่อย” ลิซ่าว่าแล้วหลับตา ดลบ่นอุบนี่เธอจะนอนแล้วหรือ เขายังไม่ง่วงเลย ตื่นมาคุยกันก่อน เธอนอนหลับตาเงียบ
“หลับไปแล้วจริงเหรอเนี่ย ลิซ่า...ลิซ่า” ดลเห็นเธอไม่ตอบก็ยิ้มเจ้าเล่ห์ ค่อยๆดึงหมอนข้างออก กระเถิบเข้ามานอนใกล้ๆ ยื่นหน้าจะจูบแต่ต้องชะงักมีบางอย่างจ่อที่กางเกง เขาก้มมองตกใจมาก เห็นเครื่องช็อตไฟฟ้า รีบถอยออกแทบไม่ทัน ลิซ่ามองเหล่
“ไว้ใจไม่ได้ ดีนะที่ฉันมีตัวช่วย”
“ถ้าเกิดมันโดนน้องชายผมแล้วพิการขึ้นมา คุณจะรับผิดชอบยังไง”
“ไม่เห็นต้องรับผิดชอบเพราะคุณเข้าหามันเอง...เอาหมอนข้างมาไว้ที่เดิม”
ดลทำตามแต่โดยดี ลิซ่ายิ้มพอใจ พลิกตะแคงหันหลังให้แล้วหลับต่อ ทิ้งให้เขาหงุดหงิดอารมณ์ค้าง...
