เพลิงเสน่หา
ตอนที่ 9
“ก็แล้วเมื่อไหร่ แค่ผู้ชายคนเดียวทำให้คุณพี่เห็นผิดเป็นชอบได้ถึงขนาดนี้เลยหรือ ฉันว่ามันถึงเวลาที่จะต้องพอแล้วล่ะ อย่าไปยุ่งกับไอ้ขุนสักนังชบาอีกเลย”
“คะน้า...พี่เตือนเอ็งแล้ว อย่ารนหาที่ เพราะบางทีคนที่ทำสิ่งเลวร้ายอาจไม่ใช่คุณพี่ก็ได้...แต่ อาจเป็น...”
“อะไรรึพี่ขนมกล้วย”
ขนมกล้วยไม่ทันตอบก็เกิดลมพัดแรงนอกห้อง เสียงฝูงนกกระจาบบินโฉบมาทำให้เธอขนลุกซู่
“สิ่งที่เรามองไม่เห็นแต่เขาเห็นเรา เอ็งอย่าทำอะไรที่เป็นการขวางทางห้ามปรามคุณพี่อีก...เข้าใจไหม รับปากพี่สิคะน้า เอ็งต้องรับปาก...ไม่ว่าคุณพี่ จะทำการอันใด เอ็งต้องเห็นสมควรด้วย”
คะน้าอึ้งอึดใจก่อนเอ่ยเสียงเรียบแต่หนักแน่น
“ไม่! ถ้าสิ่งใดไม่ดีฉันจะเตือน ฉันจะไม่ปล่อยให้คุณพี่ไปยุ่งกับความเลวร้ายใดๆอีก”
ooooooo
คุณเทียนโทษทุกอย่างเป็นความผิดพวกขุนสัก กับชบาทำให้เธอเจอเรื่องบ้าๆแบบนี้ จึงร่ายมนตร์สกุณายาสั่งอีกรอบในคืนนั้นทำให้ชบาคลุ้มคลั่งเพราะเห็นภาพหลอน
ดอกเทียนหยดที่โมกแอบโปรยไว้รอบบ้านเมื่อคืนก่อนทำให้ชบาประสาทเสีย อังกาบพลอยกลุ้มแต่ไม่รู้จะช่วยอย่างไรนอกจากไปตามพุดกับตาจรมาเก็บกวาด
พุดกับตาจรไม่อยู่บ้านแต่ไปทอดแหจับปลาตามปกติ และเจอหม้อดินที่ติดแหมาโดยบังเอิญ สองพ่อลูกมองหน้ากันอึ้งๆ ก่อนเกี่ยงกันเปิดเพราะกลัวแต่ก็อยากรู้
“อย่าบอกนะพ่อว่าข้างในเป็นหม้อผีใส่วิญญาณมา”
“ไอ้บ้าเอ๊ย...ลูกผู้ชายขี้หมาอะไรวะกลัวผี”
“ถ้าพ่อไม่กลัว งั้นพ่อก็เปิดสิ”
“เอ็งยังหนุ่มยังแน่น เอ็งนั่นแหละเปิด”
“พ่อนั่นแหละ ไหนว่าไม่กลัวผี พ่อก็เปิดเลย”
“เปิดด้วยกันนี่แหละ มะ...ช่วยๆกันเปิด”
สองพ่อลูกลุ้นเต็มที่ ก่อนหัวเราะลั่นคลองเมื่อเห็นว่าไม่มีอะไรในหม้อดินใบนั้น อังกาบได้ยินเสียงสองพ่อลูกก็ตามมาจนเจอ กระทั่งเดินชนหม้อดินอีกใบตรงริมคลองมีผ้ายันต์ปิดปากไว้ ท่าทางดูไม่น่าไว้ใจ
อังกาบเรียกพุดกับตาจรให้มาช่วยกันเปิดหม้อดินปริศนา
“ท่าทางน่ากลัวยังไงไม่รู้...ฉันไม่กล้าเปิด”
พุดส่ายหน้าไม่เชื่อว่าจะมีอะไรผิดปกติ
“ไม่มีอะไรหรอกป้า พวกกระจอก มันทำมาหลอกคนขวัญอ่อน ฉันก็เกือบไป”
จบคำก็ลงมือเปิดหม้อด้วยตัวเอง เลยได้ตะลึงตาค้างเมื่อเห็นว่าด้านในเต็มไปด้วยเศษผม เศษเล็บ เปลือกไข่และเศษผ้ากระดำกระด่างช้ำเลือดช้ำหนอง!
ooooooo
ความเลวร้ายไม่ได้จบแค่หม้อดินที่เต็มไปด้วยของโสมม ชบาต้องผจญกับอาการเพ้อถึงคุณเทียนของขุนสักอีก ก่อนที่พวงชมพูจะบอกข่าวร้ายว่าภายในหม้อดินใบนั้นมีชื่อของตนอยู่!
พวงชมพูผวามาก คิดไม่ถึงว่าจะมีใครทำพิธีสาปแช่งตนแบบนี้ พุดอดไม่ได้ถามขึ้น
“คิดดูดีๆนะชมพู น้องเคยมีเรื่องกับใครรึเปล่า”
“ไม่มี ถ้าจะมีก็แค่คนเดียว”
พูดพลางปรายตาไปทางพี่สาว พวงแสดตาลุก แหวเสียงเขียว
“เอ็งมองหน้าพี่...หมายความว่ายังไง”
“ก็ฉันมีเรื่องกับพี่คนเดียวไง”
“นังชมพู! นี่แกคิดว่าฉันทำของสาปแช่งแกอย่างนั้นรึ”
“ก็บอกแล้วไง...ฉันมีเรื่องกับพี่คนเดียว”
“อีน้องเลว!”
