เพลิงเสน่หา
ตอนที่ 9
เหตุการณ์กลับตาลปัตรหลังคำสาบานของใบบัว ทุกคนที่เห็นเป็นพยานและค่อนข้างเชื่อว่าใบบัวไม่ได้ทำให้คุณเทียนมีอาการเหมือนโดนแก้ของ โดยเฉพาะโมกที่ถึงกับเอาตัวรับโทษแทนภรรยาในนาม
คุณเทียนแค้นใจมากที่ทุกคนเห็นอกเห็นใจใบบัว แม้แต่คุณหญิงมณฑา แม่แท้ๆของเธอยังยอมให้อภัยใบบัวที่กล้าเอ่ยคำสาบานต่อหน้าคนทั้งเรือน
“ไม่มีใครรักฉันสักคน ไม่มีใครรักฉันสักคน”
ภาพเหตุการณ์ก่อนหน้าฉายชัดในหัว คุณเทียนกรีดร้องโหยหวน ขัดใจที่ทุกอย่างผิดแผน แถมโมกยังให้ความสนใจกับใบบัวมากกว่าเธอในครั้งนี้ สุดท้ายคุณเทียนก็ทนเสียงเรียกร้องจากด้านมืดไม่ไหว ร่ายมนตร์สกุณายาสั่ง
“สกุณาช่วยข้าด้วย...ข้าอยากให้มีแต่คนรักข้า ...ขอให้มีแต่คนรักข้า!”
ขนมกล้วยแอบได้ยินทุกอย่างจากหน้าห้อง สงสารและเวทนาคุณเทียนเหลือเกินที่มีสภาพแบบนี้ กระนั้นก็ช่วยอะไรไม่ได้มากเพราะทุกสิ่งเกิดขึ้นจากการกระทำของคุณเทียนเอง
ขณะที่คุณเทียนทุกข์ทรมานเพราะไม่ได้ดั่งใจ ใบบัวร้าวระบมทั้งตัวเพราะแผลโดนเฆี่ยน มะลิกับโมกช่วยกันประคบแผลให้ ใบบัวน้ำตาไหลพราก ยืนยันความบริสุทธิ์ของตัวเองเสียงสั่น
“บัวไม่ได้ทำของใส่คุณเทียนจริงๆนะ บัวไม่ได้เอาอะไรใส่ลงไปให้คุณเทียนกินจริงๆ”
ยี่สุ่นถอนใจยาว เอ่ยเสียงเครียด
“ป้าเห็นดอกบัวหลวงมันงาม ป้าเป็นคนคิดเองว่าจะทำอะไร ใบบัวไม่เกี่ยวเลย...ไม่เกี่ยวเลยจริงๆ”
มะลิสะเทือนใจมาก ช่วยเสริมคำพูดยี่สุ่นอีกแรง
“ฉันเป็นพยานได้เพราะเป็นคนช่วยพี่ยี่สุ่นและใบบัวทำของว่างให้คุณเทียน...โมกก็อยู่ด้วยนี่ลูก”
โมกพยักหน้ารับ “ครับ...ผมก็ไม่เห็นบัวจะใส่อะไรลงไป”
คะน้าที่นั่งฟังอยู่ด้วยนิ่วหน้าไม่เข้าใจ พลันก็เบิกตาโตเมื่อมะลิสันนิษฐานว่าอาจเป็นเพราะกลีบบัวสดที่ใช้เป็นของเหลือจากการใส่บาตรเมื่อเช้า!
ooooooo
คะน้าร้อนรนด้วยความอยากรู้ วิ่งพรวดพราดไปหาขนมกล้วยเพื่อบอกเรื่องกลีบบัวสด
“น้ามะลิบอกว่ากลีบบัวหลวงที่เอามาให้คุณพี่รับเป็นบัวหลวงที่เหลือมาจากใส่บาตร”
“แล้วยังไง”
“พี่ไม่คิดว่ามันแปลกประหลาดหรือ พอคุณพี่กินกลีบบัวหลวงคุณพี่ก็พะอืดพะอมอาเจียนออกมา ทั้งเศษผม เศษเล็บ เลือดหนอง น่าขยะแขยงที่สุด แล้วโมกก็เคยเห็นเงาดำ ใบบัวก็เคยเห็นเท้าผี แล้วที่หมอทรงบอก...คนทำของจะร้อน ทุกอย่างมันเกี่ยวข้องกับคุณพี่หมดเลยนะ”
ขนมกล้วยหน้าเครียด รู้ดีว่าเกิดอะไรกับคุณเทียนแต่บอกใครไม่ได้ ได้แต่เตือนน้องสาวเสียงเข้ม
“เอ็งก็เห็น...ทันทีที่ใบบัวสงสัยว่าคุณพี่เล่นของ...ใบบัวมีสภาพยังไง”
“หมายความว่า...คุณพี่เล่นของงั้นรึ”
“คุณพี่ไม่ได้เล่นของ เอ็งอย่ารนหาที่ จำเอาไว้... ถ้าเอ็งอยู่เฉยๆเอ็งจะไม่เดือดร้อน”
พูดจบก็เดินหนี คะน้าไม่ยอม รั้งข้อมือไว้
“ฉันไม่รู้ว่าคุณพี่ทำอะไร แต่เราจะปล่อยให้คุณพี่ไปยุ่งเกี่ยวกับสิ่งไม่ดีหรือพี่ขนมกล้วย”
“วันใดที่ไอ้ขุนสักนังชบารวมทั้งอีสองพวงมันชดใช้กรรมในสิ่งที่มันทำกับคุณพี่ วันนั้นคือวันที่สิ้นสุด”
