เพลิงเสน่หา

ขุนสักทุกข์ทรมานเพราะมนตร์สกุณายาสั่งของคุณเทียน พร่ำเพ้อถึงคุณเทียนทั้งวันทั้งคืนจนชบาหนักใจมาก จันผาหมอยาสมุนไพรนั่งสมาธิแล้วเห็นภาพของขุนสักในนิมิตแต่ไม่รู้ว่าคือใคร

จันผารู้สึกสงสารชายหนุ่มปริศนาที่เขาเจอในนิมิตอย่างบอกไม่ถูก พลันในหัวก็มีภาพอดีตตอนเขาเจออังกาบเมื่อหลายปีก่อน และได้ฝากคล้าหลานชายคนเดียวที่เกิดจากรำเพยผู้เป็นน้องสาวให้อังกาบเลี้ยงดูแทน เพราะเขาป่วยหนักจนอาจเอาชีวิตไม่รอดจากป่า

อังกาบลังเล จันผาต้องอ้อนวอน “ไอ้คล้ามันเป็นลูกกำพร้า พ่อก็ไม่มี แม่ก็เพิ่งเสียไป ถ้าขาดฉันมันก็ไม่มีใครอีกนะ ช่วยเลี้ยงมันแทนฉันด้วย...ฉันไม่มีอะไรจะให้นอกจาก...”

จันผาควักสมบัติชิ้นสุดท้ายที่มียื่นให้ “สร้อยประพาฬ...เครื่องรางของขลังชิ้นเดียวที่ฉันมี ฝากไว้ให้ไอ้คล้ามันด้วย บอกมัน...หากทำดีสร้อยประพาฬจะคุ้มครองมันทุกอย่าง...นะ...ฝากมันด้วย”

สุดท้ายอังกาบก็ใจอ่อนยอมรับหลานชายของเขาไปเลี้ยง จันผาไม่ได้พบหน้าคล้าอีกเลยหลังจากนั้น กระทั่งคืนนี้ที่เขาเกิดนิมิตเห็นภาพชายหนุ่มปริศนาที่ทำท่าจะเดินไปตกนรก ลางสังหรณ์

บางอย่างกระซิบบอกเขาว่าชายหนุ่มคนนั้นอาจเป็นคล้าหลานชายคนเดียวที่พลัดพรากจากกันมานาน

ไม่ใช่แค่จันผาที่คิดถึงความหลัง อังกาบก็คิดถึงเหตุการณ์เดียวกันเมื่อเห็นสภาพขุนสักทรุดโทรมและเพ้อถึงคุณเทียนไม่หยุด พวงชมพูที่มาช่วยยายดูแลพ่อถามไถ่ด้วยความอยากรู้ เพราะไม่เคยได้ยินเรื่องราวของพ่อ อังกาบเลยเล่าว่าขุนสักมีชื่อเดิมว่าคล้า เป็นเด็กขี้โรค เธอเลยเปลี่ยนชื่อให้เป็นสัก ถึงได้แข็งแรงขึ้นมา

นอกจากนั้นอังกาบยังเล่าเรื่องขุนสักมีลุงแท้ๆ แต่ไม่ทันถามชื่อเธอก็ต้องหอบหิ้วเขาออกจากป่าก่อน ทิ้งลุงของขุนสักไว้กลางป่า เป็นตายร้ายดีอย่างไรก็สุดรู้

ชบาฟังอยู่ด้วยนานแล้วทนไม่ไหวเพราะหงุดหงิดผัว อยากตายดับอายให้รู้แล้วรู้รอด อังกาบถอนใจเหนื่อยหน่าย พลันก็คิดขึ้นได้ว่าขุนสักมีอาการแบบนี้เพราะโดนของ!

ooooooo

คำพูดสันนิษฐานของอังกาบทำให้ชบาตาลุก อาละวาดบ้าคลั่งจะเอาเรื่องคุณเทียนเพราะปักใจว่าอีกฝ่ายทำของใส่ผัว อังกาบต้องรั้งตัวไว้แล้วเตือนสติ

“ข้าเพียงแค่คิดเฉยๆว่าขุนสักมันโดนของ อีกอย่างถ้าขุนสักมันโดนของจริงๆ ต่อให้แกไปฆ่าคนทำของก็ยังอยู่ แกต้องไปหาคนเอาของออก”

“จริงด้วย...ฉันต้องไปหาคนแก้ของ เวลาโมโหนี่ฉันลืมตัวทุกที อยากจะฆ่าแต่อีเทียนหยดฟ้า”

“หนูก็อยากฆ่าอีเทียนหยดฟ้าเหมือนกัน เพราะมัน...ทุกอย่างถึงเป็นแบบนี้”

พวงแสดได้ยินข้อสันนิษฐานของยายก็ผสมโรงกับแม่ อังกาบจึงต้องปรามทั้งคู่

“พวกเอ็งแม่ลูกต้องตั้งสติ เพราะทุกอย่างมันเกิดจากพ่อเอ็ง แต่เอาเถอะ ด่ากันมาเป็นสิบๆปี เปล่าประโยชน์จะด่ามันอีกต่อไป โดยเฉพาะพ่อเอ็งที่กำลังนอนพะงาบๆท่าทางใกล้ตายแบบนี้”

ชบาตัดสินใจหอบลูกสาวสองคนไปตามหาแม่หมอคนทรงที่เคยไปหาประจำ แต่โชคร้ายที่แม่หมอย้ายไปขายสมุนไพรในพระนครแล้ว สามคนแม่ลูกเลยตามไปหาเพราะร้อนใจเรื่องขุนสัก กระทั่งเจอตัวในตลาดจึงตกลงนัดแนะกันว่าจะไปช่วยเอาของออกให้