ดอกหญ้าในพายุ

“แค่น้ำอัดลมไม่มีเหล้าหรอก ไม่เชื่อดมดูก่อนก็ได้” วิภูษายื่นแก้วไปที่จมูกดุสิตาซึ่งดมๆ ไม่ได้กินเหล้าก็คิดว่าปลอดภัยรับมาดื่มไปหลายอึกเพื่อให้หมดๆ จะได้กลับบ้าน วิภูษาแอบยิ้มให้พวกเพื่อนๆอย่างรู้กัน

อีกมุมหนึ่งไม่ห่างกันนัก เดชาในชุดพนักงานกำลังเดินเสิร์ฟอาหารตามโต๊ะ เสียงลูกค้าอีกโต๊ะหนึ่งร้องเรียก เขารีบกุลีกุจอเข้าไปหา...

ในเวลาไล่เลี่ยกัน ห้าวคุมลูกน้องบรรจุยาเสพติดไปพลางคุยมือถือกับหาญไปด้วยว่าตำรวจจับคนฆ่าพ่อตาเขาได้หรือยัง หาญซึ่งอยู่ในร้านเครื่องประดับเลือกซื้อสร้อยกับจี้รูปหัวใจจะเอาไปให้บัว แต่มันไม่เข้ากันเพราะเขาเลือกไม่เป็น ตอบคำถามพ่อไปด้วยว่ายัง ห้าวอยากรู้ว่าบัวยังอยู่ที่กระท่อมหรือเปล่า

“ใช่จ้ะ ตอนนี้ฉันกับบัวกำลังอินเลิฟกันอยู่ บัวกำลังหลงฉันหัวปักหัวปําเลยนะพ่อ”

“แค่จีบทำเป็นคุย จะให้ชัวร์เอ็งต้องพามันออกจากป่าแล้วก็ปล้ำเป็นเมียซะ” ห้าวยุส่งหวังจะให้ลูกชายดึงบัวให้อยู่ห่างกระท่อมเพื่อที่ตัวเองจะได้เข้าไปเอาสมบัติ

ooooooo

ไม่นานนัก หาญซิ่งมอเตอร์ไซค์มาตามถนนมุ่งหน้าสู่กระท่อมกลางป่า บัวกำลังเก็บสมุนไพรอยู่ได้ยินเสียงรถของเขา รีบปีนต้นไม้ดู พอเห็นหาญเท่านั้น รีบลงจากต้นไม้วิ่งปรู๊ดกลับกระท่อม ผลักประตูพรวดเข้าไปปลุกพงศ์ระพีที่กำลังหลับอยู่ให้ลุกขึ้น เข็นวีลแชร์มาชิดขอบเตียงเร่งให้เขาลงมานั่ง

จากนั้นบัวเข็นวีลแชร์เข้าไปในห้องของเธอชิดกับผนังห้อง เป็นจังหวะเดียวกับหาญตะโกนเรียกเธอดังขึ้น พงศ์ระพีอ้าปากจะร้องขอความช่วยเหลือแต่เธอมือไวกว่าคว้าผ้ามาอุดปากเขาเสียก่อน แล้วจับมัดมือมัดปาก ก่อนจะวิ่งออกไปรับหน้าหาญที่กำลังจะเดินเข้ามาในกระท่อม ถามว่ามาทำไม เขายื่นสร้อยคอที่เพิ่งซื้อมาให้

“ขอบใจ แล้วนายไปส่งข่าวเรื่องคนหายหรือยัง”

หาญพยักหน้า ด้วยเหตุนี้เขาถึงมีเงินไปซื้อสร้อยให้บัว พ่อของผู้ชายคนนั้นให้เงินเขามาสามพันบาท บอกว่าถ้าเจอตัวลูกชายจะให้ก้อนใหญ่เลย บัวอยากรู้ว่าเขาเล่าตามที่เตี๊ยมกันหรือเปล่า หาญทำตามที่เธอว่าไม่มีขาดตกแม้แต่คำเดียว พงศ์ระพีที่ถูกมัดใช้ไหล่ปัดของที่อยู่ใกล้ตัวตกพื้น หาญหันขวับนั่นเสียงอะไร เธอแต่งเรื่องว่าเป็นเสียงหนู เขาทำเป็นขันอาสาจะจัดการให้แล้วขยับจะเข้าไป บัวแกล้งชี้ไปที่พื้นใกล้ตัวเขา

“นั่นไงหนู ตัวนี้แหละมันกระโดดมาที่ขานายแล้ว”

“จ๊าก...หนู!!! ไหนหนู พ่อจ๋าพ่อช่วยลูกด้วย” หาญแต๋วแตกร้องไปพลางโดดผลุงเดียวขึ้นไปยืนบนแคร่ พอตั้งสติได้รีบกลบเกลื่อน “พ่อฉันสอนไว้ เวลาจับหนูต้องยืนบนที่สูงหน่อย เราจะได้กระโดดกระทืบมันได้ถนัดๆ แหะๆ มันไปไหนแล้วบัว ช่วยชี้เป้าหน่อย”

บัวรีบบอกว่าไม่เป็นไรแล้วชวนหาญไปฉลองที่ได้เงินมาใช้ฟรีๆโดยให้เขาเลี้ยงข้าวแล้วไปดูหนังกันต่อ เขาดีใจมากจะให้เลี้ยงชั่วชีวิตก็ยังไหว จังหวะนั้นพงศ์ระพีเอาหัวกระแทกผนังห้องเสียงดังปัง บัวตะโกนขู่