ดอกหญ้าในพายุ

พงศ์ระพีคิดว่าการพูดคุยคราวนี้คงจะง่ายแต่ไม่เป็นอย่างที่คิด เพราะบัวต้องการให้เขาอยู่กับเธอที่นี่ แถมทำท่าหลอนๆเหมือนคนโรคจิต เขากลัวมากขอไปนอนในรถพรุ่งนี้ค่อยคุยกันใหม่ เธอไม่ยอมให้ไป เอาไม้หน้าสามฟาดที่ขาถึงกับทรุดร้องโอ๊ยลั่น แล้วคว้ายาน้ำสีดำในแก้วเทใส่ปากเขาที่กำลังร้อง แล้วอุดปากอุดจมูกจนเขาต้องกลืนน้ำนั้นเข้าไป อึดใจเขาหลับกลางอากาศ...

ฝ่ายวิภูษากลับถึงบ้านก็ตบตีเอกไม่ยั้งฐานเอาเรื่องที่ตัวเองหนีเที่ยวไปฟ้องแม่ วรรณพรต้องเข้ามาจับตัวลูกไว้สั่งให้พอได้แล้ว เอะอะแบบนี้เกิดรู้ถึงหูพ่อขึ้นมาเป็นเรื่องแน่ แล้วสั่งให้เอิบกับรุ่งพาวิภูษาขึ้นห้องและกำชับห้ามใครปากสว่างเอาเรื่องนี้ไปบอกปวีณเด็ดขาด สองสาวใช้ช่วยกันหิ้วปีกเธอเข้าตึกใหญ่ วรรณพรยังไม่ทันจะเดินตาม จิตราเดินนำดุสิตาเข้ามาเสียก่อน

“ยัยวิเหรอนั่น เป็นอะไรสภาพถึงยับเยินขนาดนั้น เมามาอีกเหรอ”

“เปล่าค่ะ ยัยวิเวียนหัวไม่ค่อยสบาย วรรณพาไปหาหมอมา” พูดจบวรรณพรตามลูกไป จิตราได้แต่ส่ายหน้าก่อนจะหันมาพูดกับลูก นึกไม่ออกเลยว่าแต่งงานไปแล้ววิภูษาจะเป็นแม่บ้านแม่เรือนได้อย่างไร ดุสิตาเชื่อว่าพี่พีคงจะดูแลเธอได้ จิตราไม่เชื่อว่าเขาจะทำได้ขนาดพ่อแม่ยังเอาไม่อยู่ แล้วเขาจะเอาอยู่ได้อย่างไร...

วรรณพรเห็นสภาพลูกสาวที่เมาปลิ้นแล้วตัดสินใจว่าต้องทำอะไรสักอย่าง ไล่เอิบกับรุ่งให้ออกไปก่อน แล้วจับไหล่ลูกให้ลุกขึ้นนั่ง เธองอแงจะนอนท่าเดียว พรุ่งนี้ค่อยคุยได้ไหม วรรณพรไม่ยอมให้ผัดวัน จะต้องคุยตอนนี้เดี๋ยวนี้ให้รู้เรื่อง เมื่อไหร่เธอถึงจะเลิกคบเพื่อนสั่วๆ

ที่พากันไปเมามายแถมทำกิริยาต่ำๆแบบนี้สักที

“ตอนนี้วิมีพี่พีผู้ชายแสนดีมาอยู่ในอวยแล้วทั้งคนนะลูก”

“พี่ก็คือพี่ อยู่ๆจะให้คิดเป็นผัว โอ๊ย มันยากนะคะแม่ขา”

“อย่าพูดหยาบคายแบบนี้ให้แม่ได้ยินอีกนะ แม่ไม่ชอบเลย หรือว่าแกอยากจะให้พ่อยกสมบัติให้ยัยสิตาหลานรักหลานโปรดที่มีดีกว่าแกทุกประตู ถ้ามันเรียนจบเมื่อไหร่แกจะกลายเป็นหมาหัวเน่าเมื่อนั้น เชื่อแม่สิ”

วิภูษาไม่เชื่อว่าพ่อจะรักหลานมากกว่าลูก วรรณพรเตือนหากพ่อรู้เรื่องที่เกิดขึ้นคืนนี้เมื่อไหร่ เงินเดือน

ของลูกจะถูกตัดไม่เหลือพอให้เที่ยวแน่นอน และอย่าหวังว่าตนจะออกมาปกป้องลูกเหมือนเดิมแล้วขยับจะออกจากห้อง วิภูษารีบกอดเอวแม่ไว้ ขอโทษที่ทำให้แม่ร้อนใจ ต่อไปจะไม่เหลวไหลอีก

“วิสัญญา วิจะเชื่อฟังคุณแม่ทุกอย่าง อย่าโกรธวิเลยนะคะๆๆ” เจอลูกอ้อนของลูกเข้าไปวรรณพรใจอ่อนเหมือนเคย ซึ่งวิภูษาเองก็รู้จุดอ่อนข้อนี้ของแม่...

ฝ่ายปวีณถึงกับหน้าเครียดที่อยู่ๆพงศ์ระพีหายตัวไป โทร.ติดต่อก็ไม่ได้

ooooooo