ดอกหญ้าในพายุ
ตอนที่ 2
บัวใช้วิชาที่ร่ำเรียนจากตามารักษาขาของ
พงศ์ระพีโดยเอาสมุนไพรหลายอย่างมาตำให้ละเอียด ละเลงลงบนใบตองเอาพอกขาส่วนที่ร้าวไว้ จากนั้น ใช้ไม้ไผ่กว้างหนึ่งนิ้วยาวสิบนิ้วหกท่อนมาดาม เขารู้สึกตัวตื่นขึ้นจะลุกจากเตียงเแต่พอทิ้งน้ำหนักก็ร้องลั่นด้วยความเจ็บปวดชี้หน้าบัวโกรธสุดๆ
“ยัยบ้า ยัยโรคจิต เธอรู้ตัวไหมว่าทำอะไรลงไป เธอคิดจะฆ่าฉันทั้งๆที่ฉันมาที่นี่เพราะความสงสารอยากจะช่วยตาของเธอ เด็กเนรคุณ”
หญิงสาวยืนยันไม่เคยคิดจะฆ่าเขา ไม่ได้อยากให้เขาเจ็บแต่เขาดื้อเองก็เลยจำเป็นต้องจัดการขั้นเด็ดขาดไหนๆขาของเขาก็หักไปแล้ว อยู่พักรักษาตัวที่นี่กับเธอไปก่อนก็แล้วกัน พงศ์ระพีตกใจมากขอร้องให้เธอพาไปหาหมอ ขืนทิ้งไว้นานเดี๋ยวพิการเดินไม่ได้ บัวไม่พาเขาไปหาหมอที่ไหนทั้งนั้น ในเมื่อเธอรักษาเขาได้
“แค่เข้าป่าไปหาสมุนไพรแล้วก็ตำๆเอามาพอกขาคุณรับรองไม่เกินสองเดือนก็เดินได้ อย่างมากก็มีเดินเอียงไปบ้าง คงไม่เป็นไรเนอะ ไม่กวนแล้วพักผ่อนซะนะคุณพงศ์ระพี” บัวว่าแล้วลุกออกไป เขาตะโกนไล่หลัง
“เฮ้ย ฉันไม่ต้องการสมุนไพรเฮงซวยของเธอ ฉันต้องการหมอ จะเอาเงินเท่าไหร่บอกมา” พงศ์ระพีพยายามลงจากเตียงแต่ไม่สำเร็จเพราะเจ็บขามาก ได้แต่นอนร้องโอดโอย บัวรำคาญตะโกนขู่ว่าถ้ายังไม่หุบปากจะตีขาให้หักอีกข้าง เขาเงียบเสียงทันที...
ปวีณไม่รอช้ารีบโทร.แจ้งตำรวจให้ช่วยตามหาตัวว่าที่ลูกเขย ผู้หมวดเจ้าของคดีเรียกประชาสัมพันธ์ของโรงแรมมาสอบถามได้ความว่า เมื่อตอนเที่ยงเศษๆของเมื่อวานมีผู้หญิงคนหนึ่งโทร.มาขอสายห้องปวีณ ที่เธอจำได้เพราะเป็นคนรับสายเอง จังหวะนั้น จ่าเข้ามารายงานผู้หมวดว่าตรวจสอบกล้องวงจรปิดแล้ว
“จุดสุดท้ายที่รถเป้าหมายมุ่งหน้าไป คืออำเภอภูเขียวครับ”...
เสร็จจากแจ้งความ ปวีณแวะมาปรึกษากับอุดมถึงที่ร้าน เล่าเรื่องที่มีผู้หญิงโทร.มาที่ห้องพัก ก่อนที่พงศ์ระพีจะหายตัวไปให้ฟัง จะเป็นไปได้ไหมที่จะมีนางนกต่อล่อลวงว่าที่ลูกเขยตัวเองไปปล้นหรือให้พรรคพวกจับตัวมาเรียกค่าไถ่ในอำเภอภูเขียว อุดมส่ายหน้า
“ตั้งแต่ผู้การคนใหม่ย้ายมา คดีพวกนี้สาบสูญไปจากจังหวัดชัยภูมิเลย พวกโจรผู้ร้ายไม่กล้ากลับมาอีกหรอก”
“แต่ลูกเขยผมมาเส้นทางนี้นะครับ”
อุดมไม่เชื่อว่าจะเป็นไปได้ ถึงแม้พงศ์ระพีจะมาทางนี้จริง แต่ทางมันก็แยกไปได้อีกตั้งหลายที่ ทั้งโคราช ขอนแก่น เมืองเลย บอกให้ปวีณใจเย็นๆพงศ์ระพีโหงวเฮ้งดีไม่ตายง่ายๆแน่นอน ไว้ตนจะช่วยถามพรรคพวกให้ ปวีณขอบคุณอุดมมาก แล้วขอตัวกลับก่อน จากนั้นเดินไปขึ้นรถที่จอดอยู่ ผ่านหน้าบัวที่แอบฟังด้วยความแค้นใจ เขารู้สึกเหมือนถูกจับตามองหันไปทางหญิงสาวที่ตัวเองเดินผ่านเมื่อครู่แต่เธอหายไปแล้ว
บัวเดินมาตามฟุตปาท มองไปที่อีกฝั่งถนนเห็นตำรวจ 3 นายกำลังเดินถือรูปพงศ์ระพีเที่ยวสอบถามผู้คนแถวนั้นไปทั่ว เธอเริ่มใจคอไม่ดี ตำรวจนายหนึ่งหันมองมาทางที่เธอยืนอยู่ เธอรีบดึงหมวกแก๊ปให้หลุบต่ำก่อนจะเร่งฝีเท้าหนีไปอีกทางหนึ่ง
ooooooo
