ดอกหญ้าในพายุ

ไม่ห่างกันนัก หาญเอารูปของพงศ์ระพีที่ได้จากตำรวจมาให้วัยรุ่นสามคนดู ถามว่าเคยเห็นไหม ทุกคนส่ายหน้า เขาตวาดลั่นไม่เคยเห็นก็ไปหาให้เจอว่ามันอยู่ไหนถ้าชี้เบาะแสจนหาตัวพบ เขาจะแบ่งรางวัลให้วัยรุ่นพากันพยักหน้าก่อนจะวิ่งปรู๊ดออกไป หาญยังคงมองรูปพงศ์ระพีที่อยู่ในมือ จังหวะนั้นมีใครบางคนมาดึงรูปไป เขาหันไปปล่อยหมัดใส่ บัวหลบได้อย่างคล่องแคล่วแล้วเอาศอกจ่อหน้า เขาเห็นว่าเป็นบัวก็ยิ้มดีใจ

“นึกว่าใครกล้าแหยมไอ้หาญบ้านภูเขียว คนสวยของหาญนี่เอง”

บัวชี้ไปที่รูปพงศ์ระพี แต่งเรื่องว่าเคยเห็นผู้ชายคนนี้ หาญตื่นเต้นมาก ถามว่าเห็นที่ไหน มันเป็นลูกเศรษฐี พ่อมันตั้งเงินรางวัลไว้เป็นแสน ถ้าตามตัวได้เขาจะแบ่งเงินให้ครึ่งหนึ่ง บัวคิดจะใช้เขาเป็นเครื่องมือโกหกว่าเคยเห็นผู้ชายคนนี้ขึ้นรถไปกับผู้หญิงตอนที่เธอเข้าไปทำธุระในตัวเมือง หาญสรุปทันทีว่ามันโดนผู้หญิงล่อลวง แล้วบอกให้เธอเล่าเพิ่มเติมว่าเกิดอะไรขึ้นอีก...

ทันทีที่กลับถึงกระท่อม บัวมายืนตรงหลุมศพตา สารภาพว่ากำลังทำบางอย่างที่ท่านจะต้องไม่ชอบแน่ๆ อ้างว่าความเกลียดปวีณที่สุมอยู่ในตัวสั่งให้เธอทำ

“บัวน้อยใจตารู้ไหม ตาไม่บอกความจริงกับบัว แต่กลับจะเสือกไสให้บัวไปอยู่กับคนเลวพรรค์นั้น บัวจะไปได้ยังไง บัวละอายใจต่อแม่” พูดได้แค่นั้นบัวร้องไห้ออกมา พลันมีเสียงเปิดหน้าต่างดังขึ้น เธอปาดน้ำตาทิ้ง เดินไปจะปิด พงศ์ระพีเอามือดันไว้ขออากาศหายใจหายคอหน่อยไม่ได้หรือ เธอตวาดแว้ดว่าไม่ได้ เขาทั้งอ้อนวอนทั้งขอร้องให้เห็นใจ หากเขาไม่รีบกลับไปบริษัทต้องเจ๊งแน่ แล้วยังมีงานแต่งงานอีก

“เธอเองก็เป็นผู้หญิงเหมือนกัน จะน่าสงสารแค่ไหนถ้าเธอเตรียมตัวเตรียมงานแล้วเจ้าบ่าวหายตัวไป”

“คู่หมั้นของคุณควรเห็นแก่หัวอกผู้หญิงอย่างฉันมากกว่า เขามีทุกอย่างพร้อม มีเงิน มีพ่อ มีความรัก แต่ฉันไม่มีอะไรเลย เขาควรยอมยกคุณให้ฉัน มันยุติธรรมแล้ว”

“เธอรู้จักฉันมาก่อนเหรอ คอยแอบตามดูฉันมานานแค่ไหนแล้ว เธอเป็นใครกันแน่” พงศ์ระพีคว้ามือบัวมาบีบ เธอกลับยกมือเขามาแนบกับแก้มอย่างรักมากมาย สารภาพว่าเธอคือคนที่แอบรักเขา เขาสยองมากกระชากมือกลับ รีบปิดหน้าต่าง บัวยิ้มสะใจที่แกล้งเขาได้อีกครั้ง...