ดอกหญ้าในพายุ

ด้านดุสิตาพยายามรวบรวมสติเท่าที่ยังเหลือเดินหลบๆเพื่อจะหนีกลับบ้าน เทียนกับรจนาออกตามหาเห็นหลังเธอไวๆเดินไปทางหลังร้านรีบเดินตามแต่ไม่เจอ อีกมุมหนึ่งไม่ห่างกันนัก เดชาเดินคุยมือถือกับบัวเข้ามา ขอบคุณเธอมากที่คอยแวะไปดูเตี่ยให้เขาบ่อยๆ เธอยินดีเพราะถือว่าเตี่ยของเขาก็เหมือนเป็นเตี่ยของเธอเช่นกัน ถ้าไม่ได้ท่านช่วยเซ็นเป็นผู้ปกครอง เธอคงไม่ได้เรียนหนังสือเหมือนเด็กคนอื่น

“แค่นี้ก่อนนะชา ไว้เราโทร.ไปหาอีก จ้ะ เราก็คิดถึงชา” วางสายเสร็จบัวคืนมือถือให้หาญซึ่งตัดพ้อต่อว่าว่าเอามือถือของตนไปคุยกับกิ๊กได้อย่างไร เธออธิบายว่าคนที่คุยด้วยเป็นเพื่อนไม่ใช่กิ๊ก ชื่อเดชาเป็นลูกร้านยาอุดมโอสถ เขาเองก็รู้จัก หาญพยักหน้าโล่งอก...

เดชาเดินผ่านโต๊ะที่มีผ้าคลุมยาว ต้องสะดุ้งเมื่อมีมือใครบางคนมาจับขาไว้ เขาก้มไปดูเห็นดุสิตาที่ใกล้จะหมดสติขอร้องให้ช่วยพากลับบ้านเธอไม่ไหวแล้ว พูดได้แค่นั้นก็หมดสติ เดชาตกใจรีบดึงเธอออกมา เพื่อนพนักงานของเขาเดินเข้ามาเห็นก็ร้องเอะอะว่าเกิดอะไรขึ้น เขาตั้งข้อสังเกตว่าน่าจะเมาแต่ไม่มีกลิ่นเหล้า

“อาการแบบนี้สงสัยจะกินยาแก้ไอผสมน้ำอัดลม ไม่กลัวตายกันหรือไงไอ้พวกสิ้นคิด...เอาอย่างนี้ เดี๋ยวฉันไปเดินถามแขกให้ แบบนี้เด็กใจแตกชัวร์ ผู้หญิงสมัยนี้โคตรน่ากลัวเลยว่ะ”...

ในเมื่อหาทั่วร้านไม่เจอ วิภูษาชวนเพื่อนๆให้ออกไปตามหาข้างนอก กำชับว่าต้องหาให้เจอ แล้วเอาเงินสามพันบาทยัดใส่กระเป๋าเสื้อของจ๊อดซึ่งหอมแก้มเธอเป็นการตอบแทน จากนั้นเธอกับเพื่อนๆก็ออกจากร้าน

เพื่อนของเดชาเดินถามมาตามโต๊ะว่าเพื่อนใครหายไปบ้าง มีแต่คนส่ายหน้า ครั้นมาถึงโต๊ะของวิภูษากับเพื่อนๆไม่มีใครอยู่ กลับกันไปหมดแล้ว...

ในเวลาไล่เลี่ยกันบัวหลอกถามหาญถึงปวีณกับสารินทร์ว่าเป็นอย่างไรบ้างแต่ก็ไม่ได้ความอะไรมากนัก

ooooooo

นับเป็นโชคดีของดุสิตาที่เจอกับเดชาซึ่งเป็นสุภาพบุรุษ แม้จะไม่ค่อยชอบเธอนักเพราะคิดว่าเป็นเด็กใจแตกที่แอบหนีเที่ยวดื่มเหล้าเมามาย แต่ก็รอจนเธอฟื้นคืนสติ อาสานั่งแท็กซี่มาส่งเธอถึงหน้าประตูรั้วบ้าน เธอจะจ่ายเงินค่าแท็กซี่ให้ เขาบอกว่าไม่ต้องจ่ายเองได้

“คุณรีบเข้าบ้านไปดีกว่า ต่อไปก็อย่ากินเหล้าเมายาแบบนี้อีก มันไม่ดี” พูดจบเดชาเดินไปกดกริ่ง เห็นจิตรากับเจียมรีบร้อนเดินออกมาจากตัวตึก ดุสิตาจะอธิบายความจริงแต่เขาไม่ฟัง บอกว่าคนที่บ้านเธอออกมาแล้ว ถ้าอย่างนั้นเขาคงต้องขอตัวก่อนแล้วกลับขึ้นแท็กซี่ จิตรามาถึงประตูรั้วเห็นหลังเขาไวๆก็มองไม่พอใจ เจียมเปิดประตูให้ดุสิตาเข้ามา จิตราเห็นสภาพดูไม่จืดของลูกก็ตกใจ

“ลูกไปทำอะไรมาทำไมถึงเป็นแบบนี้ กินเหล้ามาเหรอ” จิตราเข้ามาดมๆที่ตัวลูกซึ่งยังไม่ทันจะว่าอะไรก็เซจะล้ม เธอกับเจียมต้องช่วยกันประคองเอาไว้ ที่พุ่มไม้ไม่ไกลนัก รุ่งซึ่งแอบดูอยู่เห็นสภาพของดุสิตาถึงกับออกปากว่าไม่อยากจะเชื่อหรือเราตาฝาดไปเอง วรรณพรเดินเข้ามาพอดีถามว่าตาฝาดอะไร รุ่งสะดุ้งโหยง