ดอกหญ้าในพายุ

ในขณะเดียวกัน สารินทร์กำลังฝึกทำขนมอยู่ในครัว ตอนที่ปวีณ โทร.มาหา ถามว่านงรามอยู่ข้างๆหรือเปล่าถ้าอยู่ให้เขาออกไปคุยข้างนอก ตนไม่อยากให้เธอได้ยินเพราะมีเรื่องคอขาดบาดตายจะบอก เขาให้ปวีณคุยได้เลยนงรามไม่ได้อยู่แถวนี้ ครั้นเขารู้เรื่องที่พงศ์ระพีหายตัวไปก็ตกใจมาก แม้ว่าเรื่องนี้จะสำคัญแต่จะให้ นงรามรู้ไม่ได้เด็ดขาด เดินเข้าไปหาเมียรักที่กำลังเอาการ์ดแต่งงานใส่ซอง เธอหันมาเห็นก็ร้องทัก

“ตกลงลูกโทร.มาบอกหรือเปล่าว่าจะกลับวันนี้แน่ไหม จะได้เอาการ์ดเชิญไปให้แขกผู้ใหญ่ด้วยกัน”

“อย่าเพิ่งแจกเลยคุณ รอผมกับตาพีกลับมาก่อนดีกว่านะ คือตาพีบอกว่าลูกค้าสนใจเครื่องประดับเรา หลายรายมาก ตาพีแยกร่างไม่ทัน ก็เลยอยากให้ผมไปช่วย ผมขอตัวไปเก็บของก่อน” พูดจบสารินทร์เดินขึ้นห้องไม่สนใจเสียงเรียกให้กลับมาคุยกันก่อนของนงราม พันเลิศที่นั่งฟังอยู่ด้วยรู้สึกได้ว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล รีบเดินตามพ่อขึ้นไปที่ห้อง เห็นท่านกำลังเก็บกระเป๋าหน้าตาเคร่งเครียด ถามว่ามีอะไรหรือเปล่า

“พีหายตัวไป เป็นตายร้ายดียังไงไม่รู้”

“โดนปล้นหรือเรียกค่าไถ่หรือเปล่าพ่อ” พันเลิศหน้าตาตื่น สารินทร์ส่ายหน้าไม่น่าจะใช่เพราะไม่มีการติดต่อมาเรียกเงินจากใครเลย กำชับลูกห้ามให้แม่รู้เรื่องนี้เด็ดขาด แล้ววานให้เขาช่วยดูให้ด้วยว่าพงศ์ระพีแอบคบหากับใครที่เราไม่รู้ หรือเขามีปัญหาอะไรที่แก้ไม่ตกบ้างหรือเปล่า

ooooooo

บัวทำมาม่าเป็นมื้อเช้าให้พงศ์ระพีกิน เขาไม่ยอมแตะอ้างไม่มีคุณค่าทางโภชนาการ จะขอเปลี่ยนเป็นขนมปัง ไข่ดาวกับเบคอน เธอไม่มีของพวกนั้นให้กิน ถ้าเขาไม่กินมาม่าที่ทำมาให้ก็ไม่ต้องกิน แล้วทำท่าจะยกไปเก็บ เขาคว้าแขนเธอบีบ ขู่ถ้าไม่พาเขาไปหาหมอจะจับหักแขน บัวชักมีดของตาออกมาขู่กลับ

“ถ้าไม่ปล่อย ฉันจะตัดขาคุณทิ้ง คุณจะได้ไม่ต้องห่วงว่าไอ้กระดูกที่ขามันจะต่อไม่ติดดีไหม”

ชายหนุ่มรีบปล่อยแขนบัวทันที เธอแกล้งเอาชามมาม่าของตัวเองมากินยั่วเขา แถมตอนกินหมดชามก็ทำเป็นเรอเสียงดัง เขารับไม่ได้เบือนหน้าหนีไปทางอื่น พอเธอถือชามบะหมี่ออกไปนอกกระท่อม เขาทนหิวไม่ไหว ยกชามของตัวเองจะกิน บัวโผล่พรวดขึ้นมาที่หน้าต่าง “โธ่...นึกว่าจะแน่”