ดอกหญ้าในพายุ

“อุ๊ย คือคนบ้านโน้นค่ะ คุณสิตาเมาแอ๋กลับบ้าน มันน่าเชื่อไหมล่ะคะ ต้องเป็นภาพลวงตาแน่ๆค่ะ”

วรรณพรชะเง้อตามสายตาเด็กรับใช้เห็นจิตรากับเจียมหิ้วปีกดุสิตาเข้าเรือนเล็กก็รู้เช่นเดียวกับรุ่งไม่อยากจะเชื่อ ระหว่างนั้นวิภูษากลับมาถึงพอดี ทันทีที่เห็นหน้ารุ่งกับเอกถามถึงดุสิตากลับมาหรือยัง วรรณพรแปลกใจทำไมอยู่ๆลูกถึงถามถึงยัยขี้ประจบนั่น เธอรีบกลบเกลื่อนว่าไม่มีอะไรแค่เห็นดุสิตาชอบมาเสนอหน้าอยู่บ้านเราก็เลยถามไปอย่างนั้นเอง

“โน่นแน่ะ หนีเที่ยวกลางคืนเพิ่งกลับมา สภาพดูไม่จืด ในที่สุดมันก็ดีแตกจนได้ ต้องไปแสดงความเห็นใจคุณป้าของลูกซะหน่อยแล้ว” ไม่นานนัก สองแม่ลูกพันธุ์แสบมายืนแอบฟังที่หน้าประตูทางเข้าเรือนเล็กได้ยินจิตราสั่งให้ดุสิตาบอกมาว่าผู้ชายที่นั่งแท็กซี่มาส่งเป็นใคร เป็นแฟนเธอใช่ไหม เธอปฏิเสธว่าเปล่า เขาแค่เจอเธอถูกมอมยา วิภูษากลัวความผิดถึงตัว ปรี่เข้าไปพูดดักคอ

“อย่าพูดเรื่อยเปื่อยนะสิตา ถ้าเรื่องนี้เป็นข่าวดังขึ้นมาชื่อเสียงคุณพ่อไม่เหลือแน่” คำพูดของวิภูษาทำเอาดุสิตาชะงัก จิตราจี้ถามว่าใครมอมยาลูกให้บอกมาจะได้ไปลากคอมันเข้าตะราง เอาเรื่องให้ถึงที่สุด วิภูษากลัวมากได้แต่มองดุสิตาเหมือนจะขอร้องอยู่ในที วรรณพรเห็นดุสิตาเงียบไป คาดคั้นให้พูดออกมา หรือที่เงียบไปเพราะหนีเที่ยวเองเลยไม่กล้าพูด ดุสิตาไม่อยากให้เรื่องราวบานปลาย

“สิตาจำไม่ได้แล้วค่ะ จำอะไรไม่ได้เลย คุณแม่อย่าถามอีกเลยนะคะ สิตาพลาดไปเอง หลงไว้ใจคน แต่ผู้ชายที่มาส่งเขาไม่รู้ไม่เห็นอะไรด้วย เขาใจดีช่วยพาสิตามาส่งจริงๆ” ดุสิตามองวิภูษาเขม็ง

จิตราทั้งเสียใจและผิดหวังคิดว่าลูกโกหกเพื่อช่วยผู้ชายเลวๆคนนั้นลุกหนีไปเลย ดุสิตาถึงกับปล่อยโฮ...

บัวกลับถึงกระท่อมพบพงศ์ระพีหมดสติอยู่บนวีลแชร์ เข้าไปจับตัวดูพบว่ามีไข้สูง เห็นมือของเขาบวมแดงมีรอยเขี้ยวแมงมุม รีบพาขึ้นไปนอนบนเตียง เทยาสมุนไพรแก้พิษแมงมุมใส่ปาก ฝนตกหนักเขาหนาวสั่นเพราะพิษไข้เพ้อเรียกชื่อเพ็ญพธูออกมา บัวจำได้ว่าไม่ใช่ชื่อคู่หมั้นของเขา พานคิดว่าเขานอกใจคู่หมั้นไปมีกิ๊ก

เนื่องจากมีผ้าไม่หนาพอทำให้เขาอุ่น บัวจึงลงนอนข้างๆกอดเขาไว้ เขาฝันเห็นเพ็ญพธูก็ดีใจมากพลิกตัวดึงบัวมากอดไว้ ขอร้องอย่าทิ้งเขาไปไหนอีก เธอเขินต้องเบือนหน้าหนี สักพักเธอเผลอหลับในอ้อมกอดเขา

ooooooo