ดอกหญ้าในพายุ

ตำรวจที่ชัยภูมิตรวจสอบการใช้โทรศัพท์ที่เข้ามาในห้องพัก วันที่พงศ์ระพีหายตัวไป พบว่าเป็นของป้าแก่ๆคนหนึ่ง ซึ่งให้การว่ามีผู้หญิงมาขอยืมมือถือไปใช้จากนั้นไม่นาน พงศ์ระพีก็มาพบกับผู้หญิงคนนี้แต่จำหน้าเธอไม่ได้เพราะเธอสวมหมวกหลุบต่ำ พอสักพักผู้หญิงก็ร้องห่มร้องไห้ออกมาแล้วก็พากันขึ้นรถไป

หาญก็ให้การไปในทำนองเดียวกันว่าผู้หญิงคนนั้นกับพงศ์ระพีรู้จักกันไปในทำนองชู้สาวเพราะเตี๊ยมกับบัวเอาไว้แล้วและยังบอกอีกว่าฝ่ายชายถามทางไป อ.วังสะพุง จ.เลย จากเขา การมาให้ปากคำครั้งนี้ ทำให้หาญได้เงินรางวัลจากสารินทร์จำนวนหนึ่ง ครั้นเขาไปแล้ว สารินทร์บอกกับร้อยเวรไม่เชื่อว่าลูกชายของตนจะมารู้จักผู้หญิงแถวนี้ตามที่หาญพูด ร้อยเวรจำได้ว่าปวีณได้ให้ข้อมูลก่อนหน้านี้ว่าพงศ์ระพีกำลังจะแต่งงาน

“เป็นการคลุมถุงชนหรือเปล่าครับ เป็นไปได้ไหมว่าถูกบังคับก็เลยหนีไปกับคนรัก คือผมจำเป็นต้องหาเหตุจูงใจในทุกด้าน...” ร้อยเวรพูดไม่ทันจบ ทั้งปวีณและสารินท์พูดขึ้นพร้อมกันว่าเป็นไปไม่ได้

“หาญมันเป็นเด็กนรก คบหาพวกกวนเมืองหลายแก๊ง พวกนี้หูตาเยอะมันอาจเห็นจริงๆ ถ้าคุณจะไปที่นั่น ผมจะประสานไปทางตำรวจท้องที่ให้”

“รบกวนด้วยนะครับ” สารินทร์มองร้อยเวรอย่างมีความหวัง...

ขณะที่สารินทร์กับปวีณตามหาพงศ์ระพีกันให้ควัก บัวทำอาหารเช้าให้พงศ์ระพีใหม่ เป็นเมนูไข่ดาว แฮมและขนมปังปิ้งทาแยม เขาทำเป็นไม่สนใจทั้งที่หิวไส้กิ่ว พอเธอไปพ้นสายตาเท่านั้นเขากินอย่างหิวโหย กินอิ่มก็ตะโกนเรียกบัวให้เอาน้ำมาให้ เงียบไม่มีเสียงขานตอบ เขาชะโงกมองไปนอกหน้าต่างเห็นทางสะดวกจัดแจงคลานจากเตียงไปขึ้นรถวีลแชร์แล้วเข็นตัวเองมาที่หน้ากระท่อม มอมแมมลุกพรวดส่งเสียงขู่

“ใจเย็นๆนะไอ้หนู เรามาเป็นเพื่อนกันดีกว่ามาสิฉันเหลือขนมปังให้แก อร่อยนะ” พงศ์ระพีค่อยๆ วางจานใส่ขนมปังลงกับพื้น มอมแมมทนไม่ไหวเข้ามากิน เขารีบเข็นรถวีลแชร์ไปที่รถของตัวเองอย่างเต็มกำลัง แต่ยางรถแบนเกินเยียวยา ตัดสินใจเข็นรถวีลแชร์ไปตามถนนลูกรังที่รถยนต์แล่นเข้ามา

ครั้นถึงทางแยกเขาเลี้ยวผิดทาง เข็นรถวีลแชร์ไปโผล่ใกล้ๆ กับบ่อร้างซึ่งมีแค่อิฐบล็อกสองก้อนก่อไว้เป็นปากบ่อ มีทางมะพร้าวแห้งบังอยู่แทบมองไม่เห็น พงศ์ระพีเกือบจะตกลงไป ใกล้ๆกันนั้นมีไม้ค้ำยันสองอันตกอยู่ เขาลงจากวีลแชร์คลานไปหยิบมันขึ้นมา ค้ำเดินต่อไปกระทั่งถึงน้ำตก เจอบัวนุ่งผ้าถุงกระโจมอกอาบน้ำอยู่ เขามองตะลึงอยู่อึดใจก่อนจะเดินเลี่ยงออกมา แต่แล้วเกิดหลงทางไม่รู้จะเดินไปทางไหนต่อ