ดอกหญ้าในพายุ

ทันใดนั้น บัวโผล่พรวดมาดักหน้าทำให้เขาหนีไปไหนไม่รอด เพื่อเป็นการปรามไม่ให้หนีอีก เธอแกล้งจับเขาลงแพแล้วเอาไม้ดันให้ไหลไปตามกระแสน้ำ เขาพยายามต่อรองจะให้เงินเป็นการตอบแทนถ้าเธอปล่อยเขาแต่เธอไม่สนใจ เขาขู่ฟ่อถ้ารอดไปได้จะเอาเรื่องเธอให้ถึงที่สุด บัวยักไหล่ไม่ยี่หระโบกมือบ๊ายบายให้

“โอเค ฉันไม่เอาเรื่องเธอแล้วก็ได้ ฉันขอโทษที่ด่าเธอ ถ้าเธอช่วยฉันฉันจะพาเธอไปอยู่กรุงเทพฯ ไปอยู่บ้านฉันก็ได้ บัวๆๆๆ” พงศ์ระพีร้องลั่นเมื่อเห็นแพลอยห่างไปเรื่อยๆ...

เมื่อสองเพื่อนรักปวีณกับสารินทร์ไปถึง อ.วังสะพุงกลับได้ข่าวที่ทำให้ช็อก ตำรวจแจ้งว่าพบศพชายไม่ทราบชื่อแถวแม่น้ำที่ อ.ภูเขียว ทั้งคู่รีบตีรถกลับ เพื่อมาดูศพ แต่ปรากฏว่าไม่ใช่พงศ์ระพี สารินทร์ถึงกับถอนใจโล่งอก

ooooooo

บัวแกล้งจนพงศ์ระพีกลัวหัวหดว่าจะต้องตกน้ำตกตาย จึงโยนเชือกไปให้เขาจับ สั่งให้ผูกกับแพไว้แน่นๆ ก่อนจะให้เขาสัญญาว่าจะไม่คิดหนีอีก ทีแรกเขาลีลาเนื่องจากเสียฟอร์ม แต่พอเธอทำท่าจะโยนเชือกทิ้ง เขารีบให้คำมั่นจะไม่คิดหนีอีก เธอเตือนเขาว่าอย่าลืมคำสาบาน

“ในป่ามีสิ่งศักดิ์สิทธิ์ ใครผิดคำสาบานตายโหงมาเยอะแล้ว”

จากนั้นบัวพาพงศ์ระพีกลับกระท่อม ถอดเผือกทำแผลให้ ก่อนจะใส่เผือกไม้ไผ่ไว้อย่างเดิม แล้วประคองจะให้เขาลงนอน เขาปัดมือเธอออก เสียงเขียวใส่ ไม่ต้องมายุ่งไม่อยากติดเชื้อหมาบ้า

“ทีเมื่อครู่นี้อ้อนวอนฉันจะเป็นจะตาย ยังไม่ทันข้ามวันลืมบุญคุณซะแล้ว คนมีการศึกษาเขาทำกันแบบนี้หรือ” บัวไม่วายแดกดัน พงศ์ระพีได้แต่เก็บความแค้นเอาไว้รอการชำระ...

ด้านวิภูษาไม่ได้ต้องการจะเรียนทำกับข้าวแค่อยากจะเล่นงานดุสิตาที่ชอบทำตัวเป็นนางฟ้า ระหว่างเดินซื้อของสดสำหรับทำอาหารที่ซุปเปอร์มาร์เกต วิภูษานัดแนะให้เทียนโทร.หาทำเหมือนจะฆ่าตัวตาย ดุสิตามองสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้น เธอแต่งเรื่องว่าเพื่อนโทร.มาลาตายโดนแฟนทิ้งแค่นี้ทำไมต้องคิดสั้นด้วย

“ฉันต้องรีบไปห้าม แต่จะกล่อมมันยังไงล่ะ สิตาเธอเก่งกว่าฉันช่วยไปพูดกับมันหน่อยสิ”

ดุสิตาหลงเชื่อรับคำทันที ไม่นานนัก วิภูษาพาญาติผู้พี่มาที่ร้านอาหารแห่งหนึ่ง เห็นเทียนกับพวกนั่งดื่มกินกันอยู่ เธอเริ่มไม่ไว้ใจไหนเพื่อนที่วิภูษาว่าจะฆ่าตัวตาย เธอชี้ไปยังเทียน

“นั่งอยู่นั่นไง สงสัยพอผัวกลับมาก็เลยเปลี่ยนใจแล้วมั้ง มันก็งี้แหละ ไหนๆก็มาแล้ว ไปนั่งร่วมวงกับพวกมันดีกว่า” วิภูษาดึงแขนดุสิตาไปที่โต๊ะของเทียน แต่เธอขืนตัวไว้จะขอกลับบ้านแล้วหันหลังจะไป

“ทีฉันยังยอมฝึกทำกับข้าวกับเธอเลย แต่เธอกลับรังเกียจเพื่อนๆฉัน รังเกียจสังคมของฉัน นี่หรือพี่น้อง” คำพูดตัดพ้อของวิภูษาได้ผลเกินคาด ดุสิตายอมไปนั่งร่วมวงด้วย แต่ไม่ยอมแตะต้องอะไรสักอย่าง นั่งได้สักพักเธอขอตัวกลับก่อน วิภูษารั้งไว้อีก พลางยื่นแก้วน้ำอัดลมให้เธอ ดื่มแก้วนี้หมดก่อนแล้วเรากลับพร้อมกัน