ตะวันอาบดาว
ตอนที่ 2
“ผมอยากมาคุยเรื่องยัยดาว...ดาวไปกวนอะไรคุณหรือเปล่า”
“พูดมาตรงๆเถอะค่ะ ฉันว่าคุณน่าจะรู้เรื่องหมดแล้วล่ะ”
“ถ้าอย่างนั้นผมขอโทษแทนลูกดาวแล้วกัน”
“ฉันไม่โกรธหรอกค่ะ ฉันรู้ว่ายัยดาวรักคุณมากก็เลยพยายามทำตัวเป็นลูกเลี้ยงที่ดีอยากให้ฉันกับคุณดีกัน”
“คุณคงไม่ถือสาเธอใช่ไหม”
“คุณก็รู้ว่าฉันเป็นคนยังไง...ทางที่ดีคุณควรบอกเธอให้เลิกทำตัวแบบนี้ได้แล้ว เพราะคนที่จะเสียใจมากที่สุดไม่ใช่ฉันแต่เป็นคุณ คุณก็รู้ว่าเรื่องระหว่างเรามันจบไปนานแล้ว”
“แล้วถ้าผมอยากจะเริ่มใหม่ล่ะ”
คำถามของปราณนท์ทำให้ช่อแพรนิ่วหน้า ก่อนแกล้งเล้าโลมสามีที่นั่งบนรถเข็น ปราณนท์รู้สึกเคลิ้มกับสัมผัสของภรรยาที่ห่างหายไปนาน แต่เพียงแวบเดียวเธอก็ดึงมือออก
“นี่คุณคงไม่คิดว่า...เราจะทำกันจริงๆใช่ไหม”
ปราณนท์หน้าชา อ้าปากค้าง ช่อแพรเหยียดยิ้มเย้ยหยัน
“เห็นคุณบอกว่าอยากจะเริ่มใหม่ ฉันก็เลยลองดูว่าความรู้สึกมันเป็นยังไง”
“แล้วคุณรู้สึกยังไง”
“อย่าให้พูดเลยค่ะ...ฉันไม่อยากทำร้ายจิตใจคุณมากไปกว่านี้”
ช่อแพรหัวเราะเบาๆแล้วผละตัวออก กระนั้นก็ไม่วายหันมาพูดทิ้งท้ายกับสามี
“เอาเป็นว่า...ฉันมั่นใจว่าสถานภาพของเราตอนนี้ฉันมีความสุขที่สุดแล้ว”
ooooooo
สีดายังทำใจไม่ได้กับการจากไปของศิวัชลูกชายฝาแฝดคนเล็ก ร่ำๆอยากจัดงานศพแต่
ศิวกรก็ต้องปฏิเสธ
“แม่...เรายังทำอย่างนั้นไม่ได้”
“ทำไมไม่ได้ กรจะเก็บร่างน้องไว้ทำไม วัชตายไปแล้ว...ลูกไม่อยากให้น้องไปสู่สุคติเหรอ”
“สิ่งเดียวที่จะทำให้วัชไปสู่สุคติได้คือความยุติธรรม”
ศิวกรเอ่ยเสียงเข้ม สีดาเลยจะไปโรงพักเพื่อแจ้งความหาคนทำร้ายลูกชายคนเล็ก ศิวกรต้องห้ามไว้และเบี่ยงเบนความสนใจแม่ด้วยการยื่นซองเอกสารที่ศิวัชฝากเมฆไว้ก่อนตาย
“ที่ดินติดจำนองของแม่ที่สระบุรี วัชคงไปไถ่ถอนจากแบงก์เป็นของขวัญวันเกิดให้แม่”
ของขวัญวันเกิดล้ำค่าจากศิวัชทำให้สีดาร้องไห้โฮ ศิวกรต้องกอดปลอบ
“วัชทำเพื่อแม่ขนาดนี้ แล้วแม่จะปล่อยให้วัชตายฟรีๆเหรอ”
สีดาทรุดนั่งกอดโฉนดที่ดินแล้วร้องไห้ ศิวกรกอดแม่แน่น สัญญาเสียงเหี้ยม
“ผมสัญญาว่าผมจะหาคนที่ฆ่าไอ้วัชให้ได้!”
ดาวประดับเป็นห่วงปราณนท์พ่อบุญธรรมมาก รวมทั้งอยากรู้วิธีที่เขาจะจัดการเรื่องศิวัชเลยแวะไปหาแต่เช้า จึงได้เจอเชิญขวัญพยาบาลสาวที่คอยดูแลเขาเป็นครั้งแรก
เชิญขวัญมองดาวประดับ หลานสาวและลูกสาวบุญธรรมของปราณนท์กับช่อแพรด้วยแววตาชื่นชม ก่อนจะเผยความลับของปราณนท์ที่ว่าเขาเกลียดการมีรถเข็นอยู่ใกล้ๆ
ดาวประดับมองพยาบาลสาวอึ้งๆ “คุณพ่อคงไว้ใจคุณมาก ปกติคุณพ่อไม่ค่อยบอกความรู้สึกตัวเองให้ใครรู้ แต่การที่คุณพ่อบอกคุณแสดงว่าคุณพ่อต้องไว้ใจคุณ”
ปราณนท์ไม่สนใจสองสาว ตั้งหน้าตั้งตาวาดรูป ดอกไม้ในสวนโดยนั่งบนเก้าอี้ และโดยไม่ทันตั้งตัวเขาก็พลัดตกจากเก้าอี้เพราะพยายามจะเก็บหลอดสีที่หล่นพื้น!
ท่าทางจ๋อยๆของพ่อบุญธรรมทำให้ดาวประดับนึกสงสาร อาสาพาไปเที่ยวนอกบ้านตามประสาพ่อลูก เชิญขวัญเห็นดีเห็นงามรีบพาปราณนท์ไปเตรียมตัวบนบ้าน
