ตะวันอาบดาว
ตอนที่ 2
“ทุกอย่างมันเริ่มที่ผม...มันก็ควรจบที่ผมแบบนี้... ดีแล้ว”
“แกพูดอะไรของแก ไอ้วัช...ทำใจดีๆไว้”
ศิวกรพยายามตะโกนขอความช่วยเหลือแต่แถวนั้นก็เปลี่ยวและเงียบเกินกว่าใครจะได้ยิน ศิวัชรู้ตัวว่าคงทนต่อไม่ไหวจับมือพี่ชายฝาแฝดเพื่อสั่งเสีย “บอกแม่ด้วยนะพี่...ผมขอโทษ”
“ไม่...แกต้องกลับไปบอกแม่เอง ไอ้วัช... แข็งใจไว้”
ศิวัชหายใจแผ่วลงเรื่อยๆ และวินาทีสุดท้ายนั่นเองที่เขารวบรวมแรงบีบมือศิวกรแน่นแล้วกำชับทิ้งท้าย
“อย่าบอกเรื่องนี้กับตำรวจนะพี่”
สั่งจบก็จากไปอย่างสงบ ทิ้งศิวกรให้ร่ำไห้กอดศพน้องชายฝาแฝดด้วยความเสียใจสุดขีด
ooooooo
ศิวกรเล่าเรื่องราวหลังการตายของศิวัชอย่างหมดเปลือก โดยเฉพาะเรื่องเขาเรียกตัวเมฆมาหาเพื่อช่วยเตรียมการก่อนจะตามแม่ไปโรงพยาบาลเพื่อดูเขาสวมรอยเป็นศิวัช
สีดาเสียใจมาก กระนั้นก็ข่มใจขอให้ศิวกรลูกชายคนโตพาไปดูศพศิวัชลูกชายคนเล็ก ศิวกรไม่อยากพาไปแต่ก็ขัดแม่ไม่ได้ เขากับเมฆเลยต้องพาสีดาไปดูศพศิวัชในห้องเก็บศพของมูลนิธิเวลาต่อมา
คืนเดียวกันที่ร้านอาหาร...ฉัตรชิตากับดาวประดับนั่งคุยกันเรื่องศิวัช
“ถ้าไม่นับเรื่องข่าวของนายศิวัชกับคุณช่อ ศิวัชเขาถือว่าเป็นผู้ชายที่ดีคนนึงเลยนะ”
“นี่อย่าบอกนะว่าแกก็หลงเสน่ห์นายนั่นเหมือนกัน”
“หลงเสน่ห์อะไรเล่า ก็แกบอกให้ฉันเล่าเรื่องศิวัช ฉันก็เล่าให้ฟังนี่ไง นี่ถ้าแกเจอเขาก่อนเขาถูกทำร้าย ฉันรับรองว่าแกก็ต้องคิดเหมือนฉันนั่นแหละ... แกถามฉันมาเยอะแล้ว คราวนี้ฉันถามแกบ้าง”
ถึงคราวฉัตรชิตาเปิดเกมรุก คาดคั้นเพื่อนรักถึงท่าทีแปลกๆตอนเจอศิวัชเมื่อกลางวัน
“แกเคยเจอศิวัชมาก่อนใช่ไหม ฉันได้ยินแกบอกว่า...ฉันไม่คิดเลยว่าจะเป็นคุณ”
ดาวประดับชะงัก หวนคิดถึงความดีและบุญคุณของเขาเมื่อหลายวันก่อน กระนั้นทิฐิและอคติก็ทำให้เธอเฉไฉ
“ฉันก็หมายความว่าหน้าตาเขาก็ดูไม่น่าจะเป็นแบบที่ชอบทำผิดศีลธรรมไง”
“อ๋อ...ฉันก็นึกว่าจะเหมือนในละครไง...แบบว่าไปปิ๊งกันมาก่อนแล้วสุดท้ายมารู้ว่าเป็นคนรักของศัตรูก็เลยรักกันไม่ได้ โอ๊ย...ไม่อย่างนั้นมันจะพีกมาก”
เรื่องมโนของฉัตรชิตาแทงใจดำดาวประดับอย่างจัง ต้องเสกลบเกลื่อนชวนคุยเรื่องอื่น สองสาวคงคุยเรื่อยเปื่อยกันอีกนานหากธาดาสารวัตรหนุ่มจะไม่โผล่มา
ฉัตรชิตานั่นเองตัวการนัดธาดามาเจอดาวประดับ เพราะรู้ดีว่าเขาแอบรักดาวประดับมานาน ดาวประดับอึดอัดใจมากต้องอยู่ตามลำพังกับเขา ธาดาเข้าใจสถานการณ์ดีเลยชวนเธอไปเดินเล่น
บรรยากาศด้านนอกดีกว่าในร้านมาก ดาวประดับคลายความอึดอัดและยอมคุยกับธาดาดีๆ
“ชวนมาเดินเล่นอย่างนี้ค่อยยังชั่ว นี่ถ้าดาวอยู่ไทยอีกสามเดือน อาหารไทยต้องทำให้น้ำหนักดาวถึงร้อยแน่ๆ”
“ไหนดาวบอกว่าจะไม่กลับไปอเมริกาแล้วไง”
“ดาวพูดเล่น...ถ้าดาวจะไม่อยู่ประเทศไทยต่อคงมีแค่เหตุผลเดียว”
พูดแล้วชะงักเพราะไม่อยากพูดต่อ ธาดาที่รู้เรื่องของเธอดีอดไม่ได้จะถาม
“ดาวยังไม่ดีกับน้าช่ออีกเหรอ”
“คำว่าดีเขาใช้กับคนที่โกรธกันนะ แต่ธาดาก็รู้นี่ว่าน้าช่อเขารู้สึกยังไงกับดาว”
“แต่ยังไงเขาก็เป็นน้าของดาวนะ”
“แล้วเขาเคยมองดาวเป็นหลานหรือเปล่าล่ะ ธาดาก็รู้ว่าที่ดาวต้องไปเรียนอเมริกาก็เพราะใคร”
“นี่ดาวยังเชื่อว่าน้าช่อเป็นคนทำให้พ่อกับแม่ดาว...”
