ตะวันอาบดาว
ตอนที่ 2
ข้อสันนิษฐานของเพื่อนรักทำให้ดาวประดับหน้าเสีย ฉัตรชิตาจึงรู้ตัวว่าพูดมากไป
“เอ่อ...ฉันพูดเล่นน่ะ...ไม่ใช่หรอก...คุณช่อเขาจะจ้างมือปืนไปทำไม”
“ฉันถึงต้องรู้ให้ได้ไงว่าน้าช่อคิดจะทำอะไร”
“อย่าบอกนะว่านี่เป็นเหตุผลที่แกเข้ามาทำงานที่นี่”
ดาวประดับไม่ตอบเหมือนเดิม แต่แววตาเปล่งประกายบางอย่างจนฉัตรชิตาอดกลัวใจเพื่อนรักไม่ได้
ooooooo
ช่อแพรไม่อยู่ออฟฟิศให้ดาวประดับจับผิดแต่โทร.เรียกศิวัชให้ไปดูงานข้างนอกด้วยกัน
ศิวกรในคราบศิวัชเชื่อว่าช่อแพรต้องมีจุดประสงค์บางอย่างจึงตอบตกลงไปด้วย
“รู้ไหมว่าเรากำลังจะไปไหน”
“ไม่ทราบครับ แต่ที่แน่ๆคงไม่ได้ไปทำงานอย่างที่คุณช่อแพรบอก”
“ทำไมเธอถึงได้คิดอย่างนั้น”
“เพราะถ้าไปทำงานจริงๆคุณช่อแพรน่าจะพาคนมีความสามารถมามากกว่าคนความจำเสื่อมอย่างผม อีกอย่าง...คุณช่อแพรคงไม่ปิดมือถือ คุณเป็นผู้บริหาร ธรรมดาจะต้องคุยธุรกิจ แต่นี่ผมยังไม่เห็นมีสายเข้ามาสักพักแล้ว”
การวิเคราะห์ของศิวัชทำให้ช่อแพรตะลึง ทึ่งและประทับใจมาก “เธอทำให้ฉันประหลาดใจอีกแล้วนะ คราวที่แล้วเธอก็ต่อปากต่อคำกับดาวประดับ มาคราวนี้เธอยังพยายามอ่านใจฉันอีก”
ถ้อยคำดักคอของช่อแพรทำให้ศิวกรชะงัก เปลี่ยนท่าทีเป็นสำรวมขึ้น
“ขอโทษครับ...คุณคงไม่ชอบที่ผมเป็นแบบนี้”
“ใครว่าล่ะ”
ช่อแพรส่งสายตายั่วยวนให้อีกครั้ง ศิวกรรับสารนั้นได้แต่ไม่ทันพูดอะไรเมฆก็โทร.มาขัดจังหวะเพื่อบอกเรื่องที่เช็กได้จากกล้องวงจรปิดของออฟฟิศ
เมฆสันนิษฐานว่าไฟล์นั้นน่าจะยังอยู่ในคอม-พิวเตอร์ของศิวัชเลยอยากนำไปตรวจสอบ ศิวกรเข้าใจดีแต่พูดอะไรไม่ได้เพราะอยู่กับช่อแพร เมฆจับสังเกตได้ รีบบอกข้อสันนิษฐานของตน
“แกไม่สะดวกคุยใช่ไหม...งั้นแกฟังฉันอย่างเดียว คืนนั้นไอ้วัชกลับมาเอาอะไรบางอย่างออกจากคอมพ์แล้วก็รีบออกไป ฉันว่ามันต้องมีเรื่องที่ไอ้วัชไม่อยากให้คนอื่นรู้อยู่ในคอมแน่ๆ”
“เอาไปสิ ฉันไม่ได้ใช้อะไร...ใช้เสร็จแล้วเอามาคืนแล้วกัน”
จบคำก็วางสาย โชคดีช่อแพรไม่ได้ติดใจสงสัย ต่างจากดาวประดับและฉัตรชิตาที่เอะใจพฤติกรรมของเมฆที่จู่ๆจะยกเครื่องคอมพิวเตอร์ของศิวัชไปตรวจสอบทั้งที่เขาไม่ใช่ฝ่ายไอทีของบริษัท ดาวประดับเชื่อว่าคอมพิวเตอร์ของศิวัชอาจมีความลับบางอย่างเลยหาเรื่องยึดไว้ โดยอ้างสิทธิ์ลูกสาวเจ้าของบริษัท
ooooooo
ช่อแพรตัดสินใจพิสูจน์บางอย่างเลยขับรถพาศิวัชมาที่ซอยเปลี่ยวแห่งหนึ่ง...
“คุณช่อพาผมมาที่นี่ทำไมครับ”
“เธอจำที่ตรงนี้ไม่ได้จริงๆเหรอ” ศิวัชส่ายหน้า ช่อแพรเลยบอกใบ้เพิ่ม “เธอจะไม่ลองทายดูหน่อยเหรอว่าที่ตรงนี้เราเคยมาทำอะไรกัน...ที่ที่ห่างจากถนนมาเกือบกิโลแถมไม่มีบ้านคนเลย”
คำพูดเป็นนัยของผู้บริหารสาวทำให้ศิวัชใจไม่ดี กระนั้นก็ยังเฉไฉทำเหมือนไม่รู้เรื่อง
“คุณช่อแพรคงซื้อที่ผืนนี้เอาไว้เพื่อทำคอนโด”
“ทำไมเธอถึงคิดอย่างนั้นล่ะ”
“ที่ดินที่ห่างจากรถไฟฟ้าไม่ไกลแถมเป็นที่ผืนใหญ่อย่างนี้ ผมว่าคุณช่อต้องไม่ปล่อยให้หลุดมือไปแน่ๆ”
ช่อแพรรู้ทันว่าศิวัชตอบเลี่ยง แกล้งจี้ถาม “แล้วอย่างอื่นล่ะ...เธอนึกออกไหม”
