รอยอาฆาต

ร้องไห้แล้วจะเอาไม้ฟาดซ้ำ อินทิราวิ่งเข้าไปคว้าไม้ไว้ ร้องห้าม “อย่า...อย่าทำน้อง” เจ้าของร้านหันมาด่าและไล่อินทิราทันที

“นังนี่ก็อีกคน พ่อแม่มึงไม่มีรึไง ถึงต้องมาลักกินขโมยกินของคนอื่น พาน้องมึงออกไปเลยนะ ไป๊!”

อินทิราถูกผลักล้ม ขณะที่เจ้าของร้านหันไปหยิบไม้ เธอรีบฉวยมือน้องจะพาวิ่งออกไป ถูกเจ้าของ ร้านใจโหดฉุดไว้แล้วเอาไม้ฟาดอินทิรา อัณศยา

ได้แต่ร้อง “พี่อิน...อย่าทำพี่อิน...”

อินทิราสะบัดหลุดจากเจ้าของร้านวิ่งมาดึงอัณศยาวิ่งหนีไปได้ พาน้องมาที่ก๊อกน้ำสาธารณะ ร้องไห้บอกน้องว่าทีหลังอย่าไปกินของเขาอีก อัณศยาร้องไห้บอกว่าตนหิว...หิวข้าว...

“หิวข้าวก็กินน้ำ ไป...ไปกินน้ำกัน” อินทิรารองน้ำให้น้องกิน บอกให้กินเยอะๆจะได้ไม่หิว...

อินทิราดูน้องกินน้ำต่างข้าวแล้วสงสารจับใจ...

คืนนี้อัณศยานอนหนาวสั่นเพ้อหาป้า อินทิราบอกว่าป้าไม่อยู่กับเราแล้ว ก็ร้องไห้ถามว่าทำไมไม่มีใครอยู่กับอัณเลย ทำไมทิ้งอัณไป อินทิรากอดน้องน้ำตาไหลพราก พร่ำบอกน้องว่า

“พี่ไงอัณ...พี่จะไม่ทิ้งอัณ...พี่อินจะอยู่ดูแลอัณ...อัณอย่าเป็นอะไรนะ อัณต้องหาย พี่อินจะไม่มีวันทิ้งอัณเด็ดขาด...”

ความขัดสนข้นแค้น แม้ข้าวก็ไม่เคยได้กินอิ่มสักมื้อ เมื่อน้องไข้สูง อินทิราตัดสินใจเข้าร้านเสริมสวยขายผมยาวสลวยของตนได้เงินมา 300 บาทก็รีบพาน้องไปหาหมอ...

คิดถึงอดีตที่อยู่กันมาอย่างยากแค้นแสนเข็ญ อินทิรามองอัณศยาที่นอนจับไข้อยู่ เล่าให้น้องฟังว่า

“ตอนเด็กๆพี่เคยคิดถึงชีวิตหลังความตายนะ พี่ว่ามันน่าจะดี เพราะจะเจอลุงกับป้า จนบางครั้งก็อยากตายตามลุงกับป้าไปด้วย แต่พอเห็นอัณลำบาก ไม่มีคนดูแล พี่ก็ต้องเปลี่ยนใจ เพราะชีวิตพี่ยังเหลืออัณอีกคน อัณเป็นน้องพี่...แล้วพี่ก็เข้มแข็งและโตกว่าอัณ...พี่เลยอยากจะดูแลอัณให้ดีที่สุด...”

อัณศยาบอกว่าพี่อินทำได้จริง พี่ยอมลำบากทุกอย่างเพื่อให้อัณกินอิ่มนอนหลับ ป้าแสนก็อีกคนที่มีพระคุณกับเรา

อัณศยาเอ่ยถึงป้าแสนทำให้อินทิราคิดถึงอดีตที่ตนทั้งสองได้เจอกับป้าแสน...

ครั้งนั้นอัณศยากับอินทิราลำบากจนต้องเอาของในบ้านลุงกับป้าไปปูผ้าวางแบกะดินขายในตลาดนัด มีทั้งช้อน ส้อม แก้วน้ำและของใช้อื่นๆ จนถูกเจ้าหน้าที่ในตลาดจะจับคิดว่าไปขโมยของใครมาขาย ทั้งยังโดนอีจันยุเจ้าหน้าที่ให้จับเพราะของพวกนี้ถ้าไม่ได้ขโมยมาแล้วเอามาจากไหน

ป้าแสนเข้ามาขวาง ด่าอีจันปากอัปรีย์ บอกเจ้าหน้าที่ให้ปล่อยหลานตนเดี๋ยวนี้ เจ้าหน้าที่อ้างว่า

ทั้งสองไม่มีพ่อแม่เป็นเด็กกำพร้าต้องไปอยู่บ้านเด็กกำพร้า

“ถึงพ่อแม่มันจะตาย แต่ข้ายังอยู่ทั้งคน ข้านี่ไงเป็นผู้ปกครอง ถ้าจับมันไป ข้าจะแจ้งตำรวจ” ป้าแสนยังบอกว่าของที่เด็กเอามาขาย ก็เป็นของในบ้านที่ตนบอกให้เอามาขายเอง แล้วหันไปด่า ท้าเหยง “เอาซีอีจัน มึงกล่าวหาอะไรหลานกู จะพูดอะไรว่ามา ถ้าพูดไม่ดี กูตบ!”