รอยอาฆาต

“เมื่อถึงเวลาค่ะ ฉันอยากให้คุณช่วยยัยอัณ ยังไงก็เปิดโทรศัพท์รอนะคะ” พูดจบก็ปิดเครื่องเลย

ภามกระวนกระวายใจมาก ทนายวิวัฒน์ขับรถมาถึงพอดีถามว่ามีอะไรไหม ภามบอกว่าอินทิราโทร.มาแต่ไม่รู้ว่าอยู่ไหน ทนายบอกภามกับโก้ให้รีบขึ้นรถเลย

ooooooo

นรีนั่งอยู่หน้าคอมฯค้นหาข้อมูลเคร่งเครียดอยู่ที่หอพัก อัมรามาหาถามว่ายังไม่เลิกวุ่นวายกับคดีอีกหรือ นรีบอกว่าจนกว่าตนจะจับอินทิราได้ อัมราบอกว่าสารวัตรสั่งตนห้ามบอกข้อมูลเธอเรื่องคดีแล้ว

นรีเลี่ยงบาลีว่าเขาห้ามบอกแต่ไม่ห้ามถามนี่ อัมราเลยถามว่า

“งั้นแกว่า...ตอนนี้สองคนนั่นอยู่ที่ไหน...จะเหมือนคนร้ายทั่วไปที่ชอบหนีกลับบ้านหรือเปล่า”

“จริงสิ...60% ของพวกคนร้าย มักจะหนีกลับบ้านเกิดหลังก่อเหตุ” นรีตาเป็นประกาย ลุกพรวดเก็บกระเป๋าเสื้อผ้าลวกๆออกไปทันที อัมราถามว่าจะไปไหน “ขอไม่บอกนะ...เอาไว้จะติดต่ออีกที” แล้วออกไปเลย...

ทางด้านอินทิรากับอัณศยาเดินทางถึงปายแล้ว แต่ยังไม่เข้าไปที่แรกรักโฮมสเตย์ อินทิราหลบมุมโทร.หาป้าแสนอย่างระแวดระวัง ถามว่าแถวนั้นมีใครบ้าง ป้าแสนบอกไม่มี เมื่อวานตำรวจมาค้นห้องพักแต่กลับไปหมดแล้ว

อินทิราบอกว่าตอนนี้ตนกับอัณมาถึงปายแล้ว อยากให้ป้าเอากุญแจบ้านลุงมาให้เพราะตนจะเข้าไปเอารถ บอกป้าแสนว่าตนกับน้องจะไปรอที่บ้าน

คุยกับป้าแสนแล้วเห็นอัณศยาท่าทีเหนื่อยล้า อินทิราน้ำตาคลอเมื่อนึกถึงสิ่งที่ตนตัดสินใจจะทำ บอกน้องให้อดทนอีกนิดแล้วร้องไห้อย่างหนัก พออัณศยาถามว่าพี่อินร้องไห้ทำไมไม่เคยเห็นพี่อินร้องไห้แบบนี้

“มันจะเป็นครั้งแรกและครั้งสุดท้าย พี่ขอโทษนะอัณ...พี่รักอัณมากนะ...”

“อัณก็รักพี่อินค่ะ”

สองพี่น้องโผกอดกัน แล้วอินทิราก็รวบรวมความเข้มแข็งพาอัณศยาเดินไปตามถนน...อินทิราอดคิดถึงอดีตเมื่อครั้งที่ทั้งสองยังเด็กแต่งชุดนักเรียนมอมแมมเดินจูงมือกัน...และอินทิราคอยดูแลน้องตลอดเวลา

ในอดีตอินทิรารักและดูแลน้องอย่างไร วันนี้อินทิราก็ปฏิบัติอย่างนั้น จนอัณศยาบอกว่าตนเป็นภาระของพี่มาตลอด อินทิราบอกว่า

“อัณคือกำลังใจที่ทำให้พี่สู้ต่อไป จำไว้ว่าถึงอัณจะไม่มีใคร แต่อัณยังมีพี่อยู่...ชาติหน้าถ้ามี ขอให้เราได้เกิดมาเป็นพี่น้องกันอีก” อัณศยาถามว่าทำไมพี่อินพูดอย่างนี้ ตนกลัว “พี่ก็พูดของพี่ไปเรื่อย ไม่มีอะไรหรอก ไปเถอะ” อินทิราจูงมือน้องเดินต่อไป แต่อัณศยาก็ยังไม่สบายใจกับคำพูดของพี่สาว...

ooooooo

ป้าแสนฝากเด็กให้ดูแลแขกที่โฮมสเตย์แล้วขี่มอเตอร์ไซค์ออกไป นรีที่มาดักอยู่ขี่มอ-เตอร์ไซค์ตามไปทันที แต่ก็คลาดกันเมื่อนรีถูกคนแบกของตัดหน้าต้องหยุดรอ พอมองหาอีกทีป้าแสนหายไปแล้ว จึงหยุดมองหา