รอยอาฆาต

“ใครคะ”

“เจ้าสัวไพศาล จิรการพาณิชย์ คนที่ฆ่าได้แม้กระทั่งพี่น้องตัวเอง” สีหน้าแววตาของอินทิราอำมหิตเหี้ยมอย่างที่อัณศยาไม่เคยเห็น เธอนึกรู้ทันทีถามว่า

“พี่อิน!!! เป็นพี่อินจริงๆด้วย พี่อินอยู่เบื้องหลังเรื่องนี้ใช่ไหมคะ”

“ใช่...พี่เอง” อัณศยาน้ำตาไหลบอกว่าตนไม่อยากเชื่อเลย อินทิราน้ำตาไหลเช่นกันบอกว่า “ตั้งแต่ลุงตาย พี่ก็คิดถึงการแก้แค้นมาตลอด! คิดมาเป็นสิบปี”

“แต่มันผิด!!!”

“แล้วที่มันทำกับเรามันถูกหรือไง?”

อินทิราเล่าถึงชีวิตเวลานั้น ที่เด็กสองคนต้องอยู่อย่างอดๆอยากๆ หนังสือก็ไม่ได้เรียน ต้องออกไปขายของ ทำงานทุกอย่างเพื่อหาเงินมาเลี้ยงตัวเอง ถามอัณศยาว่า

“จำได้ไหม ตอนที่อัณป่วยแต่พี่ไม่มีเงินพาอัณไปหาหมอ พี่ต้องไปตัดผมขาย หาเงินพาอัณไปหาหมอ พี่รักผมของพี่มาก แต่พี่รักอัณมากกว่า พี่ยอมอาย ยอมโดนล้อ เพื่อให้น้องของพี่รอดชีวิต เรื่องที่เกิดขึ้นมันยุติธรรมกับเราเหรออัณ”

“พี่อิน...” อัณศยาโผกอดอินทิราร้องไห้ อินทิรากอดน้องร้องไห้ไปด้วยกันกับความขมขื่นในอดีต...

อัณศยาถามอินทิราว่ารู้มาก่อนใช่ไหมว่าพีทเป็นลูกเจ้าสัวไพศาล อินทิราบอกว่าตอนแรกไม่รู้ เพิ่งมารู้ตอนเจอกับน้านง อัณศยาถามว่าพี่อินกับน้านงก็เลยร่วมมือกัน?

อินทิราพยักหน้า ถามว่าอัณเกลียดพี่ไหม? อัณศยาบอกว่าตนไม่เกลียดแต่ไม่อยากเชื่อว่าเรื่องนี้เป็นความจริง

“มันเป็นความจริงอัณ...”

อินทิราพูดอย่างคับแค้นว่าตนต้องทำ เพราะความยุติธรรมตามกฎหมายมันไม่มีอยู่จริง เราต้องทวงความยุติธรรมด้วยมือของเราเอง แล้วเล่าเหตุการณ์ตอนนั้นว่า

“หลังจากได้คุยกับน้านง พี่ก็ได้รู้ว่าเราสองคนมีศัตรูคนเดียวกัน น้านงโทร.ไปชวนนายชิดชัย

ส่วนพี่ก็เข้าไปหาลุงเป้าเพื่อนรักของลุง พอลุงเป้า

รู้เรื่องทั้งหมดท่านก็แค้นใจ แผนสังหารเจ้าสัวไพศาลก็เลยเกิดขึ้น...”

อินทิรายอมรับว่าตนเป็นคนวางแผนทุกอย่าง อัณศยาติงว่าแต่เหล่ากงกับพี่พีทไม่ได้เกี่ยวอะไรด้วย

อินทิราอ้างว่าแต่พวกเขาไม่ยอมหยุด พยายามจะรื้อฟื้นคดี

อัณศยามองที่รถทะเบียน ภม 671 ถามว่ารถคันนี้ใช่ไหมที่ชนพี่พีท อินทิรารับว่าใช่ อัณศยาถามว่าพี่อินฆ่าพี่พีทได้ยังไง เขาเป็นเพื่อนเคยช่วยเหลือพี่อินและมีบุญคุณกับเราสองคน พี่ไม่ควรฆ่าเขา

“แต่ถ้าพีทไม่ตาย ความจริงก็จะถูกเปิดโปง พี่ขี่หลังเสือแล้ว พี่ลงมาไม่ได้!”

อินทิราเล่าต่อว่า ช่วงนั้นตนสังหรณ์ใจว่าพีทต้องติดต่อตำรวจให้ผ่าศพ ตอนที่มาหาอัณเลยหลอกว่าบินมาแต่ความจริงขับรถไปจอดทิ้งไว้ที่สนามบิน หลังจากอัณกับภามไปส่งตนที่สนามบินแล้ว ตนก็ขับรถออกมาแล้วไปจัดการพีท หลังจากนั้นก็รอจนได้เวลาแล้วจึงโทร.ไปบอกอัณว่าถึงเชียงใหม่แล้ว

อัณศยาร้องไห้ ถามว่าแล้วดุจดาวกับลูกล่ะ ฝีมือพี่อินด้วยใช่ไหม