รอยอาฆาต

วิษณุเข้ามารายงานว่าในบ้านมีการเคลื่อนไหว เสธ.เป้าน่าจะกำลังจะออกจากบ้าน คมกริชสั่งเตรียมพร้อมทันที

ในบ้านเสธ.เป้า พวกขจรกำลังซุ่มดูข้างนอกอยู่ เสธ.ถามว่ามีอะไร ขจรบอกว่ามีพวกนอกเครื่องแบบมาป้วนเปี้ยนอยู่แถวหน้าบ้าน ที่เห็นมี 5 คน แต่น่าจะมากกว่านี้แน่

“ตายเป็นตาย...” เสธ.เป้าเด็ดขาด แล้วเดินไปคว้าปืน ขจรกับลูกน้องต่างก็ไปหยิบอาวุธเตรียมพร้อม

ตำรวจนอกเครื่องแบบคืนโทรศัพท์ให้โก้ ไล่รีบไปให้พ้น ไม่ทันที่โก้จะไปก็มีปืนยิงออกมาจากในบ้านถูกตำรวจนอกเครื่องแบบนายนั้นตายคาที่ โก้รีบโดดหลบ พวกตำรวจที่ซุ่มอยู่ ระดมยิงเข้าไปในบ้านหูดับตับไหม้ทันที

โก้ได้รับโทรศัพท์คืนก็รีบรายงานทนายวิวัฒน์ว่าทางนี้ยิงกันแล้ว ภามถามว่าแล้วอัณศยาอยู่ไหน พอรู้ว่าอยู่ในบ้าน ภามก็วิ่งออกไปทันที โก้เห็นดังนั้นวิ่งตามไปอีกคน ทนายวิวัฒน์รีบเข้านั่งที่คนขับแทน

ภามวิ่งไปหาคมกริช อ้อนวอน ขอร้องว่าอัณศยาอยู่ในบ้านอย่าทำแบบนี้เลยเธอเป็นผู้บริสุทธิ์ตนจะปล่อยให้เธอตายไม่ได้ คมกริชย้อนว่าตนก็ปล่อยให้ลูกน้องโดนยิงตายไม่ได้เหมือนกัน ภามตัดสินใจจะวิ่งเข้าไปในบ้าน ถูกคมกริชคว้าตัวไว้สั่งลูกน้อง “จับตัวไอ้บ้านี่ไว้”

ภามถูกจับตัวไว้ได้แต่ร้องโวยวายให้ปล่อยตน ส่วนพวกตำรวจก็ยิงถล่มเข้าในบ้าน จนเสียงปืนในบ้านเงียบ หน่วยคอมมานโดจึงบุกเข้าไป พบเสธ.เป้ากับขจรเป็นศพอยู่ใกล้กัน

ภามสะบัดหลุดพุ่งเข้าไปในบ้านวิ่งพล่านหาอัณศยา พอคมกริชเข้ามาภามถามว่าอัณศยาอยู่ไหน คมกริชบอกว่าไม่พบอัณศยาในบ้านนี้ บางทีเธออาจจะหนีไปก่อนที่เราจะมาถึงก็ได้ ภามพยักหน้าอย่างโล่งใจ

ooooooo

อินทิราพาอัณศยาที่ยังมีไข้เดินทางกลับปาย ทั้งสองปิดบังใบหน้าและเดินทางอ้อมต่อรถหลายต่อ เพื่อความปลอดภัย อินทิราให้อัณศยากินยาแก้ไข้ทำให้ง่วงก็บอกให้น้องนอนหลับไปเลยไม่ต้องห่วงอะไร

ภามไปยืนดักรถตู้ที่ถนนใกล้ทางเข้าหมู่บ้าน โดยมีโก้ยืนเป็นเพื่อน โก้โทร.บอกทนายแล้วบอกภามว่า เดี๋ยวทนายวิวัฒน์จะขับรถมารับ ใกล้ถึงแล้วรถตู้ที่มาปายขับเข้ามาจอดรับส่งผู้โดยสารจุดที่ภามกับโก้ยืนดักอยู่ ภามไม่ทันสังเกตคนในรถ อัณศยางัวเงียลืมตาเห็นภาม แต่ฤทธิ์ยาทำให้เธอคิดว่าตัวเองฝันไป พึมพำ “คุณภาม!!!” แล้วหลับไปอีก อินทิราหันมองเห็นภามเต็มตา เธอรีบดึงม่านปิด พอดีรถค่อยๆเคลื่อนออกไป เธอแอบมองเห็นภามกับโก้ยังยืนอยู่ที่เดิม

รถผ่านไปแล้ว อินทิราจึงโทรศัพท์บอกภามว่าอัณศยาปลอดภัยไม่ต้องห่วง ภามตื่นเต้นถามว่าพวกเธอกำลังจะไปไหน ให้ตนช่วยนะ ตนช่วยได้ อินทิราบอกว่าตนทราบว่าเขาช่วยได้แล้วจะบอกอีกทีว่าตนอยู่ไหน

“เมื่อไหร่”