รอยอาฆาต

“พี่ภีมก็ได้ไปไม่น้อยกว่าแพร พอเถอะค่ะ อยู่อย่างสงบๆบ้าง อย่าให้ใครต้องตายไปอีกเลย”

“นังบ้า...นังทรยศ นังแม่ชีจอมปลอม ฉันไม่ยอม...ไม่ยอม!!”

ภิมลภาโวยวายสติแตกแล้วออกไป แพรพิมพ์ถามทนายว่าหมดเรื่องแล้วใช่ไหม อัณศยาบอกว่าเมื่อกี้ตนยังพูดไม่จบ แล้วพูดต่ออย่างชัดถ้อยชัดคำ

“ดิฉันจะขอสละมรดกที่ได้รับทั้งหมด รวมทั้งอำนาจการบริหารบริษัทในเครือจิรการพาณิชย์ให้กับคุณพัชระ หลังจากที่เธอสึกออกมาแล้วโดย

ไม่ขอรับผลประโยชน์ใดๆอีกต่อไปค่ะ”

แพรพิมพ์ถามว่าเป็นเรื่องจริงหรือ ภามช่วยอธิบายต่อว่า

“อัณศยากับอาตัดสินใจแล้วที่จะไปใช้ชีวิตเงียบๆที่อำเภอปาย จะไม่ขอกลับมาวุ่นวายกับเรื่องในจิรการพาณิชย์อีกต่อไป”

แพรพิมพ์บอกว่า ตนตัดสินใจจะมีชีวิตที่สุขสงบอย่างคนอื่นเขาบ้าง อัณศยาชวนไปปฏิบัติธรรมที่ปาย ตนจะพาไปหาพระอาจารย์ดีๆที่คอยแนะนำการปฏิบัติธรรมของเราได้ แพรพิมพ์น้ำตาคลอขอบคุณอัณศยาที่เสียสละเพื่อทุกคน

เมื่อภามกับอัณศยาเดินออกจากคฤหาสน์

จิรการพาณิชย์แล้วหันมองคฤหาสน์ ภามเอ่ยขึ้นว่า มีหลายเรื่องที่เกิดขึ้นในคฤหาสน์หลังนี้ ทั้งสุข ทั้งทุกข์ ทั้งสะเทือนใจ แต่ตอนนี้ทั้งหมดมันจะเหลือแต่ความทรงจำ...อัณศยาบอกว่า ตนรู้คำตอบแล้วว่าความสุขที่แท้จริงของคนเรา...มันไม่ได้อยู่ที่สิ่งของนอกกายเหล่านี้

“ชีวิตคือการเดินทาง...ในช่วงชีวิตที่เหลืออยู่ เราควรเลือกเดินทางที่ทุกข์น้อยที่สุด ไปกันเถอะครับ ทางที่เราเลือก กำลังรออยู่”

ภามกับอัณศยาจูงมือกันเดินไปขึ้นรถแล้วขับออกไป ทิ้งคฤหาสน์ใหญ่โตของจิรการพาณิชย์ไว้เบื้องหลัง

1 ปีผ่านไป...เป็นวันครบรอบปีที่อินทิราจากไป ภามกับอัณศยามาทำงานที่แรกรักโฮมสเตย์อยู่กับป้าแสน อัณศยาถามป้าแสนว่าวันนี้ครบรอบพี่อินแล้ว ป้าจะไปทำบุญกับตนไหม ป้าแสนบอกว่าเช้านี้ตนใส่บาตรให้คุณอินแล้ว ให้คุณอัณไปกับ

คุณภามเถอะ ป้าจะเฝ้าที่นี่ให้เอง

ภามบอกว่าเดือนนี้ห้องเต็มแล้ว เดือนหน้ามีจองล่วงหน้ามา 60% แล้ว อัณศยาบอกว่าถ้าพี่อินรู้ก็คงดีใจ ภามจึงชวนไปบอกพี่อินด้วยกัน

ที่หน้าผา...อัณศยาเจอนรีที่มาหาอินทิราเหมือนกัน อัณศยาบอกว่าได้ข่าวว่าเธอลาออกจากตำรวจแล้ว ขอโทษที่ตนกับพี่อินทำให้เธอต้องเป็นแบบนี้ นรีบอกว่าไม่ใช่ความผิดของใคร เราต่างทำดีที่สุดแล้ว ย้ำว่า

“ในความเป็นเพื่อน อินคือเพื่อนที่ดีที่สุดของเรา ไม่มีใครแทนที่อินได้”

ภามชวนให้มาช่วยกันส่งดอกไม้ให้อินกันดีกว่า ทั้งสามช่วยกันโปรยกลีบดอกไม้หลากสีปลิวไปตามลม

ขณะนั้นเองสารวัตรคมกริชขับรถเข้ามา นรีตัดสินใจเดินไปหา ภามกับอัณศยายืนอยู่ด้วยกันที่เดิม

นรีถามว่าสารวัตรมีอะไรหรือเปล่า คมกริชปากแข็งว่าเปล่า แค่มาเที่ยว แต่พอนรีจะผละไปก็ทนไม่ได้รีบบอกอย่างไว้เชิงว่าไหนๆก็เจอกันแล้วตนมีบางอย่างจะบอก นรีมองหน้าอย่างตั้งใจฟัง

“ระหว่างบุญคุณกับความถูกต้อง คุณเลือกบุญคุณ...แต่ระหว่างความเดียวดายกับความผิดหวัง ผมเลือกคุณ”

นรีดีใจมากที่เขาอภัยให้ตนแล้วดึงเขาเข้าไประดมจูบให้สมกับช่วงเวลาที่ขาดหายไปอย่างแสนรัก...

ภามกับอัณศยามองคมกริชกับนรีแล้วยิ้ม

ให้กัน ภามเอ่ยอย่างรู้สึกผิดว่าที่ผ่านมาตนทำไม่ดีกับเธอไว้หลายครั้ง เช่นแกล้งทำเป็นไม่รัก ไม่สนใจ แต่วันนี้ตนมีบางอย่างที่อยากจะบอกกับเธอ อัณศยาถามว่าอะไร

“ความรักที่สม่ำเสมอและมั่นคงตลอดไป

มันมีอยู่จริง”

“always!!”

“ใช่ ผมรักคุณ...สม่ำเสมอ...และตลอดไป...”

ooooooo

-อวสาน-