รอยอาฆาต
ตอนที่ 14
“หน้าผา” ภามถามว่าหน้าผาอะไร “หน้าผาที่ลุงกับป้าขับรถตกเขา...” อัณศยาบอกแล้วก็ใจหายวาบ พูดแทบไม่เป็นภาษา “ไม่นะ...ต้องไม่ใช่แบบนี้...
พี่อินต้องไม่ทำแบบนี้!”
อินทิราขับรถไปก็มองรูปของลุงกับป้าที่ติดอยู่หน้ารถ บอกกล่าวด้วยรอยยิ้มแห่งความสุขว่า
“ลุงจ๋า...ป้าจ๋า...อินแก้แค้นให้ลุงกับป้าสำเร็จแล้ว...รออินด้วยนะจ๊ะ...”
พอรถของอินทิราขับมาถึงบริเวณหน้าผา ก็มีรถตำรวจอีกคันพุ่งเข้าปาดหน้าขวางทางไว้ อินทิรายิ้มเยือกเย็น หักรถไปทางหน้าผาทันที เธอหลับตาใบหน้ายิ้มเหมือนกำลังหลับฝันดี...แล้วรถกระบะ ภม 671 ก็พุ่งลงหน้าผา กระแทกหินด้านล่างระเบิดตูม!
“พี่อิน...” อัณศยาร้องไห้โฮวิ่งไปที่หน้าผา ภามรีบวิ่งตามไปกอดไว้ อัณศยาร้องไห้หนักใน
อ้อมกอดภาม
รถของสารวัตรคมกริชเข้ามาจอด คมกริช นรี และคนอื่นๆพากันลงจากรถเดินไปยืนมองที่ริมหน้าผา
ooooooo
ในงานศพของอินทิรา พระพัชระทำพิธีให้ เมื่อพระพัชระสวดอุทิศกุศลจบ ภามกับอัณศยาก้มกราบโดยมีแพรพิมพ์ในชุดชีพราหมณ์นั่ง
พนมมืออยู่ห่างๆ พระพัชระเริ่มสนทนากับอัณศยาและภาม
“รอยอาฆาต...สร้างร่องรอยแห่งเวรกรรม นำพาคนไปขี่หลังเสือ เมื่อใดที่ลงมาก็จะโดนเสือกัดตายฉันนั้น...บางคนคิดว่า การให้อภัยจะทำให้ศัตรูกำเริบ ได้ใจ แต่ความจริงไม่ใช่ เพราะการให้อภัยคือการบำเพ็ญบารมีครั้งสำคัญ ซึ่งหากใครทำได้ เขาผู้นั้นจึงนับได้ว่าเป็นมนุษย์ผู้ประเสริฐ”
ฟังจบ ภามกับอัณศยาก้มกราบพระพัชระ แพรพิมพ์นั่งมองอย่างสงบอยู่ห่างๆ
หลังงานศพของอินทิราแล้ว ทนายวิวัฒน์
เชิญบรรดาผู้เกี่ยวข้องในมรดกของ “จิรการพาณิชย์”
มาประชุมอีกครั้ง ทนายวิวัฒน์แจ้งให้ทุกคนรับรู้ว่า
“วันนี้ที่ผมต้องเชิญทุกคนมาประชุมพร้อมกัน ก็เพื่อจะประกาศให้ทุกคนทราบในเรื่องของส่วนแบ่งมรดกที่ชัดเจนตามเจตนารมณ์ที่เจ้าสัวไพศาล
เขียนเอาไว้ในพินัยกรรม”
ภิมลภาแย้งทันทีว่าในเมื่อพีทตายไปแล้ว
ส่วนของพีทก็เอามาแบ่งให้ทายาทที่แท้จริงก็หมดเรื่อง ทนายวิวัฒน์แย้งว่าพีทมีภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมาย ส่วนของพีททั้งหมดต้องตกเป็นของคุณอัณศยา
ที่เป็นภรรยา แพรพิมพ์ถามเรื่องคดีความ ทนายแจ้งว่าคดีของคุณอัณศยาเคลียร์หมดแล้ว ตอนนี้เธอปราศจากมลทินแล้ว ภิมลภาตะแบงว่ายังไงอัณศยาก็เป็นคนนอก
ภามแย้งว่ายังไงอัณศยาก็มีสิทธิ์ตามพินัยกรรมที่กฎหมายระบุไว้ อัณศยาก็ยืนยันสิทธิ์ที่ตนควรได้ถ้าใครไม่พอใจก็ไปฟ้องร้องเอา
ภิมลภาด่าอัณศยาว่า “นังอสรพิษ” ดึงแพรพิมพ์มาเป็นพวกว่าต้องช่วยตนอย่าให้มันเอาสมบัติของเราไปง่ายๆ แพรพิมพ์บอกว่าแล้วแต่พี่ภีมเถอะ
เพราะตนเหนื่อยที่จะแย่งชิงกับคนอื่นแล้ว มรดกส่วนของตนใช้ไปตลอดชาติก็ไม่หมด บอกภิมลภาว่า
