ระบำมาร

สุวิกา...ชลิตาทุกข์ระทมใจอีกครั้ง อัสดมปลอบชวนไปเที่ยว แต่เธอส่ายหน้าแล้วคร่ำครวญว่าที่แท้งลูกเพราะเวรกรรมที่ทำกับสุวิกา เขาจึงบอกว่าถ้าเวรกรรมมีจริง เราก็ทำกรรมร่วมกัน เพราะใจจริงอัสดมเสียใจมากที่ให้สุวิกาทำแท้ง

รัชดาช่วยถวิกาขนของจากราชบุรีกลับมาไว้ที่คอนโดเปรียวในกรุงเทพฯ เขาอดถามไม่ได้ว่าตอนเข้าไปเอาอัฐิทำไมถึงหายไปนาน เกรงว่าทะเลาะกับแม่เลี้ยง ถวิกาดวงตากร้าวบ่นว่าถ้าฆ่าคนตายไม่ผิดกฎหมายตนฆ่าไปแล้ว รัชดาคิดว่าหมายถึงจวงจึงบอกว่า

“ปล่อยแม่เลี้ยงคุณไปเถอะ อย่าให้เขามามีอิทธิพลกับคุณ”

“ฉันไม่มีวันปล่อย! เขาพรากคนในครอบครัวที่ฉันรักไป ชีวิตฉันไม่เหลือใครให้รัก แล้วก็ไม่มีใครรักฉัน” พูดแล้วก็ทำนบน้ำตาแตก

รัชดาสงสารเข้าสวมกอดปลอบ “ถวิกา...คุณยังมีผมนะ”

ถวิกาไม่ได้รับรู้ความรักที่รัชดาถ่ายทอด เพราะในใจเต็มไปด้วยความแค้นลุกโชน

ooooooo

รสลินกับส้มซ่ากดกริ่งบ้านสาทินี มาต่อว่าที่ตอแหลไปบอกอัสดมว่าตนส่งข่าวชลิตาแท้งลูกจนโดนด่าเละ สาทินีสะใจตอกกลับด้วยคำเจ็บแสบจนรสลินกับส้มซ่าทึ่ง

“โหยนังนี่! พอธาตุแท้โผล่ สกิลการด่าก็พุ่งไปเลเวลสูงสุด”

สาทินีสวนว่า เคยได้ยินคำว่าแพะรับบาปไหม ส้มซ่าจี๊ด ยุรสลินให้ตบเลย สาทินีท้าให้เข้ามาตบ แต่รสลินรู้ทันไม่ก้าวเท้าเข้าไปในบ้านให้โดนข้อหาบุกรุก ท้าให้ออกมาตบกันหน้าบ้าน...รัชดาขับรถกลับมาถึง รีบลงไปห้ามทัพ ขู่รสลินว่าเพิ่งโดนจับเข้าห้องขังยังไม่เข็ดหรือ รสลินกับส้มซ่ากลัวยอมล่าถอย สาทินีรีบถามว่ารสลินโดนจับข้อหาอะไร รัชดาปัดว่าจำไม่ได้ กลัวจะสาวไปถึงถวิกาที่ปลอมเป็นกาก้าไปตีสนิทรสลิน

รสลินเจ็บใจที่โดนรัชดาขู่จึงโทร.ไปฟ้องกาก้าเพราะเข้าใจว่ารัชดาเป็นสามีเธอ ถวิกายังเสียใจเรื่องสุวิกา พอรสลินบอกว่าพรุ่งนี้ล่อพี่สาวสามีออกมาให้

ส้มซ่าตบ ถวิกาปัดว่าไม่ว่างและรัชดาก็ไม่ใช่สามีตน รสลินโวยทีคราวท้องตนยังช่วย ถวิกาสวนว่าไม่ได้ท้อง อ่านฉลากบนชุดตรวจตั้งครรภ์ผิด นึกว่าขีดเดียวคือท้อง แล้วตัดสายไปดื้อๆ รสลินยิ่งโกรธหาว่าเพื่อนเฮงซวย

คืนนั้นอัสดมรอจนชลิตาหลับถึงออกมาที่บ้านสาทินีทั้งชุดนอน และบอกว่าจะต้องกลับตอนตีสี่ ก่อนที่ชลิตาจะตื่น เขานั่งมองจีน่าที่นอนหลับไหลอย่างเอ็นดู สาทินีเห็นแล้วเข่นเขี้ยว จะต้องทำให้ลูกเป็นที่หนึ่งในใจเขาให้ได้...อัสดมให้สาทินีเอาหมอนกับผ้าห่มมาให้ เขาจะนอนกับลูก เธอผิดหวังที่เขาไม่คิดจะนอนกับเธอ แถมยังพูดให้น้อยใจว่าที่มาเพราะคิดถึงลูก

ขณะเดียวกันถวิการ้องไห้เสียใจจนเปรียวกับโจต้องถามว่าเกิดอะไรขึ้น เธอเล่าเรื่องในสมุดบันทึกพี่ให้เพื่อนทั้งสองฟัง สองเพื่อนเจ็บแค้นไปด้วย ยุส่งว่าแรงมาก็ต้องแรงไป