ระบำมาร

พอตีสามอัสดมออกจากห้องลูกลงมาข้างล่าง รัชดากำลังทำแซนด์วิชกินต้องแปลกใจ ถามเขามาทำอะไรบ้านตนตอนตีสาม

“ฉันมานอนกับลูก อีกเดี๋ยวก็กลับแล้ว ยินดีด้วยว่าที่คุณพ่อคนใหม่ เมียที่แอบซุกไว้ท้องกี่เดือนแล้วล่ะ” รัชดาแปลกใจ “กาก้าชื่อคุ้นไหม นายชอบด่าฉันมักมาก นายเองก็ไม่เบานะทำเด็กเที่ยวท้อง ทางพ่อแม่ผู้หญิงเขาเอาเรื่องไหม บังคับให้แต่งงานหรือเปล่า”

“ผู้ชายอย่างผมน่ะไม่ทำผู้หญิงท้องก่อนแต่งหรอกครับ ผมให้เกียรติผู้หญิง ส่วนคุณไม่คิดจะแต่งก็ทำให้ท้อง”

“ฉันไม่ได้ตั้งใจมีจีน่า จีน่าเกิดจากความผิดพลาด” อัสดมโพล่งออกมา

“ห้ามพูดแบบนี้อีก! จีน่าเกิดมาเป็นของขวัญ เป็นอัญมณี เป็นสิ่งล้ำค่าที่สุดของผม”

อัสดมได้สติ ละอายใจกล่าวขอโทษไม่ได้ตั้งใจพูด สาทินีเข้ามาเห็นสีหน้าสามีก็หาว่าน้องชายพูดอะไรไม่ดี อัสดมรีบบอกว่าตนเองที่เข้าใจรัชดาผิดแล้วลากลับอ้างว่าน้องเธอคงไม่อยากให้อยู่นาน สาทินีหันไปส่งสายตาตำหนิรัชดา เขายิ่งหงุดหงิดโมโหอัสดมไม่หาย

ooooooo

เช้าวันใหม่ชลิตาซึมเศร้าไม่แตะต้องอาหาร อัสดมพยายามป้อน คนรับใช้เอากล่องพัสดุมาให้ชลิตาบอกมีคนเอามาส่ง ไม่ได้บอกชื่อ อัสดมระแวงรับมาเปิดเอง พอเห็นของในกล่องต้องผงะ จะเอาไปทิ้ง ชลิตาดึงกล่องมาดูแล้วต้องร้องกรี๊ดโยนทิ้ง เป็นตุ๊กตาเด็กทารกโชกเลือด

ชลิตาช็อกจนเป็นลม อัสดมถามสาวใช้ว่าคนเอามาให้หน้าตาอย่างไร สาวใช้บอกว่าได้ยินเพื่อนที่มาด้วยเรียกชื่อ...รส...อัสดมโกรธมาก มาเล่นงานรสลินที่ห้องพักทันที รสลินงัวเงียต้องตาสว่างไม่รู้ว่าเขาพูดเรื่องตุ๊กตาอะไร อัสดมขอกุญแจรถคืนแล้วกำชับ

“ถ้าคุณแกล้งเมียผมอีก ผมจะไม่แค่ยึดรถคืน ผมจะยึดห้องคืน ให้คุณกลับไปซุกหัวนอนในคอนโดเล็กๆของคุณเหมือนเดิม”

รสลินมึน มองอัสดมเดือดดาลกลับไป ส้มซ่าที่นอนอยู่ห้องโถงรีบเข้ามาถามว่าสามีเป็นอะไร รสลินบอกเขาหาว่าตนส่งตุ๊กตาไปให้เมียเขา ส้มซ่ารู้ทันทีว่าเพื่อนโดนแทงข้างหลัง ให้คิดดูว่าน่าจะเป็นใคร...รสลินคิดสักครู่ก็มีคนเดียวที่น่าสงสัยคือสาทินี...สองสาวรีบออกไปหาที่บ้าน แต่บ้านปิดเงียบไม่มีใครอยู่ รสลินเข่นเขี้ยว วันนี้ดวงสาทินียังไม่ถึงฆาต

วันนี้รัชดาพาถวิกามาพบผู้จัดการฝ่ายบุคคลเรื่องเอกสารปลอมสมัครงาน ถวิกาอ้างว่าโดนแม่เลี้ยงแจ้งความว่าขโมยทองที่บ้าน ทั้งที่ทองนั้นเป็นของแม่ตน ตนจึงไม่กล้าใช้บัตรประชาชนจริง กลัวเจอคดีติดตัว ผู้จัดการบอกว่าไม่มีใครรู้หรอกถ้าตำรวจไม่แจ้งมา รัชดาช่วยพูดว่าเขาไปดูที่บ้านถวิกามาแล้ว เธออยู่ตัวคนเดียว ถ้าไม่ทำงานคงลำบาก ถ้ารายงานอัสดมหรือแจ้งความเธอคงหมดอนาคต ผู้จัดการจึงยอมไม่แจ้ง ถวิกามอบเอกสารจริงให้ใหม่