ระบำมาร

เย็นวันนั้นถวิกากลับมาเล่าให้เปรียวกับโจฟังเรื่องที่โรงงาน เธอมีความคิดอยากจะเอาฟอร์มาลินใส่กุ้งให้บริษัทอัสดมเจ๊งไปเลย แต่ก็กลัวว่าผู้จัดการโรงงานจะเดือดร้อน...เปรียวอยากรู้ว่าสุวิกาโดนกระทำอย่างไรบ้าง เพื่อนถึงได้แค้นมากขนาดนี้ ถวิกาเอาสมุดบันทึกมาอ่านให้ฟัง

“คุณอัสดมมาหลอกให้ฉันรักก็เพื่อให้ฉันขโมยรายชื่อลูกค้าบอสไปให้เขา...” ถวิกายิ่งแค้นใจที่อัสดม หลอกพี่สาวตนเพื่อผลประโยชน์ เปรียวยุให้ขโมยรายชื่อลูกค้าอัสดมไปให้บริษัทอื่นบ้าง ถวิกาคิดว่าเสี่ยงต่อการติดคุกเกินไป

ระหว่างที่ครุ่นคิดหาวิธีทำลายอัสดม รัชดาโทร.เข้ามาบอกว่ารออยู่หน้าคอนโด ถวิกาลงมาหาเขาเอาแบบฟอร์มสมัครงานบริษัทใหม่มาให้เธอกรอก เธออ้างว่าไม่มีที่เขียน รัชดาหันหลังก้มลงเป็นโต๊ะให้เธอเขียน ถวิกาทึ่งที่เขาทุ่มเทเพราะอยากให้ไปทำงานด้วยกัน ในใจเธอหวั่นหวิว ถ้ารัชดารู้ว่าเธอหลอกเขาไม่ได้คิดจะไปจริง เขาคงโกรธเธอมาก

ooooooo

อัสดมให้สาวใช้ขนของห้องลูกจะเอาไปบริจาค ชลิตาเห็นโวยวายไม่ยอม สั่งให้เอาเก็บไว้ที่เดิมให้หมด และต่อว่าอัสดมไม่เสียใจเลย อัสดมบอกไม่ใช่ว่าตนจะไม่เสียใจ แต่ตนไม่ยึดติด และอยากให้เธอทำใจเสียบ้าง

ที่บริษัทถวิกาเห็นโสภาออกไปธุระข้างนอกก็เกิดความคิดจะทำลายบริษัทโดยให้โสภาเป็นแพะรับบาป เป็นการเอาคืนที่เธอจับพี่สาวตนไปทำแท้ง...รีบเข้าไปเปิดคอมฯที่โต๊ะโสภา พยายามจะเข้าเมลของเธอแต่ไม่รู้พาสเวิร์ด จนปัญญาต้องโทร.ให้เปรียวช่วย

“แกจะเข้าเมลเขาเพื่ออะไร”

“ฉันจะใช้อีเมลเขาเมลไปหาลูกค้าที่อเมริกา แจ้งยกเลิกส่งสินค้า โสภาต้องโดนลงโทษ แล้วที่สำคัญ นายอัสดมต้องเสียลูกค้ารายใหญ่”

เปรียวจึงบอกว่าพาสเวิร์ดในที่ทำงานส่วนใหญ่จะตั้งกันยากๆ ป้องกันคนอื่นเข้า จนบางทีลืมเองต้องจดไว้ ถวิกาจึงพยายามหาว่าโสภาจดไว้ที่ไหน แล้วก็พบสมุดโน้ตในลิ้นชัก จำได้ว่าโสภามักจะบ่นว่าลืมพาสเวิร์ดแล้วเปิดสมุดนี้ และแล้วก็เจอ เปรียวรีบห้ามส่งเมล เพราะมันสามารถเช็กได้ว่าเมลฉบับนี้ส่งมาจากคอมฯเครื่องไหน ยิ่งเรานั่งข้างๆจะตกเป็นผู้ต้องสงสัยแน่

“เจ้าแม่ไอทีอย่างแกมีทางอื่นไหม” ถวิกาถาม เปรียวให้ส่งพาสเวิร์ดโสภามา