ระบำมาร

เสร็จจากเรื่องนี้รัชดาเตือนถวิกาอย่าลืมที่สัญญาไว้ว่าสิ้นเดือนจะลาออกไปทำงานที่ใหม่กับเขา ไปเป็นผู้ช่วยเลขา ถวิกาต้องขอบคุณที่เขาช่วยทุกเรื่องและยังช่วยหางานใหม่ให้อีก

รัชดายังหวั่นใจว่าถวิกายังไม่เลิกแก้แค้น แล้วความกังวลของเขาก็เป็นจริง...ถวิกาทำทีซื้อของมาเยี่ยมชลิตาที่บ้าน โสภากับอัสดมกำลังคะยั้นคะยอให้เธอกินข้าว ถวิกาโผล่มาสวัสดีแล้วหยิบกล่องชุดขวดนมเด็กอ่อนในถุงส่งให้ ชลิตาเห็นแล้วปัดกระเด็น โสภาต่อว่าว่าเธอแกล้ง

“แกล้งอะไรกันคะ ก็คุณชลิตากำลังจะมีลูก หนูเลยซื้อขวดนมมาให้” ถวิกาแสร้งทำงง

อัสดมถือกล่องขวดนมเดินมาส่งถวิกาที่หน้าบ้าน แล้วส่งคืนให้ ถวิกาตีหน้าเศร้าขอโทษ บอกตนไม่รู้จริงๆ

ว่าชลิตาแท้งลูก อัสดมหลงเชื่อ บ่นว่าสภาพจิตใจชลิตาแย่มาก เมื่อเช้าก็มีคนส่งตุ๊กตามาให้ ถวิกาแอบยิ้มเพราะเป็นฝีมือตัวเอง ถวิกาจะกลับ อัสดมพูดขึ้นว่า

“เรื่องของเราน่ะพักไว้ก่อนนะ ฉันต้องดูแลเมีย”

“สำหรับคุณอัสดม หนูรอได้ค่ะ” ถวิกาส่งสายตาเย้ายวน แต่อัสดมไม่มีแก่ใจจะสนใจ

ถวิกากลับถึงคอนโดก็จุดธูปไหว้อัฐิพี่สาว “พี่แวว ชลิตาเริ่มเข้าสู่กระบวนการแก้แค้นแล้วนะพี่ นี่เพิ่งศาลชั้นต้น ถึงศาลฎีกาเมื่อไหร่ ฉันจะตัดสินโทษประหาร!”

ooooooo

วันต่อมาถวิกากลับจากกินข้าวกลางวันโดนโสภาเล่นงานว่ากลับมาช้า ผู้จัดการโรงงานรออยู่ เธอก็รู้ว่าจะต้องเข้าโรงงาน พอดีโทรศัพท์ดัง โสภารับสายแล้วบอกว่าวันนี้คุณอัสดมไม่เข้าบริษัท ถวิกาหยิบกระเป๋าเตรียมตัว ผู้จัดการไม่ให้เอากระเป๋าไปจะถือลำบากเพราะต้องใส่ถุงมือ

“ถุงมืออะไรคะพี่”

“ถุงมือป้องกันเชื้อโรคครับ ในตัวโรงงานต้องสะอาดร้อยเปอร์เซ็นต์”

ถวิกาสนใจทันที เพิ่งรู้ว่าเชื้อโรคจากคนจะติดตัวกุ้งได้ด้วย ผู้จัดการโรงงานบอกว่าสินค้าถูกตีกลับมาหลายครั้งเพราะเขาตรวจเจอสารปนเปื้อน ถวิกายิ่งสงสัยว่าสารปนเปื้อนมีอะไรบ้าง

“ก็พวกเชื้อโรค สารพิษต่างๆ บางโรงงานนี่แอบใส่ฟอร์มาลินลงไป แต่โรงงานเราไม่เคยทำครับ” ถวิกาเก็บข้อมูลยิ้มอย่างมีเลศนัย

ในเวลานั้นอัสดมอยู่กับจีน่าที่บ้านเพราะไม่ค่อยสบายจึงไม่ได้ไปโรงเรียน จีน่าลุกขึ้นเอาพวงมาลัยมากราบอัสดม บอกพอรู้ว่าลุงจะมาจึงให้ป้านีซื้อพวงมาลัยมาให้ อัสดมไม่เชื่อรู้ว่าสาทินีเป็นคนจัดการทุกอย่าง แต่เขาก็อดเอ็นดูจีน่าไม่ได้ ดึงตัวเข้ามากอด สาทินียิ้มสมใจ